galaxy 



x

galaxy



پرسش و پاسخ در زمینه علوم مختلف
یک سوال فیزیکی!
تازه هاي اتومبيل اخبار و تصوير
:::. راییلیان (سازندگان انسانهای زمینی ؟؟) :::.
نانوتکنولوژی
آيا مي دانستيد؟!

دانشجوی چه رشته ای هستید؟
تالار گفتمان دانشجویان و کنکوری ها
دنیای دانشجو!
مشاوره و برنامه ریزی تحصیلی
معدلت چند شد؟
طرح تفكيك جنسيتي در دانشگاه ها
حمایت از ما | مشهدهاست
`

galaxy




galaxy
این عکس ها خیلی قشنگن امیدوارم خوشتون بیاد و جاشو درست گذاشته باشم

08-20-2007


1:

galaxygalaxy

2:

galaxy

3:

galaxy

4:

galaxy

5:

galaxy

6:

galaxy

7:

galaxy

8:

galaxy

9:

galaxy

10:

galaxy

11:

galaxy

12:

galaxy

13:

galaxy

14:

galaxy

15:

galaxy

16:

galaxy

17:

دو سال پیش در چنین روزی تلسکوپ فضایی اسپیتزر بسوی آسمانهای تاریک در فضا حرکت کرد . در طول این دو سال چشمان فروسرخی این رصد خانه از دنیای پنهان ستاره های نوزاد و گرم ، دیسکهای بی نظم برای شکل گیری سیارات و کهکشانی با شکوه و عظمت به انضمام کهکشانی عجیب و غریب بنام
NGC4725
پرده برداشت
galaxy
گمان برده می شود این کهکشان ویژه تنها یک بازوی مارپیچی داشته باشد این در حالیست که اکثر کهکشانهای مارپیچی دارای دو بازو یا بیشتر هستند . اخترشناسان NGC4725 را به عنوان کهکشانی حلقه ای و بسته می شناسند زیرا در آن میله ای از ستارگان در مرکز بوسیله حلقه ای برجسته از ستارگان احاطه شده اند . (دراین تصویر میله بصورت برآمدگی افقی با عوارضی به رنگ قرمز ضعیف دیده می شود
کهکشان راه شیری ما هم دارای چندین بازوست و به تناسب آن میله و حلقه ای کوچکتر دارد . در این تصویر کاذب رنگ از اسپیتزر بازوی کهکشان به رنگ قرمز و برجسته به نظر می رسد . رنگ سفید برای مرکز و آبی برای هاله دور مرکز می باشد . رنگ قرمز هم ابرهای غباری گرم را نشان می دهد که بوسیله ستارگان تازه متولد شده روشن می شوند . رنگ آبی جمعیت های ستاره ای سردتر و قدیمی تر را نمایش می دهد . چرخ پره های قرمز رنگ که در بازوها دیده می شوند انبوهه هایی از مواد ستاره ای هستند که احتمالا به سبب میدان مغناطیسی نا معینی به یکدیگر فشرده شده اند
NGC4725 ، 41
میلیون سال نوری با ما فاصله دارد و در صورت فلکی گیسو قرار گرفته است . این تصویر هم حاصل چهار تصویر دیگری است که اسپیتزر تهیه کرده است . در آن 6/3 میکرون برای آبی ، 5/4 میکرون برای سبز ، 8/5 و 8 میکرون برای قرمز می باشد . سهم نور ستارگان (6/3 میکرومتر) کمتر شده تا قدرت دید عوارض غباری در تصویر بهتر شود .

برای اطلاعات بیشتر پیرامون اسپیتزر :http://mail.yahoo.com/config/login?/_javascript:openNASAWindow('http://www.spitzer.caltech.edu/spitzer/index.shtml')

18:

کهکشان گردابی و همدمش

galaxy
یک کهکشان مارپیچی و گردابی با بازوهای مارپیچی بزرگ کهکشان مارپیچی
مسیه 51 به صورت یک پلکان حلزونی شکل در فضا توسط هابل پدیدار شد.
اینها در واقع یک مسیر باریکی از ستارگان و گازاند که با غبار پیوند خورده اند. این عکس از یک کهکشان گردابی است که در ماه ژانوریه 2005 میلادی با پیشرفته ترین و حرفه ای ترین دوربین های تلسکوپ فضایی هابل پیمایش و پدیدار شدند.
اسم این کهکشان "گرداب" نام گرفته، زیرا ساختمان و ترکیب آن همانند یک گرداب واقعی است. سیمای قابل توجه این کهکشان گردابی دو بازوی آن است. بسیاری از کهکشانهای مارپیچی دارای بیشمار بازوهای بی قائده اند که ساختمان مارپیچی مشخص آنها این کهکشان ها توسط این بازوها از دست میرود.
این بازوها یک هدف مهم و یکپارچه را در کهکشانهای مارپیچی خود دنبال میکنند. آنها به عنوان یک کارخانه تولید کننده ستارگان، که از هیدروژن فشرده و گاز و خوشه هایی از ستارهگان هستند.
در این کهکشان گرداب، اجتماع خطی که شروع میشود با ابرهای تیره از جنس گاز در لبه های اصلی است. سپس در نواحی ستارگان صورتی رنگ حرکت میکنند تا بدخشند و عمرشان با خوشه های ستاره ای آبی رنگ تابان در طول لبه بیرونی پیایان یابد.
تعدادی از منجمان اعتقاد بر این دارند که بازوهای این کهکشان گردابی خیلی برجسته است زیرا در اثر رویارویی و برخورد با
NGC 5195
اند. این کهکشان زرد فام در دورترین نقطه خارج
galaxy
کهکشان گردابی شکل. عکس از ناسا، ایسا. برای دیدن عکس در ظاهر بزرگتر کلیک کنید
در یک نظر اجمالی اولیه، کهکشان بهم پیوسته به عنوان یک چیزی که کار یدک کش را در بازوها انجام میدهد ظاهر میشود. منظره هابل تمیز و کاملا ظاهر است، هرچند، نشان میدهد که
NGC 5195
در حال فانی شدن در پشت کهکشان گردابی هست.
راندگی NGC 5194 توسط نیروی کشش و تپش های بالای موجی در داخل قسمت گرد مانند کهکشان گردابی است. این موج ها شبیه آب مواج تولید شده در یک تالاب یا یک دریاچه وقتی یک تکان نوسانی ایجاد میشود هستند. وقتی موجها از میان ابرهای گازی داریره وار در داخل مرکز هسته گرد عبور میکنند، آنها به هم فشرده میشوند و در نتیجه یک ماده ی گازی میشوند در طول هر لبه ی داخلی بازوها. ماده ی گرد و خاک تیره شبیه ابرهای توفانی است.
این ابرهای چگال و غلیظ متلاشی شده، یک درپا و دنباله از تولد ستاره به عنوان اینکه آنها ستارگان صورتی تابان به نظر میرسند میسازند. عاقبت بزرگترین ستاره این است که با پیله های گرد و غباری با یک جریان از تابش و پرتو افشانی دور میشوند. خوشه های ستاره ای آبی خارج میشوند و بازوهای این کهکشان گردابی همانند یک شهر چراغانی پدیدار میشوند. کهکشان گردابی یکی از محبوبترین اجرام آسمانی است. محل این گرداب در
31
میلیون سال نوری از زمین است


19:

online






galaxy
منظومه کهکشانی بزرگ
اندازه ابر ماژلانی بزرگ ، تقریبا یک چهارم اندازه
کهکشان راه شیری است و حتی می‌توان آنرا قمر
کهکشان راه شیری است و حتی می‌توان
آنرا قمر کهکشان راه شیری به حساب آورد.
galaxy
چرخش در فضا
چنانچه در کهکشان ام100 مشاهده می‌شود، ستاره‌ها
و ابرهای گازی بطور مارپیچ از بازویی به بازوی دیگر در
حرکت هستند. این عامل سبب تشکیل ستاره‌های
جدید در ابرهای گازی آبی رنگ می‌شود.
galaxy
ستاره‌ها در قسمت میله‌ای
برخی کهکشانهای مارپیچی دارای چندین بازو
هستند، ولی یک کهکشان مارپیچی میله‌ای مانند
این که در تصویر می‌بینید (ان.جی.سی 1313) ، فقط دو بازو دارد.
galaxy
بازماندگان گذشته‌ها
تقریبآ تمام ستاره‌های کهکشانهای بیضوی
مانند ان.جی.سی 1399 که در تصویر می بینید
دارای طول عمری بیش از 10 میلیارد سال هستند.
galaxy
آشوب کیهانی
این تصویر که توسط تلسکوپ فضایی هابل تهیه شده
نمایانگر ناحیه مرکزی کهکشان فعال ان.جی.سی
1069 می‌باشد.
galaxy
جفت کهکشانی آی.جی 29 و آی.جی 30
در این تصویر که رنگهایش ساختگی هستند، یک
دنباله کشندی دو کهکشان را به هم وصل کرده
شکل یک قارچ چتری را بوجود می‌آورد.
مقدمه

کهکشان به مجموعه ستارگان ، گاز و غبار گفته می شود که با نیروی جاذبه کنار هم نگاه داشته شده‌اند. کوچکترین کهکشانها دارای عرضی برابر با چند صد سال نوری ، شامل حدود 100000 میلیارد سال ستاره هستند. بزرگترین کهکشانها تا 3 میلیون سال نوری عرض دارند و شامل بیش از 1000 میلیارد ستاره هستند.

اشکال کهکشانها بر اساس شیوه‌ای طبقه بندی می‌شود که طبق شیوه طبقه بندی ستاره شناس آمریکایی ، ادوین هابل (1953- 1986) ، شکل یافته است. در مورد تکامل کهکشانها اطلاعات قطعی کمی در دست است. تنها مطلب مورد اطمینان این است که کهکشانها میلیاردها سال پیش به شکل توده‌ای از ابرهای گازی و غباری بوجود آمدند.
کهکشان بیضوی

کهکشانهای نامنظم هیچ شکل یا ساختار منظمی ندارند، آنها دارای جرم بیشتری از کهکشانهای دیگر هستند و بیشتر ستاره‌های موجود در آنها دارای طول عمر کم و درخشان می‌باشند. با وجود اینکه بسیاری از کهکشانهای نا منظم در بر گیرنده نواحی تابان گازی هستند که ستاره‌ها در آنها شکل می‌گیرند، بیشتر گاز میان ستاره ای کهکشانها بایستی متراکم شوند تا ستاره‌های جدیدی بوجود آورند. حدود 5% از هزار کهکشان درخشان را کهکشانهای نا منظم تشکیل می‌دهند. این در حالی است که یک چهارم کهکشانهای شناخته شده نیز کهکشانهای نامنظم هستند.
کهکشانهای مار پیچی

کهکشانهای مارپیچی دارای بازوهایی هستند که شکلی مارپیچی در اطراف بر آمدگی مرکزی یا هسته ، قرصی ایجاد می‌کنند که چرخش هسته با چرخش بازوهای آن همراه می‌شود. جوانترین ستاره‌های کهکشانهای مارپیچی در بازوهای کم توده یافت می‌شوند و ستاره‌های کهن اکثرا در هسته متراکم قرار دارند. کهنترین ستاره‌ها در هاله‌های کروی پراکنده قرار دارند و اطراف قرص کهکشانی را فرا گرفته‌اند. بازوهای مذکور همچنین دارای غبار و گاز فراوانی هستند که منجر به تشکیل ستاره‌های جدید می‌شود.
کهکشان مارپیچی میله ای

یک کهکشان مارپیچی میله‌ای دارای یک هسته برآمدگی مرکزی کشیده شده و میله‌ای شکل است. همزمان با چرخش هسته اینطور به نظر می‌رسد که در هر سوی هسته یک بازو نیز می‌چرخد. برخی ستاره شناسان عقیده دارند کهکشان راه شیری نیز یک کهکشان مارپیچی میله‌ای است. شکل کهکشانهای مارپیچی و کهکشانهای مارپیچی میله‌ای متغیر است.

از کهکشانهای با برآمدگیهای مرکزی بزرگ با بازوهای نه چندان بهم پیوسته تا کهکشانهای با برآمدگیهای مرکزی کوچک و بازوهای آزاد. گر چه کهکشانهای مارپیچی و مارپیچی میله‌ای پیش از این به عنوان دو نوع کهکشان متفاوت طبقه بندی می‌شدند، ولی امروزه ستاره شناسان آنها را مشابه می‌دانند.
کهکشانهای بیضوی

کهکشانهای بیضوی از نظر شکل ، از شکل بیضی‌گون (شبیه توپ فوتبال امریکایی) تا شکل کروی متغیر هستند و اشکالی ما بین این دو نیز یافت می‌شوند. بر خلاف کهکشانهای دیگر که نوری آبی از ستاره‌های فروزان و کم عمر منعکس می‌کنند، کهکشانهای بیضوی زرد رنگ بنظر می‌رسند. علت این امر توقف شکل گیری ستارگان در این کهکشانها می‌باشد که در نتیجه تقریبا تمام نور آنها از ستاره‌های غول سرخ که دارای طول عمر زیادی هستند تأمین می‌شود.
کهکشانهای فعال و غیر عادی

از تمام کهکشانها میزان معینی تشعشع الکترومغناطیسی ساطع می‌شود. برخی کهکشانها ، به طرز غیر عادی ، مقادیر زیادی تشعشع تابش می‌کنند. این کهکشانها ، کهکشانهای فعال نامیده می‌شوند. انرزی آنها از منبعی با جرم بسیار زیاد اما به هم فشرده که در مرکز کهکشان فعال قرار دارد تأمین می‌شود.

انرژی اغلب بصورت اشعه ایکس ، موج رادیویی و همچنین نور است و میزان انرژی آزاد شده به قدری زیاد است که نمی‌توان تصور کرد ستاره‌ها آنرا بوجود آورده باشند. ستاره شناسان بر این عقیده اند که تنها جسمی که قادر است این مقدار انرژی را ازاد کند یک حفره سیاه فوق العاده پر جرم است. بنابر این، علت اینکه برخی کهکشانها از جمله کهکشان خودمان انرژی نسبتا کمی آزاد می‌کنند این است که حفره سیاه مرکزی کوچکی را در میان گرفته‌اند.
کوازارها

بنظر می‌رسد که کوازارها (شبه ستاره‌ها) هسته فعال کهکشانهای دور دست باشند. آنها درخشانترین ، سریعترین و دورترین اجرام شناخته شده در جهان هستند. کوازارها همانند ستارگان از سطح زمین به مثابه یک نقطه نورانی خیلی ریز دیده می‌شوند. اگر چه کوازارها فقط به اندازه منظومه شمسی هستند، نور برخی از آنها مسافتی در حدود 10 میلیارد سال نوری را طی می کند تا به ما برسد. ما برای اینکه بتوانیم چنین اجرام دوری را شناسایی کنیم نیاز به تابش زیاد نور آنها داریم. تشعشع انرژی بعضی از کوازارها حدود 100 برابر تشعشع کهکشانهای عظیم است.

با گسترش جهان کوازارها که در لبه خارجی آن قرار دارند بسرعت از زمین فاصله می‌گیرند. دورترین کوازارهایی که قابل رویت حدود 12 میلیارد سال نوری در جهت انتهای قابل مشاهده جهان قرار دارند. بخاطر زمان زیادی که طول می‌کشد تا نور کوازارها به زمین برسد، این کهکشانها ستاره شناسان را قادر می‌سازند تا جهان را در اولین مراحل شکل گیری ، مورد مطالعه قرار دهند. کوازارها فوق العاده درخشان و در عین حال بسیار مهم فشرده می‌باشند. در مقایسه با گستره کهکشان راه شیری که 100000 سال نوری می‌باشد، کوازارها قطری معادل چند روز یا هفته نوری را تشکیل می‌دهند.
کهکشانهای رادیویی

تمامی کهکشانها ، موج رادیویی ، نور قابل رویت و انواع تشعشع از خودشان تولید می‌نمایند. انرژی رادیویی یک کهکشان رادیویی خیلی متراکمتر از انرژی کهکشانهای معمولی است. این انرژی از دو قطعه خیلی بزرگ ، یا ابرهای عظیم الجثه متشکل از ذرات در حال دور روشن از کهکشانها تشتشع می‌یابند.

این ابرهای عظیم از فورانهای گازی که از مرکز کهکشان با سرعتی معادل یک پنجم سرعت نور خارج می‌شوند، در آسمان شکل می‌گیرند. به نظر می‌رسد که فوران این انرژی عظیم توسط یک حلقه پیوستگی صورت می‌گیرد که یک حفره سیاه خیلی متراکم را در بر می‌گیرد و در مرکز کهکشان واقع است. از هر یک میلیون کهکشان فقط یکی از آنها یک کهکشان رادیویی است.
تصادم کهکشانها

بیشتر کهکشانها از کهکشانهای همسایه خود صد هزار سال نوری فاصله دارند. به هر حال، بعضی از کهکشانها تا اندازه‌ای به یکدیگر نزدیک می‌شوند که نیروی جاذبه دو طرفه آنها اشیاء موجود در کهکشانها دیگر را به اطراف خود می‌کشد و این امر باعث بوجود آمدن توده‌هایی به نام دنباله‌های کشندی می‌گردد، که این دنباله‌ها مانند پلی کهکشانها را به یکدیگر وصل می‌نمایند. نزدیکی بیش از حد کهکشانها ممکن است، توأم با تصادم آنها گردیده و به دنبال این عمل یک تغییر شکل بنیادی در شکل ظاهری آنها صورت پذیرد.

20:

galaxyخیلی خورشید قشنگه نه؟

21:

galaxy

22:

galaxyخودم عکس گرفتما

23:


ستاره شناسان با استفاده از رصد خانهMMT در توکسان(TUCSON) در مرکز فیزیک نجومی(CFA) اولین گزارش را از پرتاب یک ستاره با سرعت خیلی بالا
که در حال ترک کهکشان ما است گزارش کردند.
این ستاره با سرعت سرسام آور و خیلی زیاد 5/1 میلیون ایل در ساعت در حال حرکت است.این سرعت باورنکردنی مثل نتیجه از یک برخورد سییاه چاله با مرکز کهکشان راه
شیری است که ستاره ها را به طرف خارج پرتاب میکند.galaxy

بنابراین این نیرو سرگذشتی دارد که ستاره گان را با سرعت،سرانجام به بیرون پرتاب می شوند و در واقع
این مسافرتی است بین کهکشانی!
وارن براون در مرکز فیزیک نجوم (CENTER FOR ASTROPHYSICAL -- CFA) میگوید:

"ما هرگز پیش از این به نظرمان نمی آمد که یک ستاره با سرعتی کافی فقط برای خروج از کهکشان راه
شیری حرکت کند."
وارن براون توضیح میدهد که:
"این ستاره به عنوان SDSSJ090745.0+24507 جزو ستاره گان مخصوصی فهرست شده.
این موضوع پیش می آید که فقط یک جاذبه قوی از یک سیاه چاله غول پیکر و بزرگ میتوانست یک ستاره
را با چنین سرعتی و با نیروی کافی برای خارج شدن از راه شیری وارد کند."

در حالیکه سرعت ستاره ها ارائه می دهد اولین مدارک را از این منشا و سرگذشت ولی با این حال مدارکی دیگر نیز وجود دارد که ستاره شناسان را به شک انداخته است.

ترکیب و سن این ستاره ها ممکن است دلیلی برای این سرگذشت باشد.سریعترین ستاره ها دارای محتوایی از عنصرهایی سنگین نظیر هیدروژن و هلیم هستند که ستاره شناسان مجموعا آن را فلز مینامند.

زیرا یک فلز و آلیاژ سنگین است.ما معتقدیم ستاره ای از منطقه ای بسیار بزرگ میثل این ستاره در حال نوردیدن فضا است که ممکن است این ستاره را پیدا کنیمو جنسش را محاسبه و آن را بیشتر بررسی کنیم.

کمتر از 80 میلیون سال نوری نیازمند است تا ستاره به محل جاری که سازگار با این سن و است برسد.






24:

galaxy

25:

راه شیری
galaxy
یکی از تصاویری که دانشمندان بعنوان نمای بیرونی کهکشان ما
یعنی راه شیری رسم کرده اند.
دانشمندان به توده های بزرگی از ستاره ها که به دلیل نیروی جاذبه کنار هم قرار دارندن کهکشان (Galaxy) می گوید. شاید بدانید در تقسیم بندی کهکشان ها، آنها را درسه دسته مختلف قرار می دهند که عبارتند از مارپیچی (Spiral)، بیضوی (Elliptical) و بی قاعده (Irregular). وجه نام گذاری آنها طبیعتا" به آنگونه که این کهکشانها از بیرون دیده می شوند باز می گردد.


برخلاف تصور بسیاری از ما کهکشان راه شیری (Milk Way) یعنی جایی که زمین و منظومه شمسی جزوی از آن هست بصورت یک روبان نیست، بلکه از نوع مارپیچی می باشد. هنگامی که از بیرون به کهکشان راه شیری نگاه می کنید ممکن است آنرا بعنوان توده ای از ابر و یا غبار تعبیر کنید اما آن چیزی نیست جز تعداد غیرقابل شمارش از ستاره ها که برای چشم قابل رویت نیستند.

راه شیری را تقریبا" می توان مسطح در نظر گرفت که تنها قسمت مرکزی این کهکشان کمی برآمدگی دارد. قطر این کهکشان چیزی حدود 120 هزار سال نوری بوده و اگر ابرهای پیچی اطراف آنرا هم در نظر بگیریم این قطر می تواند به 300 هزار سال نوری هم برسد.

فاصله خورشید ما از مرکز کهکشان راه شیری چیزی حدود 30 هزار سال نوری میباشد و برآوردها نشان می دهد که حدود 400 بیلیون ستاره در کهکشان ما وجود دارد. برای درک عظمت هستی همین بس که تا کنون برآورد دانشمندان از تعداد کهکشان هایی که وجود دارد به عددی حدود 120 بیلیون میرسد.

قسمتهای اصلی کهکشان ما
galaxy
قسمتهای مختلف کهکشان راه شیری
در قسمت مرکزی یک هسته برآمده وجود دارد که به آن Bluge گفته میشود. تراکم جرمی ستاره ها در این محدوده بسیار بالا می باشد و سن ستاره هایی که در این قسمت قرار دارد به بیش از 10 بیلیون سال میرسد.


دیسک (Disk) قسمت تقریبا" مسطحی است شامل تعداد زیادی ستاره و اجرام آسمانی که همراه کهکشان حرکت می کند. خورشید و منظومه شمسی نیز در همین قسمت از کهکشان راه شیری قرار دارند که در هر 250 میلیون سال یکبار به دور هسته مرکزی کهکشان راه شیری گردش می کنند. اغلب اجرامی که در این قسمت قرار دارند جوان بوده و سن آنها از حدود یک میلیون سال به بالا می باشد.

اطراف دیسک قسمتهایی بنام هاله (Halo) قرار دارد که شکل گیری آن به اوایل پیدایش کهکشان راه شیری بر می گردد شاید چیزی حدود 10 تا 15 بیلیون سال پیش. علاوه بر اجرام موجود در این قسمت، توده هایی از گازهای بسیار گرم و یونیزه شده نیز در هاله کهکشان راه شیری موجود هست. مطالعاتی که در باره گردش کهکشان راه شیری انجام شده است نشان می دهد که جرم این قسمت بیشتر توسط موادی که بخوبی شناسایی نشده اند و به آنها dark-matter گفته میشود تشکیل شده است و در کل جرم کلی کهکشان ما را احاطه کرده اند.

26:

ما خیلی کوچولوییم تو این دنیا به طوری که اگه من و تو هزاران من و تو های دیگه هم نباشیم نقطه ای از این عظمت و جلال کم نمیشه
galaxy

27:

galaxy

28:

galaxy

29:

galaxy

30:

galaxy
سحابی سیاره نمای هلیکس یا 7293 NGC در صورت فلکی دلو و به فاصله 650 سال نوری از ما در نزد رصدگران آسمان شب است. به پهنای نصف قرص ماه کامل بزرگترین سیاره نمای آسمان از نظر اندازه زاویه ای است. گرچه هلیکس سوژه تلسکوپهای بسیاری تا کنون بوده اسا از جمله هدف تلسکوپ فضایی هابل در تصویری استثنایی (تصویر کوچک) اما نمای تازه تلسکوپ فضایی فروسرخ اسپیتزر در طول موجی تازه ساختارهای پنهان این سحابی را نشان می دهد.

31:

مقدمه

در شبی تاریک و صاف ، ستارگان چنان می‌درخشند که گویی می‌توان با دست آنها را لمس کرد. در واقع بیشتر ستارگان قابل دید برای چشم غیر مسلح ، در محدوده یک هزار سال نوری واقع هستند. گذشته از ستارگان چشمک زن ، نواری مه مانند و کم نور در سرتاسر آسمان کشیده شده است که به آن راه شیری می‌گوییم. این مه حفره فام ، دهها هزار سال نوری با ما فاصله دارد. با دوربین دو چشمی یا تلسکوپ کوچک ، به صورت اجتماع انبوهی از هزاران هزار ستاره کم نور دیده می‌شود. گرچه این ستارگان بسیار دور دست هستند، ولی مجموع نور آنها را می‌توان با چشم دید.
مشخصات کهکشان راه شیری

کهکشان راه شیری ، کهکشانی مارپیچی است که شامل حدود 500 میلیارد ستاره است. این کهکشان حدود 10 میلیارد سال پیش ، از یک ابر عظیم گاز و غبار تشکیل یافت. در قسمت مرکزی کهکشان راه شیری هسته‌ای کروی قرار دارد که ممکن است شامل یک حفره سیاه نیز باشد. هسته توسط گروهی از دنباله‌های مارپیچی در برگرفته شده است. این دنباله‌ها از ستاره‌های فروزان تازه شکل یافته تشکیل شده‌اند. هسته و قرص کهکشان با هاله‌ای از ستاره‌هایی با طول عمر بسیار زیاد ، در بر گرفته شده‌اند.

قطر هسته یک کهکشان در حدود 10000 سال نوری است. قسمت احاطه کننده هسته دارای قطری برابر با 100000 سال نوری و ضخامتی برابر با 1000 سال نوری است . هاله کهکشان دارای قطری تا 50000 سال نوری است. منظومه شمسی(شامل ابر اوپتیک-اورت) با عرضی برابر با سه سال نوری نسبتا کوچک به نظر می‌رسد. خورشید با سرعتی حدود 220 کیلومتر (135 مایل) در ثانیه ، مرکز کهکشان را در مدت زمانی حدود 250 میلیون سال دور می‌زند. تا کنون خورشید 15 تا 20 دور به گرد هسته کهکشان چرخیده است.



galaxy
گذر صورتهای فلکی از راه شیری

بیرون از راستای راه شیری تعداد بسیار کمی ستاره کم نور وجود دارد. بطوری که درخشش مبهمی نیز از آنها آشکار نمی‌شود. به علت آنکه راه شیری دایره کاملی در سرتاسر آسمان تشکیل می‌دهد، در هر نقطه روی ارت می‌توان بخشهایی از آن را دید. چند صورت فلکی مهم که راه شیری از میانشان می‌گذرد، شامل ذات الکرسی ، پرساوس ، ممسک الاعنه (ارابه ران) ، تکشاخ ، بادبان ، صلیب ، عقرب ، قوس ، دلو و دجاجه است.
فراوانی میدان ستاره

انبوهترین میدان ستاره‌ای ، در راه شیری جنوبی قرار دارد که منظر زیبایی در آسیای جنوبی و آفریقایی جنوبی بوجود می‌آورد. برای رصد کنندگان واقع در نیمکره شمالی ، بهترین حالت راه شیری اواخر تابستان دیده می‌شود. هنگامی که دجاجه را بتوان در بالای سر دید.
ماهیت راه شیری

ما منظره کهکشان عظیم و پرستاره‌ای را که درون آن زندگی می‌کنیم، به صورت راه شیری می‌بینیم. در کهکشان ما ، احتمالا صد هزار میلیون ستاره وجود دارد. ما در میان این کهکشان هستیم و به همین دلیل نمی‌توانیم شکل کلی آن را به آسانی تجسم کنیم. در واقع ، کهکشان راه شیری ، شبیه یک چرخ فلک غول پیکر است و دو بازوی پرستاره دارد، که چندین بار به دور بخش مرکزی پیچیده‌اند. طول کهکشان ما 100000 سال نوری است. 30000 سال طول می‌کشد تا یک پیام رادیوییاز زمین به مرکز آن برسد. اگر ستارگان کهکشان را با سرعت سه ستاره در یک ثانیه بشماریم، هزار سال طول می‌کشد.
قسمت نورانی راه شیری

روشن ترین بخش راه شیری در صورت فلکی قوس است.تلسکوپ های رادیویی فروسرخ، علامتهای پرقدرتی از این منطقه آشکار می‌کنند. شاید درمرکز بیظلم کهکشان ما ، یعنی نقطه‌ای در راستای صورت فلکی قوس ،سیاهچاله بسیار بزرگی وجود داشته باشد که آزادانه ستارگان و سیاره‌ها را می‌بلعد و توده انبوهی از آنها را در کنار هم جمع می‌کند.
galaxy عکس اشعه X از کهکشان راه شیری توسط ناسا
تغییر صورتهای فلکی

چرخش آرام کهکشان ما که در آن بخشهای مرکزی پیوسته از قسمتهای بیرونی پیشی می‌گیرند، به این معنی است که ستارگان نیز بطور مداوم در پهنه آسمان حرکت می‌کنند. در چند میلیون سال آینده ، منظره صورتهای فلکی در نتیجه این حرکت بی وقفه ستارگان تغییر حالت خواهد داد.

32:

سلام !
آموزشي كه قراره الآن با هم اون را مرور كنيم ، طريقه ايجاد يك كهكشان يا ميدان ستاره اي خيلي زيباست ! شايد براي مصارف طراحي كارآيي زيادي نداشته باشه ! ولي نكات ريزي كه در گوشه و كنار اين مقاله خواهيم خواند ميتونه كمك خوبي براي يادگيري تكنيك ها و ترفندهاي فوتوشاپ باشه ! مقدمه ديگه كافيه ! اجازه بديد شروع كنيم !
براي شروع يك سند جديد به هر اندازه اي كه دلتون ميخواد ايجاد كنيد ! ولي نه به اندازه پهناي كل آسمون !!
براي رنگ پيش زمينه يا Background حتما رنگ مشكي را انتخاب كنيد ! مطمئن شيد كه رنگ حتما مشكي هستش (!) . هر رنگ ديگه اي ممكنه بعدا در دادن افكت هاي رنگ نتايج نامطبوعي بده ;)
حالا يك لايه جديد ايجاد كنيد و اسمش را Small Stars بزاريد.. همينطور كه از اسم اين لايه پيداست قراره ما در اين لايه طرح ابتدايي كهكشان كه همون ستاره هاي كوچكتر هستند را پياده كنيم !
حالا اين لايه جديد را با رنگ مشكي كاملا پر كنيد . حالا نوبت ميرسه به پياده كردن اولين گروه ستاره ها ! براي اينكار از منوي فيلتر به سراغ دسته Noise بريد و از زير مجموعه هاي اين دسته Add Noise... را انتخاب كنيد و مقادير Amount: 10%, Gaussian, Monochromatic را وارد كنيد .
همونطور كه در تصوير روبرو ميبينيد ، زياد شبيه ستاره نيست و همينطور خيلي مات هستش و ديدنش سخت ! الآن ما بايد يكمي تصوير را از ماتي در بياريم و روشن ترش كنيم ! پس بريم سراغ مرحله بعد !

galaxy
همونطور كه در مرحله قبل گفتم ما بايد كمي اين ميدان نويزي كه ايجاد كرديم را روشن تر كنيم تا بيشتر شبيه ستاره بشه.. براي اينكار مراحل زير را دنبال كنيد :به مسير Image > Adjustments > Brightness & Contrast بريد و اين تنظيمات را به كار ببريد : Brightness: -30 Contrast: 75.
تفاوت براحتي قابل مشاهده است ! حالا اين لايه خيلي به ستاره ها شبيه تر شد !
در مرحله بعد ساختن ستاره هاي درخشان تر را دنبال ميكنيم..
galaxy
از لايه فعلي (Small Stars) يك كپي بگيريد يا به اصلاح آن را Duplicate كنيد (بوسيله كشيدن لايه بر روي آيكون لايه جديد). ما اينكار را براي ايجاد ستاره هاي درخشانتر انجام داديم ولي خوب ! فرقي نكرد ، در ضمن اگر دقت كنيد متوجه ميشيد كه لايه خيلي شلوغ هست و بايد كمي از ستاره هاي اضافي را ناپديد كنيم !!
دوباره به مسير Image > Adjustments > Brightness & Contrast بريد و اين تنظيمات را به كار ببريد : Brightness: -100 Contrast: 50.
حالا بوسيله دكمه هاي Ctrl+T و همينطور نگه داشتن Shift + Alt سايز لايه را تقريبا دو برابر ميكنيم ، Scale !
نگران نباشيد ! بعدا سايز لايه را به حالت اول بر ميگردونيم ! اينكار براي اينه كه بتونيد راحت تر مشاهده كنيد كه چه كارهايي بر روي لايه اعمال ميكنيد...
براي اينكه باز هم بهتر مشاهد كنيد بهتره رنگهاي لايه را برعكس كنيم ! Ctrl+I را براي Invert كردن لايه بزنيد . چون دانه هاي سياه بر روي سطح سفيد مشخص تر هستند و راحت تر ميتونيد ببينيدشون !
حالا براي بالا اومدن جعبه Level كليد هاي Ctrl+L را فشار بديد... در جعبه ظاهر شده به ترتيب اعدا زير را از سمت چپ وارد كنيد:
230
1.00 (يك)
250
اينكار را براي بهبود كنتراست لايه و بدست آوردن ستاره هاي براق تر كه قراره نقش ستاره هاي بزرگ را ايفا كنند انجام داديم !
بار ديگر Ctrl+I را فشار بديد تا لايه به حالت طبيعي خودش برگرده. بعد لايه را بايد به سايز اوليه خودش برگردونيم ! براي اينكار مجددا Ctrl+T را فشار بديد و بعد با نگه داشتن Alt+Shift اندازه لايه را به حالت اوليه خودش برگردونيد !

نتيجه كار تا اينجا را ميتونيد مشاهده كنيد ! البته در مرحله بعد !
galaxy galaxy

galaxy
اگر دقت كرده باشيد متوجه ميشيد كه دو لايه موجود يعني هم ستاره هاي كوچك و هم بزرگ بر هم منطبق هستند و اين باعث ميشه كه لايه زيرين به چشم نياد... براي برطرف كردن اين مشكل هم كافيه دوباره Ctrl+T را فشار بديد و بعد بر روي تصوير در محيط كار كليك راست كرده و يكي از گزينه هاي چرخش 180 درجه را انتخاب كنيد..

در ضمن الآن بايد حالت لايه را از نرمال به Screen تغيير بديم..

براي ادامه كار بريم به مرحله بعد !
galaxy

galaxy
اگر به آخرين تصوير مرحله قبل دقت كنيد متوجه ميشيد كه تصوير كاملا ساختگي و توسط يك مولد كامپيوتري ايجاد شده ! اين از زيبايي كار كم ميكنه ، به همين خاطر بايد يك راه چاره انديشيد !بهترين راه استفاده از پاك كن يا همون Eraser هستش ! چون مستقيما توسط خود شما پاك ميشه و ايده شما ! اين باعث ميشه طرح ما از حالت كليشه اي و ماشيني بودن خارج بشه...
پس ابزار پاك كن را انتخاب كنيد و با قلمي كه كوچكتر از 10 پيكسل نباشه و لبه هاي اون هم ترد باشه شروع به پاك كردن قسمتهايي از هر دو لايه به دلخواه كنيد !
براي اينكه بهتر متوجه بشيد به تصويري كه من آماده كردم دقت كنيد .
در پايان بايد همه لايه ها را با هم يكي كنيم ! براي اينكار به منوي Layer بريد و Flatten Image را انتخاب كنيد. خوب فعلا كارمون تموم شد ! حداقل طرح از حالت ماشيني خارج شد و طبيعي تر بنظر ميرسه !
galaxy
خوب بالآخره وقتش رسيد ! الآن وقتشه كه با استفاده از ابزار Clone يكم به كهكشانمون نظم بديم و اون را شكيل كنيم (بهش شكل بديم)پس ابزار Clone را انتخاب كنيد و بعد مود اون را از نرمال به Screen تغيير بديد (از نوار ابزار قسمت بالاي فوتوشاپ ، زير منوهاي اصلي) و با استفاده از يك قبم كه گرد نباشد و لبه هاي صاف نداشته باشه شروع به شكل دادن كنيد !


من از طرحهاي شلوغ كمي بيشتر خوشم مياد ! طرح شما چطور شده ؟
اگر نتيجه كارتون رضايت بخش نيست بهتره اون قدر اين مرحله را تكرار كنيد تا به نتيجه دلخواه برسيد...
galaxy
و اما جزييات ! دوباره از لايه كپي بگيريد و اينبار اسم لايه جديد را Glow بزاريد ! از اسم لايه پيداست كه ميخوايم به نور و درخشيدن ستاره هاي بپردازيم !
از منوي فيلتر به سراغ قسمت بلور بريد و بعد Gaussian Blur را انتخاب كنيد و اون را با شعاعي بين 6 تا 8 بر روي لايه جديد اعمال كنيد...
دست آخر حالت لايه را به Linear Dodge تغيير بديد (در انتخاب اين حالت و Screen آزاد هستيد ، ولي ترجيحا همون اولي را انتخاب كنيد !)
حالا بايد به لايه يكمي رنگ بديم ! اين مهمترين قسمت ايجاد جزييات است !
براي اينكار با فشردن كليدهاي Ctrl+B جعبه Color Balance را بالا بياريد و با تغيير دادن لغزنده ها به طرفين رنگ مورد نظرتون و دلخواهتون را انتخاب كنيد !
براي مثال من رنگ آبي را دوست دارم و از اين رنگ استفاده كردم... (تصوير روبرو بعد از اعمال آخرين مراحل)

galaxy و اما آخرين مراحل !اگر دوست داريد ميتونيد مقداري ستاره هاي درخشانتر اضافه كنيد ! من از Lens Flare استفاده ميكنم !
براي اينكار لايه جديدي بالاي لايه هاي موجود ايجاد كنيد و با رنگ مشكي پرش كنيد ، بعد از منوي Filter , Render , Lens Flare را انتخاب كنيد...
بعد از رسم ، بايد رنگ اين ستاره را تغيير بديم ! خيلي راحت با ابزار هاي موجود مثل Color Balance يا Hue/Saturation اين ستاره را تقريبا همرنگ رنگ ستاره هاي قبلي كنيد... البته تغيير سايز يادتون نره... فقط توجه كنيد كه مود لايه را به حالت Linear Dodge تغيير بديد !
در ضمن اگر دوست داريد ميتونيد از چنيدن و چند Lens Flare استفاده كنيد... براي اينكار فقط از آخرين لايه اي كه ايجاد كرديم (همين Lens Flare قبلي ) Duplicate بگيريد و با تغيير دادن سايز ومكانشون اونها را در جاهاي دلخواه قرار بديد...
و اما آخرين مرحله از جزييات ، افزودن گرد و غبارهاي آسماني ! راههاي زيادي هست ! من از روش خودم استفاده ميكنم...
يك لايه جديد ايجاد كنيد و نام لايه را هم Dust بگذاريد ! رنگ پيش زمينه سفيد و رنگ پس زمينه را هم آبي انتخاب كنيد (هر رنگي براي ستاره ها انتخاب كرديد & البته زياد هم مهم نيست !) . بعد از منوي Filter , Render , Clouds را اعمال كنيد. بعد از اون دوباره به همون مسير بريد ولي اينبار Different Clouds را اعمال كنيد...
حالا دوباره با استفاده از همون ابزار هاي تغيير رنگ مثل ابزار بالانس رنگ اين لايه را به سمت رنگ ستاره ها سوق بديد ! دست آخر هم فقط حالت لايه را به Linear Dodge تغيير بديد !

خوب خسته نباشيد ! تموم شد... به همين سادگي يك كهكشان زيبا خلق كرديد !
من نمونه هايي كه خودم آماده كردم را اينجا گذاشتم... (روي نمونه ها براي ديدن اندازه واقعي كليك كنيد.)
موفق باشيد
سايان

33:

galaxy
از پشت دوربین های دوچشمی و تلسکوپ های کوچک به نظر می رسد سراسر ماه پر از دهانه های کوچک و بزرگ است. وقتی ماه به شکل هلال است، نزدیکی های مرز سایه - روشن بهترین جا برای رصد است چون اطراف این مرز سایه کوه ها و دهانه های ماه بلندتر و بهتر دیده می شوند. اما وقتی ماه کامل است برخی دهانه ها که از خط سایه روشن دورند شکل تازه ای می گیرند، از آنها رگه های روشنی بیرون زده است. در این تصویر دو دهانه رگه دار معروف دیده می شود: کپرنیک در بالا چپ و تیکو در پایین راست. این رگه ها حاصل از فرود موادی است که در زمان برخورد به وجود آورنده دهانه هایشان از سطح ماه جدا شده اند. دهانه های رگه دار از جوان ترین دهانه های ماه هستند. این عکس با یک تلسکوپ شکستی 7 اینچی، CCD SBIG ST10E و فیلتر H-آلفا طی یک نوردهی یک هزارم ثانیه ای گرفته شده است.

34:

galaxy
تازه ترین تصویر تلسکوپ هابل از کهکشان مارپیچی 101 M با اندازه 192 مگا پیکسل یکی از بزرگترین پرتره های کهکشانی تهیه شده است که از ترکیب 51 عکس نمای نزدیک هابل که طی یک دهه اخیر گرفته شده اند و ترکیب تصاویر نمای کامل تلسکوپهای زمینی CFHT در هاوایی و کیت پیک در آریزونا به دست آمده است. در این تصویر میلیونها ستاره در کهکشان 101 M تفکیک شده اند، کهکشانی در خشان از قدر 8 در فاصله 25 میلیون سال نوری از ما در دسته ملاقه دب اکبر که به دلیل شکل بارز بازوهایی آن در دسته مارپیچی های خوش طرح قرار دارد.

35:

ه

در شبی تاریک و صاف ، ستارگان چنان می‌درخشند که گویی می‌توان با دست آنها را لمس کرد. در واقع بیشتر ستارگان قابل دید برای چشم غیر مسلح ، در محدوده یک هزار سال نوری واقع هستند. گذشته از ستارگان چشمک زن ، نواری مه مانند و کم نور در سرتاسر آسمان کشیده شده است که به آن راه شیری می‌گوییم. این مه حفره فام ، دهها هزار سال نوری با ما فاصله دارد. با دوربین دو چشمی یا تلسکوپ کوچک ، به صورت اجتماع انبوهی از هزاران هزار ستاره کم نور دیده می‌شود. گرچه این ستارگان بسیار دور دست هستند، ولی مجموع نور آنها را می‌توان با چشم دید.
مشخصات کهکشان راه شیری

کهکشان راه شیری ، کهکشانی مارپیچی است که شامل حدود 500 میلیارد ستاره است. این کهکشان حدود 10 میلیارد سال پیش ، از یک ابر عظیم گاز و غبار تشکیل یافت. در قسمت مرکزی کهکشان راه شیری هسته‌ای کروی قرار دارد که ممکن است شامل یک حفره سیاه نیز باشد. هسته توسط گروهی از دنباله‌های مارپیچی در برگرفته شده است. این دنباله‌ها از ستاره‌های فروزان تازه شکل یافته تشکیل شده‌اند. هسته و قرص کهکشان با هاله‌ای از ستاره‌هایی با طول عمر بسیار زیاد ، در بر گرفته شده‌اند.

قطر هسته یک کهکشان در حدود 10000 سال نوری است. قسمت احاطه کننده هسته دارای قطری برابر با 100000 سال نوری و ضخامتی برابر با 1000 سال نوری است . هاله کهکشان دارای قطری تا 50000 سال نوری است. منظومه شمسی (شامل ابر اوپتیک-اورت) با عرضی برابر با سه سال نوری نسبتا کوچک به نظر می‌رسد. خورشید با سرعتی حدود 220 کیلومتر (135 مایل) در ثانیه ، مرکز کهکشان را در مدت زمانی حدود 250 میلیون سال دور می‌زند. تا کنون خورشید 15 تا 20 دور به گرد هسته کهکشان چرخیده است.




گذر صورتهای فلکی از راه شیری

بیرون از راستای راه شیری تعداد بسیار کمی ستاره کم نور وجود دارد. بطوری که درخشش مبهمی نیز از آنها آشکار نمی‌شود. به علت آنکه راه شیری دایره کاملی در سرتاسر آسمان تشکیل می‌دهد، در هر نقطه روی زمین می‌توان بخشهایی از آن را دید. چند صورت فلکی مهم که راه شیری از میانشان می‌گذرد، شامل ذات الکرسی ، پرساوس ، ممسک الاعنه (ارابه ران) ، تکشاخ ، بادبان ، صلیب ، عقرب ، قوس ، دلو و دجاجه است.
فراوانی میدان ستاره

انبوهترین میدان ستاره‌ای ، در راه شیری جنوبی قرار دارد که منظر زیبایی در آسیای جنوبی و آفریقایی جنوبی بوجود می‌آورد. برای رصد کنندگان واقع در نیمکره شمالی ، بهترین حالت راه شیری اواخر تابستان دیده می‌شود. هنگامی که دجاجه را بتوان در بالای سر دید.
ماهیت راه شیری

ما منظره کهکشان عظیم و پرستاره‌ای را که درون آن زندگی می‌کنیم، به صورت راه شیری می‌بینیم. در کهکشان ما ، احتمالا صد هزار میلیون ستاره وجود دارد. ما در میان این کهکشان هستیم و به همین دلیل نمی‌توانیم شکل کلی آن را به آسانی تجسم کنیم. در واقع ، کهکشان راه شیری ، شبیه یک چرخ فلک غول پیکر است و دو بازوی پرستاره دارد، که چندین بار به دور بخش مرکزی پیچیده‌اند. طول کهکشان ما 100000 سال نوری است. 30000 سال طول می‌کشد تا یک پیام رادیویی از زمین به مرکز آن برسد. اگر ستارگان کهکشان را با سرعت سه ستاره در یک ثانیه بشماریم، هزار سال طول می‌کشد.
قسمت نورانی راه شیری

روشن ترین بخش راه شیری در صورت فلکی قوس است. تلسکوپ های رادیویی فروسرخ ، علامتهای پرقدرتی از این منطقه آشکار می‌کنند. شاید درمرکز بیظلم کهکشان ما ، یعنی نقطه‌ای در راستای صورت فلکی قوس ، سیاهچاله بسیار بزرگی وجود داشته باشد که آزادانه ستارگان و سیاره‌ها را می‌بلعد و توده انبوهی از آنها را در کنار هم جمع می‌کند.
عکس اشعه X از کهکشان راه شیری توسط ناسا
تغییر صورتهای فلکی

چرخش آرام کهکشان ما که در آن بخشهای مرکزی پیوسته از قسمتهای بیرونی پیشی می‌گیرند، به این معنی است که ستارگان نیز بطور مداوم در پهنه آسمان حرکت می‌کنند. در چند میلیون سال آینده ، منظره صورتهای فلکی در نتیجه این حرکت بی وقفه ستارگان تغییر حالت خواهد داد.

36:

تازه ترین تصویر تلسکوپ هابل از کهکشان مارپیچی 101 M با اندازه 192 مگا پیکسل یکی از بزرگترین پرتره های کهکشانی تهیه شده است که از ترکیب 51 عکس نمای نزدیک هابل که طی یک دهه اخیر گرفته شده اند و ترکیب تصاویر نمای کامل تلسکوپهای زمینی Cfht در هاوایی و کیت پیک در آریزونا به دست آمده است. در این تصویر میلیونها ستاره در کهکشان 101 M تفکیک شده اند، کهکشانی در خشان از قدر 8 در فاصله 25 میلیون سال نوری از ما در دسته ملاقه دب اکبر که به دلیل شکل بارز بازوهایی آن در دسته مارپیچی های خوش طرح قرار دارد.

37:

galaxy
این کهکشان که در فاصله 10 میلیون سال نوری از ما قرار دارد از نوع Sc می باشد که دارای بازوهای باز و یک هسته کوچک است . جرم این کهکشان تقریبا یک دوم راه شیری است که مقدار فراوانی از آن را گاز هیدروژن خنثی تشکیل داده است. در بازو های مارپیچ این کهکشان ستاره های جوان در حال شکل گیری می باشند این مناطق در تصویر به صورت مناطق قرمز رنگی قابل تشخیص می باشد. در این تصویر خوشه های ستاره ای و همچنین سحابی های تاریک به سادگی قابل تفکیک هستند.NGC 2403 برای اولین بار نیست که مورد مطالعه قرار می گیرد بلکه ادوین هابل نیز برای آنکه نشان دهد کهکشان های دورتر ، سریعتر از ما دور می شوند از این کهکشان به عنوان دلیل خود استفاده کرد . این کهکشان همچنین گزینه ی خوبی برای نشان دادن وابستگی سرعت گردش کهکشان ها و نورانیت آنهاست . از این کهکشان همواره به عنوان موردی کاملا استاندارد برای مطالعات اختر فیزیکی استفاده شده است.دانشمندان عقیده دارند کهکشان های بزرگتر حاصل ادغام چندین کهکشان کوچک در گذشته هستند ، این ادغام می تواند نشانه ای عمیق بر هاله ی کهکشان گذاشته باشد.
بنا به مدارک پیشین دانشمندان حدس می زنند ستاره های جوانی در هاله NGC 2403 وجود داشته باشند ، ستاره شناسان قصد دارند با بررسی رنگ و نورانیت این ستاره ها از تصویر فوق به این سوال پاسخ دهند که آیا قطعا در گذشته چنین ادغامی برای NGC 2403 روی داده است یا نه .

38:

galaxy

39:

کهکشان راه شیری

در شبی تاریک و صاف ، ستارگان چنان می‌درخشند که گویی می‌توان با دست آنها را لمس کرد. در واقع بیشتر ستارگان قابل دید برای چشم غیر مسلح ، در محدوده یک هزار سال نوری واقع هستند. گذشته از ستارگان چشمک زن ، نواری مه مانند و کم نور در سرتاسر آسمان کشیده شده است که به آن راه شیری می‌گوییم. این مه حفره فام ، دهها هزار سال نوری با ما فاصله دارد. با دوربین دو چشمی یا تلسکوپ کوچک ، به صورت اجتماع انبوهی از هزاران هزار ستاره کم نور دیده می‌شود. گرچه این ستارگان بسیار دور دست هستند، ولی مجموع نور آنها را می‌توان با چشم دید . کهکشان راه شیری ، کهکشانی مارپیچی است که شامل حدود ۵۰۰ میلیارد ستاره است. این کهکشان حدود ۱۰ میلیارد سال پgalaxyیش ، از یک ابر عظیم گاز و غبار تشکیل یافت . در قسمت مرکزی کهکشان راه شیری هسته‌ای کروی قرار دارد که ممکن است شامل یک حفره سیاه نیز باشد. هسته توسط گروهی از دنباله‌های مارپیچی در برگرفته شده است. این دنباله‌ها از ستاره‌های فروزان تازه شکل یافته تشکیل شده‌اند. هسته و قرص کهکشان با هاله‌ای از ستاره‌هایی با طول عمر بسیار زیاد ، در بر گرفته شده‌اند .قطر هسته یک کهکشان در حدود ۱۰۰۰۰ سال نوری است. قسمت احاطه کننده هسته دارای قطری برابر با ۱۰۰۰۰۰ سال نوری و ضخامتی برابر با ۱۰۰۰ سال نوری است . هاله کهکشان دارای قطری تا ۵۰۰۰۰ سال نوری است . منظومه شمسی شامل ابر اوپتیک-اورت با عرضی برابر با سه سال نوری نسبتا کوچک به نظر می‌رسد. خورشید با سرعتی حدود ۲۲۰ کیلومتر (۱۳۵ مایل) در ثانیه ، مرکز کهکشان را در مدت زمانی حدود ۲۵۰ میلیون سال دور می‌زند. تا کنون خورشید ۱۵ تا ۲۰ دور به گرد هسته کهکشان چرخیده است . بیرون از راستای راه شیری تعداد بسیار کمی ستاره کم نور وجود دارد. بطوری که درخشش مبهمی نیز از آنها آشکار نمی‌شود. به علت آنکه راه شیری دایره کاملی در سرتاسر آسمان تشکیل می‌دهد، در هر نقطه روی زمین می‌توان بخشهایی از آن را دید. چند صورت فلکی مهم که راه شیری از میانشان می‌گذرد، شامل ذات الکرسی ، پرساوس ، ممسک الاعنه (ارابه ران) ، تکشاخ ، بادبان ، صلیب ، عقرب ، قوس ، دلو و دجاجه است . انبوهترین میدان ستاره‌ای ، در راه شیری جنوبی قرار دارد که منظر زیبایی در آسیای جنوبی و آفریقایی جنوبی بوجود می‌آورد. برای رصد کنندگان واقع در نیمکره شمالی ، بهترین حالت راه شیری اواخر تابستان دیده می‌شود. هنگامی که دجاجه را بتوان در بالای سر دید . ما منظره کهکشان عظیم و پرستاره‌ای را که درون آن زندگی می‌کنیم، به صورت راه شیری می‌بینیم. در کهکشان ما ، احتمالا صد هزار میلیون ستاره وجود دارد. ما در میان این کهکشان هستیم و به همین دلیل نمی‌توانیم شکل کلی آن را به آسانی تجسم کنیم. در واقع ، کهکشان راه شیری ، شبیه یک چرخ فلک غول پیکر است و دو بازوی پرستاره دارد، که چندین بار به دور بخش مرکزی پیچیده‌اند. طول کهکشان ما ۱۰۰۰۰۰ سال نوری است. ۳۰۰۰۰ سال طول می‌کشد تا یک پیام رادیویی از زمین به مرکز آن برسد. اگر ستارگان کهکشان را با سرعت سه ستاره در یک ثانیه بشماریم، هزار سال طول می‌کشد . روشن ترین بخش راه شیری در صورت فلکی قوس است . تلسکوپهای رادیویی فروسرخ ، علامتهای پرقدرتی از این منطقه آشکار می‌کنند. شاید درمرکز بیظلم کهکشان ما ، یعنی نقطه‌ای در راستای صورت فلکی قوس ، سیاهچاله بسیار بزرگی وجود داشته باشد که آزادانه ستارگان و سیاره‌ها را می‌بلعد و توده انبوهی از آنها را در کنار هم جمع می‌کند

40:

محققان دانشگاه كاليفرنيا با استفاده از ابر كامپيوتر ناسا و با انجام عمليات شبيه سازي موفق به تعيين طول عمر و شناخت روند تحول ماده سياهي كه همچون هاله اي گرداگرد كهكشان راه شيري را فرا گرفته است, شدند.

محققان دانشگاه كاليفرنيا با استفاده از ابر كامپيوتر ناسا و با انجام عمليات شبيه سازي موفق به تعيين طول عمر و شناخت روند تحول ماده سياهي كه همچون هاله اي گرداگرد كهكشان راه شيري را فرا گرفته است
, شدند. نتايج حاصله توسط اين محققان لايه هاي دروني ماده سياه را با جزيياتي بي نظير به معرض نمايش مي گذارد كه اين زمينه ساز مناسبي براي آگاهي از تاريخ تحول كهكشان را ه شيري محسوب مي شود.

بايد دانست هر كهكشاني در هاله ا ي از ماده اي اسرار آميز به نام ماده سياه پوشانده شده است كه وجود آن تنها به طور غير مستقيم و از طريق مشاهده تاثيرات گرانشي آن تشخيص داده مي شود و بسيار بسيار بزرگتر و كروي تر از كهكشان درخشاني است كه در دل خود جاي داده است. مطالعات جديد بر اساس داده هاي شبيه سازي كامپيوتري اطلاعات بسيار ارزشمند تري نسبت به دانسته هاي پيشين ما در اختيارمان قرار مي دهد.اين اطلاعات حاكي از آن است كه ماده سياه به طرز شگفت آوري پر جرم و پرچگال است و ساختا رچگالي آن به گونه است كه درلايه هاي دروني تر چگالي آن افزون تر مي باشد .galaxy

ما تا كنون 10000 لايه كروي مانند از ماده سياه گرد كهكشان راه شيري كشف كرده ايم كه برخي از آنها خود لايه هاي دروني تري را در بر مي گيرند. البته اين كشف از ديدگاه تئوريكي كاملا پيش بيني شده بود , اما اين براي اولين بار است كه در يك شبيه سازي كامپيوتري با كمك رياضيات نمايش داده مي شود.

البته مشاهدات صورت گرفته توضيح پديده " مشكل قمر هاي گم شده " را مشكل تر مي سازد. اين مشكل به اين صورت است كه آن دسته از توده هاي مواد غير سياه كه در داخل و اطراف كهكشان را ه شيري ما- به شكل كهكشانهاي كوتوله اقماري وجود دارند – با مواد سياهي كه در شبيه سازي ديده شده است متفاوت هستند. اختر شناسان تا كنون موفق به كشف 15 كهكشان كوتوله شده اند كه با مقايسه با 120 هاله ماده تاريك بسيار بزرگي كه كهكشان را ه شيري ما را در برگرفته مشتاقانه در جستجوي يافتن پاسخي براي اين سوال هستند كه كداميك از اين هاله ها و به چه دليل در بر گيرنده اين كهكشانهاي كوتوله هستند؟ البته شايد آن دسته از مدلهاي تئوريكي در خصوص نحوه تشكيل ستا ره ها كه متكي بر هاله هاي پر جرم ماده سياه هستند بتوانند به حل اين مشكل كمك كنند.

اگر چه هنوز طبيعت ماده سياه همچنان براي ما در هاله اي از ابهام باقي مانده است اما مي دانيم كه نه تنها 82 درصد از ماده موجود در جهان از ماده سياه تشكيل شده است بلكه تحولات ساختاري در جهان هستي در اثر كنشهاي گرانشي اين ماده صورت گرفته است .28 درصد مانده باقيمانده كه عموما همان مواد تشكيل دهنده گازها و ستاره ها هستند به داخل چاله هاي جاذبه اي كه از تجمع توده هاي پر جرم ماده سياه به وجود آمده اند افتاده اند و بعدها به صورت كهكشانهايي در دل ماده سياه پديدار شدند.

در حقيقت پس از انفجار بزرگ نيروي گرانش بين توده هاي كم چگال و سرگردان ماده سياه موجب بهم پيوستن آنها و تشكيل توده هاي بزرگ و پر چگال شد .روند ادغام تا تشكيل توده هاي بزرگ تر و پر چگال تر ادامه داشت. اين تحقيق با كمك محققان دانشگاه كاليفرنيا و بر اساس داده هاي يابنده WMAP و از طريق شبيه سازي در يكي از سريعترين كامپيوتر هاي دنيا در طول دو ماه و با 320000 هزار ساعت كاركرد 300 تا 400 پردازشگر كامپيوتري صورت گرفت. زمان مورد نظر در اين شبيه سازي از 50 ميليون سال پس از انفجار بزرگ بوده آغاز مي شود كه در اين شبيه سازي, كنشهاي گرانشي ماده سياه در طي 13.7 بيليون سال تا زمان ايجاد هاله ماده تاريك در اطراف كهكشان راه شيري , با همان مقياس موجود , مورد بررسي قرار مي گيرد. توده هاي داخلي موجود در هاله مادر در واقع باقيمانده ادغام هسته هاي توده هاي كوچكتر ماده سياه هستند كه در مدارهاي گرانشي هاله هاي دروني در گردشند.

در اين تحقيق پنج هاله دروني پر جرم (هر يك جرمي معادل 3 برابر خورشيد دارند )و چند هاله كوچكتر كه جمعا 10 در صد جرم هاله مادر را تشكيل مي دهند شبيه سازي شده است و هنوز تنها يك كهكشان كوتوله شناخته شده در نزديكي مركز كهكشان راه شيري يافت شده است .

از طرفي توده هاي بزرگي از ماده سياه در داخل كهكشان راه شيري مشاهده شده است . به اين ترتيب به نظر مي رسد در اطراف منظومه خورشيدي ما پراكندگي ماده تاريك بايد خيلي بيش تر و پيچيده تر از آنچه تا كنون تصور مي كرديم باشد .

بد نيست بدانيد اختر شناسان در صورتي مي توانند توده هاي ماده تاريك را در داخل هاله ماده تاريكي كه راه شيري را در بر گرفته با تلسكوپهاي آشكار ساز اشعه گاما شناسايي كنند كه ذرات تشكيل دهنده ماده تاريك از نوعي باشند كه در مقابل پرتو گاما خود را نشان دهند. البته انواعي از ذرات بعنوان ذرات تشكيل دهنده ماده سياه پيشنهاد شده است .بعنوان مثال نوترالينو كه در تئوري بنيادي "ابر تقارن" مطرح شده است _اين ذرات در صورت بر خورد با يكديگر كاملا نابود مي شوند و ذرات جديدي تشكيل مي دهند كه اين عمل منجر به توليد اشعه گاما مي شود .

در حال حاضر تلسكوپهاي آشكار ساز اشعه گاما از قدرت شناسايي آن دسته از ماده هاي سياهي كه نابود مي شوند را ندارند, اما تلسكوپهاي جديدتري در دست ساخت است كه با حساسيت بيشتر از اين قابليت برخوردار مي باشند .بنابراين اميد هست كه در آينده بتوان علائمي از لايه هاي دروني تر را پيدا كرد .

شبيه سازي همچنين ابزار قدرتمندي براي اختر شناسان فراهم مي كند تا بتوانند به شناخت درستي از مراحل اوليه شكل گيري كهكشا ن راه شيري دست يابند .

اولين كهكشانهاي كوچك در حدود 500 ميليون سال بعد از انفجار بزرگ به وجود آمدند و در حال حاضر ستاره هايي با اين قدمت و طول عمر در كهكشان ما وجود دارند. اين شبيه سازي به ما در دانستن منشا پيدايش اين ستا ره هاي قديمي كمك مي كند و اينكه اين ستا ره ها چگونه سر از كهكشان هاي كوتوله در آوردند و چگونه درمدارهاي مشخصي در هاله هاي ماده سياه قرار گرفتند.

41:

galaxy
دوازدهم آوریل (23 فروردین) 1961 روز به یاد ماندنی در تاریخ بشری است؛ روزی که یوری گاگارین نخسین انسانی بود که زمین، گهواره آرام بشر، را ترک کرد تا به قضا سفر کند. این نخستین پرواز که فقط در مداری نزدیک به زمین صورت گرفت آغاز عصر اکتشافات فضایی سرنشین دار بشر بود

42:

بيست سال از فاجعه انهدام شاتل فضايی چلنجر در فضا می گذرد. اين انفجار باعث مرگ ۷ تن از سرنشينان فضاپيما شد.
galaxy

43:

galaxy

44:

galaxy
نمی شود يک شب زمستانی تلسکوپ را از جعبه بيرون آورد و به سراغ سحابی جبار نرفت. سحابی بزرگ جبار (M 42، پايين) معروف ترين سحابی نشری آسمان است. خود سحابی جبار متعلق به سحابی بارها گسترده تری است که در آسمان زمين وسعتی به اندازه تمامی صورت فلکی جبار را گرفته است. درست در ميان سحابی خوشه ای از ستاره های داغ و جوان قرار دارد که به خوشه ذوزنقه معروف است. در این تصویر گرفته شده در آسمان ایران ساختارهای شگفت آور سحابی به خوبی نمايان اند. بسياری از اين ساختارها را می توان زير آسمانی تاريک و پاک با بزرگنمايی های کم ديد. اين تصوير زيبا ترکيبی از چهار عکس با نوردهی های مختلف است (5 دقیقه، 3 دقیقه، 30 ثانیه، 15 ثانیه) که یک منجم آماتور ایرانی با استفاده از دوربين ديجيتال Canon EOS 20D که پشت تلسکوپ 12 سانتيمتری شکستی اسکای واچر مجهز به موتور ردیاب سوار شده گرفته شده است.(عکس مربوطه پایین)

45:

زهره ،الهه زیبایی، کوله بار خود را برای سفر به آسمان صبحگاهی آماده می کند. اما در این روزهای آخر پیش از مقارنه با خورشید، درخشش خیره کننده آن و هلال باریک سیاره بسیار دیدنی است. آسمان کم کم تاریک می شود. در روز های سرد زمستان پس از غروب خورشید رنگ های سرخ و دل انگیز افق ظاهر می گردند و سپس بر فراز آن ها درخششی خیره کنند لحظه ای صبر را از رصدگر می طلبد. زهره از اوایل سال ۱۳۸۴ به میهمانی آسمان شامگاهی آمده است و اکنون روزهای پایانی میهمانی خود در آسمان شامگاهی را سپری می کند. اما پیش از آنکه آسمان شامگاهی را ترک کند و وارد آسمان صبحگاهی شود، ارمغانی را برای علاقه مندان به آسمان عرضه می کند.

زهره دومین سیاره منظومه شمسی از نظر نزدیکی به خورشید است. همواره چه در آسمان صبحگاهی و چه در آسمان شامگاهی پس از ماه و خورشید درخشان ترین جرم آسمان است. اهله زهره به دلیل اینکه سیاره ای زیرین (دورن مدار زمین) و همسایه ای نزدیک به زمین است به سادگی قابل مشاهده است. این سیاره در حالت بدر قابل مشاهده نیست چرا که بسیار نزدیک به خورشید است. از سوی وقتی قرص سیاره کامل می شود و به مقارنه بیرونی نزدیک می شود چنان از زمین دور است که قرص بسیار کوچکی به پهنای 10 تا 12 ثانیه قوس از آن پیداست. اما وقتی به مقارنه درونی نزدیک می شود هلال ان 6 بار بزرگتر از چهره ظاهری سیاره به هنگام بدر است. چنان که گاهی اوقات حتی شکل هلال مانند آن ممکن است با چشم غیر مسلح قابل تشخیص باشد!
زهره در اواسط آبان ماه به بیشترین کشیدگی خود رسید. در آن هنگام از دید ناظر زمینی نیمی از قرص سیاره تاریک و نیم دیگر آن روشن بود. از آن پس هلال زهره هر شب باریک تر و بزرگ تر شد. قطر قرص ظاهری زهره در نزدیکی مقارنه درونی با خورشید حدود ۶۰ثانیه قوس است (۶-۵ بار بزرگتر از قطر ظاهری زهره در مقارنه بیرونی) که درست در حد توان تفکیک تجربی چشم انسان است. در نتیجه رصدگران تیزبین در افقی کم غبار و عاری از اشفتگی جوی زیاد و افقی باز که زهره بلافاصله پس از غروب دیده شود شاید بتوانند هلال زهره را با چشم غیر مسلح تشخیص دهند. بهترین زمان برای این کار پس از غروب روزهای اوایل دی است که زهره بسیار به خورشید و مقارنه درونی خود نزدیک شده است.

پس از پیدا کردن زهره سعی کنید در سمتی از قرص زهره که به طرف خورشید است، یک لبه روشن ببینید (شکلی شبیه به یک بومرنگ) یا اینکه سعی کنید از روی شعاع های نوری که در اطراف آن است قسمت روشن را تشخیص دهید چرا که در قسمتی که هلال قرار دارد می بایست شعاع های نوری بیشتری را ببینید.
شاید فکر کنید که هرچه سیاره به زمین نزدیک تر می شود پرنورتر می شود اما این تصور درستی نیست. بین ۱۵ تا ۲۰ آذر زهره در پرنور ترین حالت خود قرار دارد. در این هنگام قدر آن به حدود 5/4- می رسد. پس از آن کم نورتر اما بزرگتر می شود. اما نورانیت بیش از حد زهره باعث می شود که ما از نور این جرم زیبا سایه ای کم فروغ اما محسوس را رصد کنیم. برای رصد سایه زهره بهتر است ابتدا یک صفحه روشن را در مقابل مکان زهره در آسمان قرار دهیم و سپس با قرار دادن یک جسم کدر سعی کنیم سایه آن را ببینیم. باید این آزمایش در جایی به دور از نور شهر و زیر آسمان بسیارتاریک و در غیاب نور ماه انجام شود. عاملی که در این هنگام بسیار اهمیت می یابد تشخیص سایه زهره از سایه احتمالی افق است. در این حالت برای چند ثانیه از رسیدن نور زهره به جسم کدر خود داری کنید و سپس مانع را بردارید اگر تغییری را مشاهده کردید مربوط به سایه زهره است و اگر تغییری را مشاهده نکردید مشخص می شود که سایه بر اثر عوامل دیگر به وجود آمده است و باید مکان دیگری را برای رصد انتخاب کنید و یا تجربه خود را در دیدن سایه ها بیشتر کنید.

یکی دیگر از کارهایی که علاقه مندان در این روزها می توانند انجام دهند، رصد سیاره زهره درنور روز است. برای این کار بهتر است ابتدا از زمان غروب خورشید آغاز کنید و هر روز کمی زودتر آن را رصد کنید چرا که در زمان غروب آسمان کمی تیره است و اگر به این روش عمل کنید چشم شما کم کم آمادگی لازم را پیدا می کند. زهره در نور روز به مانند نقطه پرنوری است که بار اول تشخیص دادن آن آسان نیست اما پس از آنکه برای اولین بار زهره را یافتید به آسانی آن را می بینید.
در این میان چند نکته بسیار مهم وجود دارد. به چشم خود فشار نیاورید چرا که نور روز ممکن است به آن صدمه بزند. اگر جسمی که در حال رصد کردن آن هستید زهره باشد باید حداقل ده ثانیه آن را ببینید. مدت های رصد خود را از ده ثایه بیشتر نکنید و پس از هر مرنبه حداقل ۳۰ تا ۴۰ ثانیه به چشم استراحت دهید. پس از اولین رویت زهره سعی کنید با تغییر دادن جای خود مکان آن را در نزدیکی عارضه ای قرار دهید تا در دفعات بعد آن را آسان تر بیابید و به دیگران نشان دهید. سعی کنید ابتدا با دوربین به سراغ زهره بروید و پس از رویت با دوربین به سراغ رویت با چشم بروید. برای اطمینان خورشید را در پشت مانع طبیعی مخفی کنید تا خطر بسیار کم شود. برای رصد آن هوای پاک را انتخاب کنید و در روزهایی که هوا غبار آلود یا آسمان همراه با لایه های نازک ابر است به دنباله زهره نگردید(عکس پایین)

46:

galaxy

47:

galaxy

48:

galaxy

49:

galaxy

50:

galaxy

51:

az مشتا aziz tashakor mikonam.
karet khub bud.
vali ma yek ghesmat baraye aks darim.va behtare ke linke aks ro bedi.akhe aks hat kheyli hajmeshun bala bud.
baazi az matalebet ham kheyli ghadimi budan.meslan yeki male 23 farvardin bud.
rasti fekr konam karet khub bashe.dust dari ba sazman fazaei iran hamkari koni?
agar are,be ghesmati ba in mazmun boro va khastato bego

52:

galaxy

53:

galaxy

54:

This UVOT image of the pinwheel galaxy M101 is a 'false-color' image generated with the near-UV, the blue, and yellow filters, represented by blue, green, and red, respectively. This image shows more light from the central regions of the galaxy, where older, cooler stars dominate the emission.
galaxyPhoto courtesy of NASA

55:

galaxy
This spectacular image is the core of galaxy M100 as seen by the Hubble Space Telescope (HST). M100 is a spiral galaxy like our galaxy, the Milky Way, and is one of the brightest galaxies in a rich galaxy cluster called the Virgo Cluster. (28K) Image: NASA
galaxy
A head-on collision between two galaxies located 500 million light-years away in the constellation Sculptor. The blue ring of the large galaxy is a collection of newly formed stars. A shock wave rippled through the large galaxy when the smaller one punched through it. This shock wave triggered a circular wave of star formation. The faint "spokes" of the Cartwheel indicate the galaxy may be recovering its original spiral shape. (60K) Image: Kirk Borne (STScI) and NASA
galaxy
Image of NGC 7457 and Supernova 1987A taken by the Hubble Space Telescope (HST). Forty million light-years away, NGC 7457 is one of the first "normal" galaxies that HST has observed. The picture on the left shows the central portion of the galaxy. The picture on the right is of the same galaxy, but the contrast has been adjusted to reveal a surprisingly high concentration of stars pinpointed exactly at the galaxy's core. This picture was taken on September 12, 1990. (18K) Image: NASA
galaxy
The Hubble Space Telescope (HST) shows us several bright, very compact regions of intense star formation. This star formation is 700 light-years across, and is expanding at a much faster rate than most galaxies at the present time. (21K) Image: NASA, Marijn Franx (University of Groningen), Garth Illingworth (University of California)
galaxy
A Hubble Space Telescope (HST) image of a galaxy cluster. Beyond this cluster lies a young galaxy. (86K) Image: NASA, Marijn Franx, and Garth Illingworth
galaxy
This fishhook-shaped cloud is a giant cluster of stars in the Magellanic galaxy. (55K) Image: NASA

56:

galaxy

57:

galaxy

58:

تلسكوپ فضايي اسپيتزر ناسا به تازگي از يك جفت كهكشان تصويربرداري كرده است.اين تصوير فرو سرخ همانند دو چشم آبي يخزده مي ماند كه از پشت نقابي سرخ رنگ از جنس گردباد با طراحي هنرمندانه به ما خيره شده اند.اين چشم ها در حقيقت مراكز دو كهكشان در حال تركيب هستند كه اخيرا يكديگر را ملاقات وشروع به گردش حول يكديگر كرده اند. galaxy
اين نقاب از بازوهاي مار پيچي در هم تابيده ي اين دو كهكشان شكل گرفته است.در امتداد بازوهاخوشه هاي ستاره اي غبارآلودي متشكل از ستاره هاي تازه متولد شده ديده مي شود.اين ستاره ها همانند مرواريدهايي هستند كه پشت سرهم در يك ريسمان رديف شده اند.

اين اولين باري است كه اختر شناسان خوشه هايي ستاره اي از اين نوع موسوم به"مهره هاي در ريسمان"را مشاهده كرده اند.
طبق گفته محققان اين خوشه هاي مهره اي شكل بعد از اولين ملا قات اين زوج كهكشاني به وجود آمده اند .كهكشانها يكديگر را به لرزش درآورده وباعث مي شوند گاز و غبار به اطراف حركت كنند و در بسته هايي جمع شوند در اين هنگام چگالي انها به حدي مي رسد كه غبار جمع شده بر اثر گرانش دچاررمبش مي شود.مواد به شكل ابر هاي مهره مانند منقبض مي شوندوستاره هايي در اندازه هاي متفاوت در آنها پديد مي آيند.
به سبب اين كه ابرهاي غبارآلود اطراف اين دو كهكشان در نور فرو سرخ مي درخشند دوربين فرو سرخ اسپيتزر اولين ابزاري است كه انها را آشكار نموده است.
ستاره هاي داغ جواني كه درون اين سحابي ها لانه كرده اند غبار اطراف خود را گرم مي كنند وسبب تابش غبار در طول موج فروسرخ مي شوند. مي توانيد در تصوير اين غباررا به رنگ قرمز وستاره هاي درون ان را به رنگ آبي ببينيد.
همچنين بر اساس داده هاي اسپيتزر نوري غير معمول از يك مهره درخشان سمت چپ نقاب به چشم مي خورد.اين گوي درخشان جذاب بسيار پر جرم است و۵% از تمام نور فرو سرخي كه از دو كهكشان ساطع مي شود را به خود اختصاص مي دهد.
به نظر مي رسد كه ستاره هاي مركزي درون اين خوشه چگال احتمالا در حال به هم پيوستن و تشكيل يك سياه چاله مي باشند.
تصوير نور مريي اين كهكشانها ستاره هايي را درون مهره ها نشان مي دهد ولي خود مهره ها مخفي هستند .در آن تصاوير كهكشانها بيشتر شبيه به چشمان يك جغد با بالهايي ازجنس ستاره ها هستند.اين دو كهكشان در فاصله ي۱۴۰ ميليون سال نوري از ما قرار دارند.انها ۵۰۰ ميليون سال ديگر يكي مي شوند.

59:

اختر شناسان ناسا به تازگي برنامه اي را ترتيب دادند تا در آن به كمك تلسكوپ اسپيتزر به بررسي نوعي از كهكشان هاي كمياب و فوق العاده بپردازند . در واقعيت اين اجرام خوشه هاي كهشاني نادري هستند كه در فواصل چند ده ميليون سال نوري قرار دارند . galaxy

اين عكس ها به صورت مجازي رنگ آميزي شده اند تا تشخيص اجزاء مختلف به تناسب فاصله در آن ها راحت تر صورت گيرد . به طور مثال ستاره هاي سبز رنگي كه مي بينيد ستارگان كهكشان راه شيري هستند و در نزديكي ما قرار دارند . نقاط آبي رنگ كهكشان هايي هستند كه در زمينه ي ستاره هاي راه شيري به چشم مي خورند . امّا چيزي كه ما بدنبال آن هستيم همان نقاط خوشه اي قرمز رنگي هستند كه در هر چهار تصوير مشخص هستند .

پيدا كردن اين زيباهاي خفته در آسمان ، كار چندان راحتي نيست . تيم تحقيقاتي مي بايست ماه ها با دقّت زياد تصاوير اسپيتزر را كه در ناحيه فروسرخ تهيه مي شود غربال كند بدين معنا كه تك تك اعضاء ناشناخته را طيف سنجي كرده و فاصله يابي كند تا بتواند يك نمونه از اين سيستم هاي كهكشاني را پيدا كند . بدين منظور علاوه بر تصاوير اسپيتزر از داده هاي رصدخانه ي دو قلوي كك هم استفاده مي شود .تا كنون دورترين خوشه ي يافت شده ۹ بيليون سال نوري از زمين فاصله داشته بدين معنا كه اين خوشه در زماني كه ۴.۵ بيليون سال از عمر كيهان سپري شده ، ديده مي شود.

دكتر Peter Eisenhardt از JPL در مورد اين اكتشاف مي گويد :
-اين افتخار بزرگي براي تيم راه اندازي تلسكوپ اسپيتزر است زيرا يافتن چنين خوشه اي در اين فاصله براي يك تلسكوپ ۸۵ سانتيمتري دستاورد بسيار ارزشمندي به حساب مي آيد .


يك سوال : چرا ديگر تلسكوپ ها مثل تلسكوپ كك يا هابل نتوانستند اين مجموعه را كشف كنند؟


-اين خوشه هاي كهشاني به دليل اين كه در فاصله ي بسيار دوري قرار دارند قلّه ي تابششان به دليل اثر قرمز گرايي به سمت فروسرخ مي رود بنا براين در فروسرخ نسبت به طيف مرئي درخشان ترند و اين كار را براي آشكارسازي آن ها با تلسكوپ هايي چون اسپيتزر آسان مي كند .


خوشه هاي كهكشاني بزرگ ترين سيستم گرانشي در كيهان هستند كه مي توانند هزاران كهشان و تريليون ها ستاره را در خود جاي دهند براي همين هم تشكيل آن ها در كيهان پديده ي نادري به حساب مي آيد .


به گفته ي محققان هدف از اين پروژه بررسي بيشتر اين سيستم هاي گرانشي و پي بردن به نحوه ي تشكيل و رشد آن هاست .

در اين سري از بررسي ها كه در مساحتي به اندازه ي ۰.۰۰۰۹ درجه ي مربع از آسمان انجام مي گرفت ، ركورد فاصله ي يك خوشه كهكشاني كه در سال ۱۹۷۰ به ۸.۷ بيليون سال نوري رسيده بود ، شكسته شد .اين تيم علاوه بر اين تاكنون ۲۵ خوشه ي كهكشاني ديگر را هم به ثبت رسانده اند .


بدون شك با تلسكوپ فضايي اسپيتزر افق هاي تازه اي از كيهان در معرض ديد بشر قرار خواهد گرفت .



60:

تصویر پایین بزرگترن و مفصل ترین تصویری محسوب می شود که هابل طی این سالها از کهکشان بزرگ مارپیچی تهیه کرده است .
galaxy

تصویر بزرگتر

این تصویر تلفیقی از 51 تصویر تهیه شده توسط هابل بعلاوه ی داده های بدست آمده از پایگاه های زمینی می باشد . این صفحه ی غول آسای مارپیچی 170000 سال نوری قطر دارد که تقریبا دو برابر کهکشان ما می باشد . این کهکشان میزبان کمتر از یک تریلیون ستاره است که حدود 100 بیلیون از این ستاره ها دما و سنی مشابه خورشید ما دارد . بازو های مارپیچ این کهکشان سراسر پوشیده از مناطق وسیع تشکیل ستاره ها، سحابی هایی با ابر های هیدروژن مولکولی بزرگ می باشد و لبه های آن ، خارج از بازوهای مارپیچی از ستاره های جوان ، داغ و تازه متولد شده پر شده است .
مهمترین تصاویری که با این تصویر جدید ترکیب شده است تصویر هایی است که هابل در مارس 1994 ، سپتامبر 1994 ، ژون 1999 ، نوامبر 2002 و ژانویه 2003 از این کهکشان تهیه کرده است .



61:

اگر کهکشان راه شیری ما در آیینه دیده شود احتمالا چیزی مانند کهکشان مارپیچی M100 خواهد بود که 60 میلیون سال نوری از ما فاصله دارد.
galaxy

این تصویر از کهکشان مارپیچی M100 شاید بسیار شبیه به کهکشان ما باشد ، یک ساختمان پیچیده ، هسته ای روشن ، دو بازوی مارپیچ برجسته و نواحی گداخته ی H II. دو بازوی کوچک نیز قابل مشاهده می باشند که از بخش درونی شروع و در حال رسیدن به بازو های بزرگتر می باشند .این کهکشان که فاصله ی 60 میلیون سال نوری از ما قرار دارد ، کمی ازکهکشلن ما بزرگتر است و قطر آن به 120000 سال نوری می رسد.این کهکشان هدف چند دانشمند آمریکایی به نام های Dietrich Baade و FerdinandoPatatبرای مطالعه بر روی ابر نواختر تازه کشف شده در این کهکشان " SN 2006X " بود .
SN 2006X در 24 فبریه توسط دو منجم آماتور ژاپنی و ایتالیایی کشف شده بود و به عنوان بیست و چهارمین ابرنواختر سال شناخته شد . این ابرنواختر از نوع Ia می باشد و 100 مرتبه از کهکشان خود کم نور تر است (قدر 17). این ابر نواختر از آن جهت اهمیت دارد که یکی از گزینه های اندازه گیری نرخ انبساط عالم محسوب می شود .
SN 2006X نخستین ابر نواختر کشف شده در این کهکشان نمی باشد و این کهکشان هم مانند دیگر کهکشان ها میزبان بسیاری ازابرنواخترها بوده است و پیش از این ابر نواختر های دیگری در چون SN 1901B, SN 1914A, SN 1959E و SN 1979C در کهکشان مارپیچی M100 شناسایی و کشف شده بودند . و حتی SN 1979C هم اکنون نیز به عنوان درخشان ترین منبع در اشعه ایکس طی 25 سال گذشته محسوب می شود .

62:

تلسکوپ فضايي اسپيتزر ناسا ،با بررسي چند کهکشان در حال ترکيب ،پوششي از بلور هاي کوچک در اطراف مراکز به هم پيوند خورده ي اين کهکشان ها يافته است.اين ذرات شباهت زيادي به خرده شيشه دارند.اين بلور ها دانه هاي سيليکاتي هستند که در کوره هاي ستاره اي به وجود آمده اند.دانه هاي تازه کشف شده اولين موارد بلور هاي سيليکاتي شناخته شده در خارج از کهکشان ما مي باشند. galaxy
دکتر "هنريک اسپون" از دانشگاه کورنل مي گويد:"ما از کشف اين بلور هاي ظريف و کوچک در مرکز يکي از بي ثبات ترين مناطق عالم ،بسيار شگفت زده هستيم.اين بلور ها به راحتي از بين مي روند اما در اين مورد ،ظاهرا اين بلور ها توسط ستارگان پرجرم ،سريع تر از روند ناپديد شدن ،در حال توليد هستند."
اين کشف نهايتا در فهم روند تحول کهکشان ها و به خصوص کهکشان راه شيري که در چندين ميليارد سال آينده با کهکشان آندرومدا ترکيب خواهد شد ،کمک بزرگي خواهد کرد.
دکتر "لي آرموس" از مرکز علمي اسپيتزر ناسا و موسسه فن آوري کاليفرنيا در پاسادنا مي گويد:"تصور ما بر اين است که طوفاني از غبار در مرکز کهکشان هاي در حال ترکيب در حال شکل گيري است.اين بلور هاي سيليکاتي در اين طوفان قرار گرفته و در نهايت به صورت پوششي عظيم از غبار و شيشه در اطراف هسته هاي کهکشان ها قرار مي گيرند."
سيليکات ها ،مانند شيشه،براي تبديل شدن به بلور به گرما نياز دارند.اين ذرات جواهر مانند در کهکشان راه شيري ، در مقادير کم و در اطراف بعضي از ستاره ها مانند خورشيد يافت مي شوند.اين ذرات بر روي زمين ،بر روي سواحل شني برق مي زنند و در شب ،برخورد اين ذرات همراه با ذرات ديگر با جو را مي توان مشاهده کرد.اخيرا اين ذرات توسط تلسکوپ اسپيتزر درون دنباله دار TEMPEL۱ (که سفينه ي DEEP IMPACT با آن برخورد کرده است) نيز ديده شده است.
کهکشان هايي که اين بلور ها به وفور در آنها يافت مي شود تفاوت عمده اي با کهکشان ما دارند.در درون اين کهکشان ها که "کهکشان هاي فوق نوراني فروسرخ" (ULTRALUMINOUS INFRARED GALAXIES) (ULIRGS) ناميده مي شوند ،مقادير بسيار عظيمي از اين بلور هاي سيليکاتي يافت مي شوند. با وجود آنکه تعدادي از اين نوع کهکشان ها به طور واضح رصد نشده اند ، بيشتر موارد کشف شده از دو کهکشان مارپيچي در حال ترکيب تشکيل شده اند.هسته ي ترکيبي اين نوع کهکشان ها مملو از ستارگان پرجرم ،پرنور و کم سن مي باشد.در مرکز بعضي از آنها نيز سياهچاله هاي بسيار پرجرم وجود دارد.
اختر شناسان بر اين عقيده اند که بلور هاي سيليکاتي در مرکز اين نوع کهکشان ها (ULIRGS) ،توسط ستاره هاي پرجرم ايجاد مي شوند.بر اساس تحقيقات دکتر اسپون و تيم او، اين ستاره هاي پرجرم ،بلور ها را قبل و همچنين در هنگام وقوع انفجار هاي ابر نواختري در فضا پخش مي کنند.اما اين بلور هاي ظريف براي مدت طولاني دوام نمي آورند.ذرات پرتاب شده توسط انفجار هاي ابر نواختري به اين بلور ها برخورد کرده و آنها را بمباران مي کنند.نتيجه ي اين بمباران ،گرم شدن بلور ها و در نهايت ذوب شدن و تبديل آنها به موادي بدون شکل است.تمام اين اتفاقات در بازه ي زماني کوتاهي صورت مي گيرد.
دکتر اسپون اين پديده را به شکلي ساده بيان مي کند:"دو کاميون حامل آرد را در نظر بگيريد که در يک خيابان و در جهت مخالف هم در حال حرکتند.اگر اين دو کاميون با هم برخورد کنند ،براي مدتي کوتاه ابري سفيد بر روي خيابان تشکيل مي شود.با استفاده از تلسکوپ اسپيتزر ،ما برخورد و ترکيب دو کهکشان و تشکيل ابري موقتي از بلور هاي سيليکاتي را مشاهده مي کنيم."
طيف سنج فرو سرخ تلسکوپ اسپيتزر ،اين بلور هاي سيليکاتي را در ۲۱ کهکشان از ۷۷ کهکشان بررسي شده (که همه از نوع ULIRGS بوده اند) يافته است.اين ۲۱ کهکشان در محدوده ي ۲۴۰ ميليون تا ۹/۵ ميليارد سال نوري از ما قرار دارند و در تمام مناطق آسمان پخش شده اند.اين کهکشان ها در زمان مناسب رصد شده و در نتيجه بلور ها در آنها مشاهده شده اند.اما در ۵۶ کهکشان ديگر ،اين بلور ها در آينده ي نزديک ايجاد خواهند شد.
galaxy

63:

ختر شناسان سازمان ناسا يك سامانه خورشيدي غير معمول در فاصله حدود 500 سال نوري را كشف كرده اند كه سياره هاي داخلي آن در يك جهت و سياره هاي بيروني آن در خلاف جهت سياره هاي داخلي مي چرخند. galaxy
اين سامانه نويافته كاملا از سامانه خورشيدي ما متفاوت است زيرا تمامي سيارات سامانه ما و خورشيد آن در يك جهت مي چرخند. ممكن است كه اين سامانه از دو ابر متفاوت مواد شكل گرفته باشد كه در جهت هاي مخالف گردش مي كردند.
آنتوني رميجان از رصدخانه ملي ستاره شناسي راديوئي مي گويد" اين اولين باري است كه اختر شناسان يك چنين پديده اي را مشاهده مي كنند. اين بدين معني است كه پروسه بوجود آمدن سياره ها پيچيده تر از آن است كه قبلا تصور مي شد." رجيمان و همكار وي ، جان هاليس از مركز پرواز فضائي گودارد سازمان ناسا در گرين بلت با استفاده از آرايه بزرگ راديو تلسكوپ موسسه ملي علوم موفق به كشف اين سامانه شدند.

64:

رصد های جدید چندرا از کهکشان مارپیچی NGC 5746 ، هاله ی بسیار گرمی از گاز را آشکار کرد که این کهکشان را احاطه کرده است.
galaxy

تازه ترین رصد های انجام شده توسط تلسکوپ فضایی چندرا ی ناسا از کهکشان پرجرم NGC 5746 ، هاله ی بسیار گرمی از گاز و غبار را آشکار کرد که اطراف این کهکشان را پوشانده و آن را احاطه کرده است .این هاله ی گازی از هر قسمت این کهکشان که از لبه دیده می شود 60000 سال نوری فاصله دارد.در این کهکشان هیچ نشانه ای از فعالیت های شدید در نواحی هسته ای وجود ندارد و هیچگونه روند غیر عادی شکل گیری ستارگان در آن مشاهده نمی شود . با این حساب این "هاله ی داغ" در اثر خروج گاز از کهکشان بوجود نیامده است.
با توجه شبیه سازی های انجام شده بوسیله ی داده های چندرا احتمالا این هاله ی گازی به تدریج و بوسیله مواد باقیمانده از زمان شکل گیری کهکشان بوجود آمده است.کهکشان های مارپیچی خود از ابرهای عظیم از گازهای میان کهکشانی تشکیل شده است .کشف این هاله ی داغ به دور NGC 5746 باعث شد دانشمندان حلقه ی گمشده ی نظریات خود را بیابند زیرا پیش از این این گونه هاله ها تنها در مدل های کامپیوتری مشاهده می شد.


65:

اختر شناسان بنياد ملي علوم و دانشگاه كارديف انگلستان در جلسه اخير انجمن اخترشناسي آمريكا شواهد تازه اي در مورد ابر اسرارآميز هيدروژني موسوم به VIRGOHI 21 ارائه دادند.
galaxy
شواهد عنوان مي كنند اين ابر كه در خوشه سنبله (Virgo) و در فاصله 50 ميليون سال نوري از زمين قرار دارد يك كهكشان تاريك است كه نور ستاره اي منتشر نمي كند. آنها بر اين باورند كه اين كهكشان تاريك فاقد ستاره است و مقدار كمي هيدروژن خنثي در خود دارد كه امواج راديوئي منتشر مي كند. نتايج رصدهاي اين اخترشناسان نه تنها به وجود يك كهكشان تاريك اشاره دارد بلكه راز طولاني همسايه آن كه بطور عجيبي كشيده شده است را توضيح مي دهد.

رصد هاي جديد كه با استفاده از راديو تلسكوپ سنتز وستربورك در هلند انجام شد نشان مي دهند كه گاز هيدروژن موجود در VIRGOHI 21 در حال چرخش است كه بيانگر وجود يك كهكشان تاريك با جرمي بيش از ده بيليون برابر جرم خورشيد است كه فقط 1 درصد آن هيدروژن و بقيه آن ماده تاريك مي باشد.

اما اين نتايج و شواهد تمامي اطلاعات آشكار شده در مورد اين ابر نيست. ممكن است اين نتايج معماي قديمي در مورد يك كهكشان نزديك را حل كند. كهكشان NGC 4254 با داشتن يك بازوي دوار كه بزرگتر از بقيه بازوها است يك كهكشان نامتقارن است. اين ناهمساني معمولا در نتيجه تاثير يك كهكشان مجاور است كه تا بحال كشف نشده بود. اين گروه از اختر شناسان بر اين باورند كه VIRGOHI 21 عامل اين نامتقارني است. كهكشان تاريك با جدا كردن گاز NGC 4254 يك ارتباط موقت بين هر دو كهكشان ايجاد مي كند و باعث كشيده شدن بازوي كهكشان مارپيچي مي شود. با ادامه حركت VIRGOH1 ، هر دو كهكشان از هم جدا شده و بازوي غير عادي NGC 4254 به حالت اوليه باز مي گردد.اين گروه از اختر شناسان مي گويند كه VIRGOHI 21 يك كهكشان تاريك است. آنها اميدوارند كه با استفاده از ابزار جديد ALFA در رصد خانه Arecibo تعداد بيشتري از اين كهكشانها را كشف كنند.

66:

چندين دهه، اخترشناساني كه تلسكوپِشان را به‌سوي كهكشان عجيب و نامتعارف ۱۱۸۲ic در خوشه كهكشان‌هاي جاثي (هِركول) نشانه مي‌رفتند خيال مي‌كردند به‌كهكشاني تَك اما غيرمعمول مي‌نگرند. اين كهكشان با هسته‌اي بزرگ و نه‌چندان متِقارِن و ستوني نوراني، كه از نواحي مركزي‌اش سرچشمه گرفته است، عادي به‌نظر نمي‌رسيد. در چند سال گذشته گروهي از اخترشناسان اروپايي سعي داشتند اين اِبهام را برطرف كنند. سرانجام آنها دريافتند كه كهكشان ۱۱۸۲ic فقط يكي نيست بلكه دو كهكشانِ درحال ادغام شدن است.
برمبناي قانوني عمومي در كيهان ساختار كلّي كهكشان‌ها با ادغام و تبديل شدن به‌كهكشاني بزرگتر متحول مي‌شود، نه به‌دليل تحولا‌ت دروني خود كهكشان كه اغلب تغييرات كمتري را در شكل كلي ايجاد مي‌كند. به اين دليل اخترشناسان موشكافانه عالم را زير نظر دارند تا چنين بررسي‌هايي رازگُشاي شناخت بلوك‌هاي سازنده عالم امروز و نيروي سازندهِ آن شود. همچنين با شناخت آثار چنين رويدادهايي بهتربا گذشته و سرنوشت كهكشان راه‌شيري در ادغام با كوتوله‌هاي اقماري‌اش يا ملاقات با مارپيچي بزرگ همسايه‌اش، كهكشان آندرومدا، آشنا مي‌شويم.
فهم مراحل تحول كهكشان‌هاي ادغام‌شونده شبيه اين است كه موجودي فضايي بخواهد مراحل تكامل انسان را درك كند. اگر او تصاويري از يك نوزاد، كودك، نوجوان، انساني بالغ، و يك فَردِ پير داشته باشد مي‌تواند دربارهِ سِيرِ تحول سنّي انسان‌ها به‌نتايجي برسد. او درمي‌يابد كه يك فَرد تبديل به‌فَرد ديگري نمي‌شود بلكه تحولات كلي همه انسان‌ها در يك جهت رخ مي‌دهند.
دو‌مثال زيبا از كهكشان- هاي درحال ادغام كهكشان آنتِن و كهكشان موش است. آنها به‌دليل شكل‌هايي كه در‌ذهن تداعي مي‌كنند چنين نامگذاري شده‌اند. شكل كامل آنها- با دُم‌هاي مُنحني عظيم و توده‌هاي درخشان مواد- بهترين نمونه از آثار برخورد دو كهكشان است. چنين شكل كاملي از برخورد حاصل آن است كه دو كهكشان درحال ادغام تقريباً جِرم يكساني دارند و بنابراين كم و بيش به‌يك اندازه در ايجاد اين نمايش باشكوه سهيم‌اند. اما الزاماً چنين شرايطي براي ادغام كهكشان‌ها لازم نيست. درحقيقت هر نوع كهكشاني ممكن است در فرايند ادغام شركت كند. درواقع ادغام‌هاي كوچك، آنهايي كه بين يك كهكشان بزرگ و يك كهكشان كوچك رخ‌مي‌دهد، ممكن است بخش عادي و <روزمَرّه> زندگي يك كهكشان باشد.
برهم‌كنش و ادغام بين كهكشان‌هايي كه عضو گروه يا خوشه‌اي هستند بيشتر از كهكشان‌هاي تك است. اگر بخواهيم تحول كهكشان‌ها را درك كنيم بايد گروه‌ها را بشناسيم. گروه‌ها محيط‌هايي‌اند كه اين نوع برهم‌كنِش‌ها در آنها بسيار متداول و اثرگذارند. در گروه‌ها تعداد بسياري كهكشان در كنار هم وجود دارند و سرعتشان به‌قدر كافي آهسته است كه در فرايندهاي گرانشي برهم اثر بگذارند و يكديگر را به‌سوي هم بِكِشند. انبساط، قانون كلي عالم ماست كه بنابر پذيرفته‌ترين نظريه‌هاي كيهان‌شناسي از انفجاري بزرگ در ابتداي عالم (حدود ۱۴ ميليارد سال پيش) آغاز شده است. اما انبساط فقط بر بزرگ‌ترين ساختارها اثر مي‌گذارد. درون كهكشان چنان تحت‌تأثير گرانش كهكشان است كه اثر چنداني از انبساط عالم نمي‌پذيرد. گروه‌ها و خوشه‌ها نيز با گرانش دروني خود ساختارشان را در مقابل نيروي واپاشندهِ انبساط، كه كهكشان‌ها را از هم دور مي‌كند، تا حدّ امكان حفظ مي‌كنند. اما در مقياس‌هاي بزرگ‌تر آثار انبساط به‌وضوح پيداست.
اگر اين‌طور باشد پس زماني كه سن عالم كمتر بوده و فواصل ميان خوشه‌ها و كهكشان‌ها كمتر بوده برخوردهاي بيشتري رخ مي‌داده است و امروز براثر انبساط عالم احتمال برخوردها كم شده است و در آيندهِ كيهان كمتر نيز مي‌شود. اگر انبساط عالم ادامه يابد و حتي سريع‌تر هم بشود عالم به‌شدت رقيق مي‌شود و برهم‌كنش بين كهكشان‌هايي كه عضو گروه‌ها يا خوشه‌ها نيستند كمتر و كمتر خواهد شد.

67:

galaxy
اگر می خواهید دریابید بخشی از جهان که شامل زمین و ساکنان ان است چقدر کوچک است این کار را انجام دهید:در شبی تیره و صاف از خانه بیرون بروید و دور از چراغهای شهر به ان نوار کمرنگ مه مانندی که اسمان را در بر گرفته است بنگرید.این نوار راه شیری نام دارد.تا سال1609 میلادی که نخستین تلسکوپ ساخته شد کسی نمی دانست که راه شیری چیست.سپس کشف شد که راه شیری مجموعه ای از میلیاردها ستاره کم نور است.در حدود سال1800 ستاره شناسان دریافتند که ستارگان راه شیری در مجموعه بزرگی به صورت یک کلوچه گرد امده اند.این مجموعه ستارگان کهکشان نامیده میشود. کهکشان مارپیچی ما تمام کهکشان ها همشکل نیستند.بسیاری از انها بیضوی یا تخم مرغی شکل اند. بعضی دیگر مارپیچی اند و شکلی مسطح وگرداب وار دارند. راه شیری ما کهکشانی است مارپیچی.بخشهای خارجی آن از خطوط طویل و منحنی شکل ستارگان موسوم به بازوهای مارپیچی تشکیل شده است. این بازوها به صورت منحنی وارد بخش مرکزی کهکشان می شوند.بخش مرکزی شامل نود درصد کل ستارگان موجود در کهکشان است اخترشناسان. این بازوهای مارپیچی را با تعقیب غولهای ابی جوان موجود در انها ردیابی می کنند.خورشید ما درون بازوی جبار قرار گرفته است.این بازو سومین بازوی راه شیری است.بازوهای قنطورس و قوس به مرکز کهکشان نزدیکتر و بازوی برساووش از مرکز کهکشان دورتر است.همه ستارگان موجود در این بازوها دور مرکز کهکشان می گردند.خورشید هر دویست و سی سال یکبار دور مرکز کهکشان می گردد.

68:

صورت های فلکی:نقشه راه شیری

هر گاه به راه شیری نگاه کنید هزاران ستاره در ان می بینید.بعضی از این ستارگان از سایر انها متمایز هستند و قرنها مردم بر این تصور بودند که ان ستاره ها طرحها یا حتی تصویرهایی را در اسمان تشکیل می دهند.این طرحها یا تصویرها صورتهای فلکینامیده میشوند . بسیاری از صورتهای فلکی به نام اشیا-حیوانات وخدایان افسانه ای قدیم نامیده می شدند. به سبب کج بودن محور زمین از تمام نقاط زمین تمامی صورتهای فلکی قابل رویت نیستند.همچنین ستارگانی که یک صورت فلکی را می سازند در واقع نزدیک یکدیگر نیستند.ستارگان از محلی که ما به انها نگاه می کنیم نزدیک به هم به نظر می رسند.بنابراین صورتهای فلکی در مورد رابطه ی فیزیکی یک ستاره با ستاره ی دیگر مطلب زیادی در اختیار ما نمی گذارند.ولی انها وسیله ای برای ازمایش تخیلات ما هستند و به ما کمک می کنند تا ستاره ها و سیاره ها و دیگر اجرام اسمانی را پیدا کنیم.انها نقشه راه شیری ما هستند.
شاید بتوانیم عظمت کهکشانها را در خیال مجسم کنیم به ویژه اگر با ارقام کوچک اغاز کنیم:

- شانزده ورق کاغذ تقریبا دو میلیمتر ضخامت دارد.

- یک میلیون ورق کاغذ به بلندی یک ساختمان سی و دو طبقه است.

- یک میلیارد ورق کاغذ ده برابر قله اورست ارتفاع دارد.

- یک تریلیون ورق کاغذ بیش از یک چهارم فاصله زمین تا ماه ارتفاع دارد.

69:

خورشید ما
اختر شناسان ابتدا تصور می کردند که خورشید در نزدیکی مرکز کهکشان قرار دارد.بعدها دریافتند که مرکز کهکشان بیست و چهار هزار سال نوری در راستای صورت فلکی قوس با ما فاصله دارد.در ضمن یک سال نوری مصافتی است که نور در یک سال طی می کند و تقریبا شش تریلیون کیلومتر(میلیون میلیون)مایل یا نه و نیم تریلیون کیلومتر است.با این سرعت نور خورشید تقریبا هشت دقیقه طول می کشد تا به زمین برسد. اگر شما بتوانید با سرعت نورحرکت کنید طی یک ثانیه می توانید هفت و نیم بار زمین را دور بزنید.این سوی کهکشان تا ان سوی ان صد هزار سال نوری فاصله داردکهکشان از یک گوی مرکزی متشکل از ستارگان پیر قرمزرنگ ویک صفحه خارجی مسطح حاوی گاز وغبار و ستارگان ابی جوان تشکیل شده است.بخش مرکزی راه شیری باید بسیار درخشانتر به نظر برسد ولی ابرهای غباری شکل آن را از دید ما پنهان می کنند.خورشید ما درصفحه خارجی در بازو جبارکهکشانقرار دارد.جبار- قنطورس-قوس و برساووش(برساووس)چهار بازوی مارپیچی کهکشان ما هستند.
همسایگان دیوار به دیوار ما

ایا همه ستارگان در کهکشان ما جای گرفته اند؟ایا کهکشان ما کل جهان را تشکیل می دهد؟چنین نیست.در نیمکره جنوبی می توان دو تکه ابر را شب هنگام مشاهده کرد که به نظر می رسد تکه های جدا شده ای از راه شیری باشند.انها را ابرماژلانی بزرگ وابر ماژلانی کوچک گویند.ابرهای مزبور به نام فردینان ماژلان اولین اروپایی که آنها را مشاهده کرد نامیده شده اند.انها نیز از تعداد زیادی ستاره کم نور تشکیل شده اند و کهکشانهای کوتوله ای هستند که در فاصله صد و پنجاه هزار سال نوری ما قرار گرفته اند.ابر ماژلانی بزرگ تقریبا دارای ده میلیارد ستاره است و ابر ماژلانی کوچک فقط از دو میلیارد ستاره تشکیل شده است.کهکشان ما در مقایسه با انها همچون غولی است.

خانواده راه شیری

کهکشان های دیگری نیز وجود دارند .به عنوان مثال یک تکه مه مانند کم نور در صورت فلکی امراه المسلسله(زن به زنجیر کشیده شده)وجود دارد.قرنها بود که به وجود ان پی برده بودند اما آن را چیز مهمی نمی پنداشتند.ولی اختر شناسان در دهه 1920 پی بردند که این تکه ابرکهکشانی دور دست است که از کهکشان ما بزرگتر است.نام این کهکشان امراه المسلسله است
و با ما دو میلیون و سیصد هزار سال نوری فاصله دارد.
تقریبا بیست و چهار کهکشان دیگر نیز وجود دارند که اکثر انها کوچکند و فاصله آنها با ما در حدود فاصله کهکشان امراه المسلسله است.آنها خوشه ای از کهکشانها را تشکیل میدهند که کهکشانهای گروه محلی نام دارند.این کهکشانها بر اثر نیروی جاذبه در کنار هم قرار گرفته اند و در حال گردش به دور یکدیگرند.


70:

آژانس فضایی آمریکا، ناسا، با انتشار دو عکس خارق العاده از دو منظره حیرت انگیز کیهانی، پانزده سال فعالیت نجومی با تلسکوپ فضایی هابل را جشن گرفته است.

galaxy عکس های تازه توانایی های خارق العاده هابل را به نمایش می گذارد


عکس های هابل از سحابی موسوم به عقاب (ام 16) و کهکشان گردابی (ام 51) درحالی منتشر می شود که آینده این تلسکوپ همچنان در وضعیتی مبهم قرار دارد.
تلسکوپ فضایی هابل از زمان قرار گرفتن در مدار زمین در سال 1990 بر تخت سلطنت عالم نجوم تکیه زده است.
این تلسکوپ بیش از 700 هزار عکس از سیارات، ستاره ها، کهکشان ها و اجرامی در عمیق ترین کرانه های فضا را به زمین ارسال کرده است.
البته نخستین عکس های این تلسکوپ از وضوح کامل برخوردار نبود، چرا که تجهیزات نوری اولیه (آینه های) تلسکوپ با مشخصات نادرست ساخته شده بود.
اما نصب تجهیزات تصحیح کننده نوری در سال 1993 و انجام دو ماموریت دیگر برای تعمیر و سرویس آن توسط فضانوردان، موقعیت آن را به عنوان محبوب ترین تلسکوپ اخترشناسان تضمین کرده است.
عکس هایی که روز دوشنبه منتشر شد قابلیت های هابل را به بهترین وجه به نمایش می گذارد.
galaxy galaxy بازوهای این کهکشان زادگاه ستارگان تازه است


اما ادامه بقای هابل به ماموریت های تازه فضایی برای تعمیر و نوسازی آن بستگی دارد.
مقام های ناسا در پی حادثه انهدام شاتل کلمبیا در سال 2003 گفتند که نمی توانند ایمنی فضانوردان را تضمین کنند و به همین دلیل برنامه های آتی برای سرویس هابل را منحل کردند.
این سازمان همچنین گفته است که ترتیب دادن یک ماموریت روبوتیک (خودکار و بدون حضور فضانوردان) برای تعمیر هابل، بیش از حد پرهزینه خواهد بود.
اما مایکل گریفین، رئیس جدید ناسا، که اوایل ماه جاری به این مقام رسید قول داده است آن تصمیم را بار دیگر مورد بررسی قرار دهد.
اگر دانشمندان بر آرزوی خود برای نصب تجهیزات و فن آوری های جدید برای بهبود حتی بیشتر عملکرد هابل جامه عمل پوشند، این تسلکوپ خواهد توانست برای سال های سال سرمنشاء پیشرفت های تازه نجومی باشد.

71:

هر ساله در اوایل اردیبهشت، مي‌توانيد شاهد آتش بازي هيجان انگيزي در آسمان باشيد. شبهای 2 تا 7 اردیبهشت ماه هر سال، میزبان شهابهایي از سمت صورت فلكي شلیاقی هستند.


بارش شهابی شلیاقی امسال، در حالی به اوج خود می رسد، که صور فلکی تابستانی نیمه شب و در افق شرقی در آسمان ظاهر می شوند. هر
galaxy
موقعيت کانون بارش
ساله که زمین از میان توده ذرات دنباله دار تاچر(Tatcher) عبور می کند، علاقه مندان به رصد بارش های شهابی خود را برای دیدن ۱۰ الي ۲۰شهاب شلیاقی در ساعت آماده می‌کنند.
این بارش که کانون آن در صورت فلکی شلیاق قرار دارد، هر ساله شهابهایی را با سرعت حدود ۴۸ km/sec روانه جو زمین می کند.
بر اساس گزارش های رصدی ای بارش در سال ۱۸۰۳ میلادی تبدیل به یک طوفان شهابی با ۷۰۰=ZHR*(تعداد شهابهاي سمت الراسي در ساعت) شهاب شد. این بارش قرار است، امسال بر خلاف چند سال گذشته نمایش زیبایی را به اجرا درآورد. بر اساس پیش بینی‌ها رصدگران احتمالاً بتوانند در هر ساعت حدود ۹۰ شهاب را در آسمان شمارش کنند.
بارش شهابی شلیاقی، امسال در حالی به اوج خود می رسد، که کانون بارش در ساعت ۲۰:۵۶ شامگاه دوم اردیبهشت طلوع می کند و همچنین هلال ۶ روزه ماه در ساعت ۲۴:۵۵ غروب می کند، و بارش حدود ساعت ۲ بامداد سوم اردیبهشت به اوج می رسد.
اما نگران ماه نباشید! بعد از تاریک شدن آسمان و قبل از طلوع کانون می توانید، شهابهایی را ببینید که به سمت صور فلکی عوا و جاثی حرکت میکنند و خوشبختانه به دلیل فاصله زیاد ماه از کانون بارش(ماه در غرب اسمان است) نور ماه هیچ مزاحمتی برای رصد ایجاد نمی کند.
هنگام رصد ممکن است، شهابهایی را ببینید که اگر خلاف جهت حرکتشان را امتداد دهید به صورت فلکی شلیاق نرسند! این شهابها ممکن است، شهابهای کشتیدمی یا اتا-دلوی باشند که این شبها فعال اند.
۲ بارش شهابی دیگر نیز شناخته شده اند، که کانونشان در صورت فلکی شلیاق قرار دارد:
بارش شهابی آلفا شلیاقی و بارش ژوئن شلیاقی که به ترتیب از اواسط تیر تا اواسط مرداد ماه و از اواسط خرداد تا اوایل تیر فعال اند.
شهابهای آلفا شلیاقی به قدری کم نورند که برای دیدنشان بهتر است از دوربین دوچشمی یا تلسکوپی با میدان دید باز استفاده کنید؛ و همچنین بارش شهابی ژوئن شلیاقی که قدر شهابهای آن به طور متوسط ۳+ است که دیدنشان را کمی مشکل می کند.
galaxy

رصد بارش شهابی شلیاقی در بامداد ۳ اردیبهشت؛ می تواند تجربه جالبی برای عکاسی و رصد شهابها باشد. پس از همین الان برای رصد شهابهای شلیاقی برنامه ریزی کنید.
گزارش های دقیق رصدی تان را برای ما بفرستید.
آسمانتان پرستاره *ZHR=۷۰۰: به اين معناست كه اگر كانون بارش در سمت الراس شما باشد و بقيه شرايط مساعد باشند به طور ميانگين شما تعداد ۷۰۰ شهاب را خواهيد ديد

72:

galaxy
عینک های قرمز/ آبی خود را بر چشم زده و به تپه ای که در وسط تصویر است نگاه کنید. درست است! تصویری از صورت انسان را از این تپه مشاهده می کنید، تصویری که در سال 1976 در ناسا انتشار یافت. این عکس زیبا از ترکیب عکسهای دو مدارگرد مریخ یعنی MRO و MGS حاصل شده است. این تصویر زیبا جزئیاتی از ناهمواری های تپه ای منفرد بر روی مریخ را نشان می دهد که به روش سه بعدی سازی به گونه ای بسیار دقیق آنها را مشاهده می کنید.
عکس از NASA, MRO, MGS, Stereo Anaglyph: Patrick Vantuyne



73:

يک سال از ماموريت سريع‌ السير زهره می‌گذرد. اين فضاﭘيما اطلاعات بسيار ارزشمندی را به زمین فرستاده است؛ اطلاعاتی که تا پیش از این هیچ ماموریتی آن‌ها را نیافته بود.

بسياری از كاوشگرهای فضايی آمريكا و روسيه از دهه ٦٠ تا٩٠ به بررسی زهره ﭘرداخته‌اند اما هيچ كدام نتوانسته ‌بودند رازهای اين سياره را برملا‌ و همواره سياره زهره را به عنوان يک معما معرفی كرده‌ بودند. سريع السير زهره را كه اِسا آن را طراحی کرده و ساخته‌ است، بررسی‌های منسجمی را با اهدافی مشخص و گسترده بر روی زهره انجام داد. اين بار اين فضاﭘيما زهره را به صورت سراسری بررسی كرد و اطلاعات بسياری را نظير برهمكنش آن با بادهای خورشيدی، مواد مضر سطح زهره، جو ﭘرتلاطم زهره و محيط ميان سياره‌ای اطراف آن به‌دست آورد. ابرها و بادهای ﭘرسرعت جو ﭘرتلاطم زهره را تشكيل داده است که در فيلمی كه دوربين VMC از آن ها تهيه كرده كاملا قابل مشاهده است. در آخر مطالعات فعاليت‌های سطحی زهره مانند شرايط و خصوصيات آتشفشان‌های آن از مهم‌ترين قسمت‌های اين تحقيقات است.

هاكِن اسويدهِن(Haken Svedhen) از دانشمندان اين ﭘروژه می‌گويد:"در طول يک سال بررسی و مطالعه بر روی اين سياره داده‌های اوليه بسياری بدست آورديم كه دقيقا به چنين اطلاعاتی برای كشف رازهای جو ﭘيچيده زهره نياز داشتيم. تحليل اين داده‌ها اوليه يكی از ﭘرزحمت‌ترين بخش‌های ﭘروژه برای تيم تحقيقاتی بود؛ زيرا گرفتن نتايج قطعی از داده‌های خام بسيار كار مشكلی است


74:

منظومه شمسی ما
ما، از سرزمین کوچک خود، به اقیانوس کیهانی پهناوری به گستره هزاران سال نوری، می نگریم.
درگذشته، اخترشناسان نقاط نورانی در آسمان می دیدند که میان ستارگان حرکت می کردند. آنها نام این نقاط نورانی متحرک را سیاره، به معنای چیزی که حرکت می کند گذاشتند و به هر یک از آنان نام یکی از خدایان باستانی را دادند.
galaxy منظومه شمسی
مشتری (هرمزد ایرانی یا ژوپیتر رومی) خدای خدایان
مریخ خدای جنگ
عُطارِد (تیر ایرانی یا مرکوری رومی) پیام آور خدایان
زهره (ناهید یا آناهیتا ایرانی و وتنوس رومی) خدای زیبایی و عشق
زحل (کیوان ایرانی یا ساتون اروپایی) پدر مشتری و خدای کشاورزی
دنباله دارها با دم مسحور کننده شان و شهاب های درخشان که گاهی در آسمان دیده می شدند نیز مورد مطالعه رصدگران آن زمان قرار می گرفتند.
از زمان اختراع تلسکوپ سه سیاره دیگر نیز به جمع سیارات منظومه شمسی پیوستند: اورانوس (١٧٨١) ، نپتون (١٨٤٦) و پلوتون در صورتی که آن را هنوز سیاره به شمار آوریم (١٩٣٠).
علاوه بر آنها، هزاران جرم کوچک دیگر نیز، مانند خرده سیاره ها و دنباله دارها وجود دارد. بیشتر سیارکها در منطقه ای بین مدار مریخ و مدار مشتری قرار دارند. در حالی که مکان اصلی دنباله دارها، آنسوی مدار پلوتون، در ابر اورت است.
چهار سیاره نزدیک خورشید – عطارد، زهره، زمین و مریخ- به دلیل سطح سنگی و جامدی که دارند، سیارات سنگی نامیده می شوند. چهار سیاره بزرگ که در آنسوی مدار مریخ هستند – مشتری، زحل، اورانوس و نپتون- سیارات گارن نام دارند. سیاره کوچک و دور دست پلوتون سطحی جامد اما یخی دارد.
تقریبا همه سیارات – و برخی از قمرهای آنها – جو دارند. بخش زیادی از جوّ زمین، از نیتروژن و اکسیژن تشکیل شده است. زهره جوّ ضخیمی از کربن دی اکسید (Co2) ، به همراه رده هایی از گازهای سمی مانند گوگرد دی اکسید (سولفور دی اکسید)، دارد. جوّ مریخ از گاز کربن دی اکسید تشکیل شده است که بسیار نازک است. مشتری، زحل، اورانوس و نپتون عمدتاً از هیدروژن و هلیم هستند. پلوتون، زمانی که در نزدیکی خورشید است، جوّ رقیقی دارد، امّا هنگامی که از خورشید فاصله می گیرد و به مناطق دورتر مدارش می رود، جوّش یخ می زند و برروی سطح فرو می ریزد. از این نظر، پلوتون مانند یک دنباله دار رفتار می کند.
تاکنون بیش از ١٦٠ قمر، در مدارهایی در اطراف سیارات، با اندازه هایی بزرگتر از ماه ما تا خرده سنگهای کوچک شناخته شده است. بسیاری از آنها با فضاپیماهای سیاره ای کشف شده اند. برخی از این اقمار جو دارند (مانند تیتان قمر زحل). حتی برخی میدان های مغناطیسی دارند (مانند گانمید، قمر مشتری). یو یکی از اقمار مشتری، فعاّل ترین جرم منظومه شمسی از جهت فعالیت های آتشفشانی است. ممکن است اقیانوسی در زیر پوسته یخی اروپا، قمر مشتری نهفته باشد و تصاو.یر رسیده از گانمید، حرکت تاریخی پوسته های یخی را نشان می دهد. برخی از اقمار، خرده سیاراتی هستند که در دام گرانش سیارات افتاده اند. مثال هایی از این گونه قمرها، فوبوس و دیموس و بسیاری از اقمار مشتری، phoebe قمر زحل ، بسیاری از اقمار جدید اورانوس و احتمالا نِرِئید قمر نپتون است.
از سال ١٦١٠ میلادی تا ١٩٧٧ میلادی تصور می شد زحل تنها سیاره ای است که حلقه دارد. اکنون می دانیم که مشتری، اورانوس و نپتون نیز حلقه دارد؛ گرچه حلقه های زحل، بزرگترین حلقه هاست. ذراتِ این حلقه ها اندازه های متفاوتی از ذرات غبار تا قطعه هایی به اندازه یک خانه دارند و ممکن است ذرات و تکه های سنگی یا یخی باشند.
بیشتر سیارات میدان مغناطیسی دارند که در اطراف سیاره گسترده شده است و مغناط کره را تشکیل داده است. این مغناط کره ها، به همراه ذرّات باردار شناور در آنها، با سیاره می چرخند. خورشید مغناط کره ای دارد که همه منظومه شمسی ما را احاطه می کند.
گذشتگان می پنداشتند زمین مرکز کیهان است و خورشید و تمام ستاره ها به دور آن می گردند. کوپرنیک نشان داد که زمین و همه سیارات به دور خورشید می گردند. کم کم شناخت ما از کیهان بیشتر شد و این پرسش مطرح شد که آیا سیارات دیگری وجود دارند که در آنها حیات وجود داشته باشد؟ در سال های اخیر، ستاره شناسان ابزارهایی برای تشخیص سیارات غول پیکر گازی در اطراف ستاره های دیگر به دست آورده اند.
اما تعریف ستاره چیست؟ انجمن بین المللی نجوم تعریفی را برای سیاره ارائه کرده است :
"جرمی که ١ – در مداری به دور خورشید باشد، ٢ – جرم کافی برای تامین گرانش خودش داشته باشد، طوری که بر نیروهای جسم صلب مقاومت کند، به گونه ای که شکلش در تعادل هیدرواستاتیکی باشد (تقریبا کروی) و ٣ – در مدارش جرم دیگری نباشد."
بر طبق این تعریف پلوتون در کنار انبوهی از خرد سیاره های کمربند کویی پر سیاره به شمار نمی آید، امّا هنوز بحث بر سر آن ادامه دارد.
در همین زمان قمرها نیز کشف می شوند. انجمن بین المللی نجوم حدّ پایه اندازه یک قمر را یک مایل، یا حدود ٦/١ کیلومتر دانسته است و اجرام کوچک تر از آن که به دور سیاره ای بگردند قمر نام ندارند و فقط قطعه سنگ یا یخی سرگردان بهش مار می روند.

75:

kheyli khub bud.
manba nadasht.vali hads mizanam manba asli majale nojum bud.
khub bud.

76:

مرسی
اره اکثرشو از سایت نجوم گرفته بودم

77:

مشتاي عزيز معمولا سايت نجوم با سرعت كمبري آپ مي شه.پس جاهاي ديگه هم سر بزن.اگه زبانت خوبه ناسا حتما برو.

78:

بزرگ‌ترین تلسکوپ‌های فضایی و زمینی، کهکشانی را به‌تصویر کشیده‌اند که دراثر میدان گرانشی بسیار قوی یک خوشه کهکشانی و محیط بسیار خشن اطراف (!) پاره‌پاره شده است
بزرگ‌ترین تلسکوپ‌های فضایی و زمینی کهکشانی را به‌تصویر کشیده‌اند که دراثر میدان گرانشی بسیار قوی یک خوشه کهکشانی و محیط بسیار خشن اطراف (!) پاره‌پاره شده است. این یافته توانسته‌است بسیاری از ابهام‌های پیش‌روی اخترشناسان را درمورد کهکشان‌های مارپیچی حل کند، این‌که چطور این کهکشان‌های غنی از گاز پس‌از میلیاردها سال به کهکشان‌هایی بیضوی یا نامنظم و بدون گاز تبدیل می‌شوند. این یافته‌ها هم‌چنین فرآیند جدیدی را معرفی کرده‌است که طی آن، میلیون‌ها ستاره بی‌خانمان درون یک خوشه کهکشانی پراکنده می‌شوند.
شبانگاه که به آسمان می‌نگریم، کهکشان‌های بسیاری را با شکل‌های متفاوت در اطراف خود می‌بینیم. تقریبا نیمی از آنها را کهکشان‌های بیضی‌شکل بدون گاز تشکیل می‌دهند که فعالیت‌های تولد ستاره‌ای در آنها بسیار ضعیف است؛ درحالی‌که نیم دیگر، کهکشان‌های مارپیچی و نامنظم غنی از گاز هیدروژن هستند که فعالیت‌های شدید تولد ستارگان در آنها جریان دارد. رصدهایی که تاکنون انجام شده، نشان داده است کهکشان‌های بدون گاز اغلب در نزدیکی مرکز خوشه‌های کهکشانی شلوغ یافت می‌شوند، درحالی‌که مارپیچی‌ها بیشتر عمر خود را در محیط‌های خلوت‌تر سپری می‌کنند.
با ورود تلسکوپ‌های بزرگ به ژرفای جهان، اخترشناسان توانستند ساختار عالم را در روزگاران جوانی‌اش بررسی کنند و متوجه شوند زمانی‌که عالم به نصف سن کنونی‌اش رسیده بود، از هر پنج کهکشان تنها یکی عاری از توده‌های عظیم گاز هیدروژن بود. پس این همه کهکشان عاری از گاز که امروز در اطرافمان می‌بینیم، از کجا آمده‌ است؟ galaxy
تصویر را بزرگ ترببینید. اخترشناسان شک کرده بودند که نوعی فرآیند تبدیل ساختار به‌وقوع پیوسته است، اما به دلیل همین دوره طولانی چند میلیارد ساله موفق نشده بودند چنین فرآیندهایی را مشاهده کنند. اما رصد جدید هابل که به همت گروهی بین‌المللی از اخترشناسان به سرپرستی لوکا کورتز از دانشگاه کاردیف در انگلستان انجام شده است، یکی از بهترین شواهد ممکن را در شناسایی این فرآیند تبدیل ساختار فراهم کرده است. هدف اصلی این تصویر، خوشه کهکشانی آبل2667 بود، اما دانشمندان در این خوشه کهکشانی به کهکشان مارپیچی عجیبی برخوردند که در گوشه بالا-چپ تصویر دیده می‌شود. ترکیب گرانش ماده تاریک، گازهای داغ و صدها کهکشان موجود در این خوشه، این کهکشان مارپیچی را تا حداقل سرعت 3.5 میلیون کیلومتر بر ساعت شتاب داده است و در چنین سرعتی، برخورد با گازهای داغ درون فضای درون خوشه و اثرات جزر و مدی گرانشی خوشه سبب می‌شود توده‌های گاز و ستارگان این کهکشان به سویی دیگر کشیده شوند و کهکشان ریش‌ریش به‌نظر برسد.. شبیه این پدیده را هر روز در اقیانوس‌ها و دریاهای زمین شاهدیم که چگونه گرانش ماه و خورشید، جزر و مد آب دریا را پدید می‌آورند.
کهکشان مارپیچی پاره‌پاره در فاصله 3.2 میلیارد سال‌نوری زمین قرار دارد. ‌به‌دنبال این کهکشان می‌توان رشته‌ای از گره‌های درخشان آبی‌رنگ و نوارهای درهم‌تنیده ستارگان جوانی را دید که تولد و تحولشان در نتیجه تعامل نیروهای جزر و مدی خوشه کهکشانی و مکانیسم دیگری به‌نام فشار برخوردی تهی‌کننده (Ram Pressure Stripping) است. گازهای داغ خوشه کهکشانی آبل2667 را ذرات بارداری تشکیل داده‌اند که دمایشان بین ده تا صد میلیون درجه کلوین است و وقتی به کهکشانی برخورد می‌کنند، توده‌های گاز پرکننده فضایش را به بیرون هل می‌دهند؛ همانند بادهای خورشیدی که گازهای یونیزه گیسوی یک دنباله‌دار را به بیرون هل می‌دهند و دنباله گازی دنباله‌دار را تشکیل می‌دهند. به‌دلیل همین شباهت، اخترشناسان این کهکشان را کهکشان دنباله‌دار نام نهاده‌اند.
بررسی‌ها نشان داده است میلیون‌ها ستاره از کهکشان دنباله‌دار ربوده شده است و این کهکشان مارپیچی در روندی غیرقابل اجتناب، اندوخته گازی و غبار خود را از دست می‌دهد و در آینده‌ای نه‌چندان دور (البته در مقیاس کیهانی) به کهکشانی عاری از گاز و مملو از جمعیتی ستارگان قرمز پیر تبدیل می‌شود؛ اما در میان این همه خرابی، اثرات جزر و مدی گرانش خوشه کهکشانی، بستری مناسب را برای تولد ستارگان در قلب این کهکشان رو به نابودی فراهم کرده است.
اخترشناسان تخمین می‌زنند این دوره تغییر ساختار نزدیک به یک میلیارد سال طول خواهد کشید. آن‌چه تلسکوپ فضایی هابل به تصویر کشیده است، وضعیت این کهکشان پس‌از دویست میلیون سال از آغاز این فرآیند است، زمانی که تنها 20% این فرآیند انجام شده است.
اما این تنها اثر گرانش قدرتمند این خوشه کهکشانی نیست. نمونه‌های متنوعی از خم‌شدن نور اجرام دوردست‌تر و تصاویر کج‌ومعوج نیز دیده می‌شود که در اثر پدیده همگرایی گرانشی ایجاد شده‌اند. کمان موزی‌شکل درخشان و بزرگی که در راست مرکز تصویر دیده می‌شود، تصویری کج اما تقویت‌شده از کهکشانی بسیار دور است که پشت هسته این خوشه قرار گرفته است.
تلسکوپ فضایی هابل این تصویر را در اکتبر 2001 با استفاده از دوربین زاویه‌باز و سیاره‌ای2 (WFPC2) تهیه کرده است که خود از سه نوردهی در فیلترهای آبی، سبز و فروسرخ نزدیک بدست آمده است. اما دانشمندان برای تحلیل دقیق‌تر این تصویر نیاز به اطلاعات بیشتری داشتند و به همین دلیل از تلسکوپ‌های بزرگ زمینی و فضایی دیگری مانند تلسکوپ بسیار بزرگ رصدخانه جنوبی اروپا (ESO-VLT) در شیلی، تلسکوپ فضایی فروسرخ اسپیتزر، رصدخانه تابش‌ایکس چاندرا و تلسکوپ‌های دوقلوی کک در هاوایی نیز برای تصویربرداری از این خوشه کهکشانی استفاده کردند. تلسکوپ‌های VLT برای طیف‌نگاری مریی و نورسنجی فروسرخ مورد استفاده قرار گرفتند. تلسکوپ فضایی اسپیتزر داده‌های نورسنجی فروسرخ میانی را فراهم کرد. رصدخانه فضایی چاندرا نیز اطلاعات پرتو‌های ایکس این خوشه را جمع‌آوری کرد و تلسکوپ‌های دوقلوی کک نیز برای طیف‌نگاری مریی مورد استفاده قرار گرفتند. با بررسی داده‌های طیف‌نگاری مریی می‌توان دما، ترکیب شیمیایی و سرعت شعاعی ستارگان و کهکشان‌ها را اندازه‌گیری کرد. نورسنجی فروسرخ نیز برای اندازه‌گیری درخشندگی و هرگونه تغییرات درخشندگی اجرامی که در طول‌موج‌های فروسرخ تابش می‌کنند، مورد استفاده قرار می‌گیرد.

79:

مشتا منبع پست آخرتو مي دي؟
كنجكاو شدم ببينم از كجاست.
ممنون

80:

متاسفانه زیاد گشتم اما پیدا نکرده ام ببخشید

81:

جدیدترین تصویر به دست آمده از فضا افق تازه ای را به روی اخترشناسان گشوده و برخورد شدید دو کهکشان را که به تولد میلیاردها ستاره جدید انجامیده، نمایان می سازد. galaxy







تصویر جدید به دست آمده از کهکشان های Antennae به اخترشناسان امکان می دهد تا با کار کردن روی تلسکوپ فضایی "هابل" وجه تمایز بین ستارگان جدید و مجموعه ای از ستارگان تشکیل دهنده آنها را دریابند.
اکثر این مجموعه ها در پی برخورد دو کهکشان به وجود آمده اند که ظرف ۱۰ میلیون سال دیگر از هم جدا می‌شوند اما در حدود یکصد مورد از بزرگترین آنها در مجموعه های کروی شکلی رشد می یابند. این گروه‌های بزرگ از ستارگان در بسیاری از کهکشان ها همچون کهکشان راه شیری یافت می شوند.
کهکشان های Antennae که ۶۸ میلیون سال نوری از زمین فاصله دارند، ۵۰۰ میلیون سال پیش شروع به ترکیب شدن با هم کردند.
یک سال نوری شامل امواج نوری دوری است که در طول یک سال در حدود ۶ تریلیون مایل سفر می کند.
بنا بر گزارش رویترز، تصویر به دست آمده در واقع برخورد کهکشان راه شیری با نزدیکترین کهکشان خود یعنی "آندرومدا" در حدود ۶ میلیارد سال دیگر را از قبل نشان می دهد.


galaxy

82:

مشتاي عزيز كارت عاليه.ولي اگه منبع رو هم ذكر كني ديگه معركه مي شه.

83:

باشه ذکر میکنم

84:

شکل گیری منظومه شمسی حدود 5 میلیارد سال پیش، از ابری متشکل از گاز و غبار بین ستاره ای، آغاز گردید. جاذبه باعث انقباض ابر شده و کره متراکمی از گاز در مرکز ابر بوجود آورد. جاذبه همچنین باعث دوران هر چه سریعتر ابر شد. هنگام دوران، مواد موجود در ابر، پهن شده و حلقه ای به وجود آمد که نواحی متراکم مرکزی را در بر می گرفت. سرانجام در این ناحیه متراکم، گرمای لازم برای وقوع واکنشهای هسته ای فراهم گشت و بدین ترتیب، ستاره خورشید به وجود آمد. اعضای کوچکتر منظومه شمسی از مواد موجود در این حلقه بوجود آمدند . این اعضا عبارتند از سیارات، سیارکها، و ستاره دنباله دار. مقدمه کهکشان به مجموعه ستارگان ، گاز و غبار گفته می شود که با نیروی جاذبه کنار هم نگاه داشته شده‌اند. کوچکترین کهکشانها دارای عرضی برابر با چند صد سال نوری ، شامل حدود 100000 میلیارد سال ستاره هستند. بزرگترین کهکشانها تا 3 میلیون سال نوری عرض دارند و شامل بیش از 1000 میلیارد ستاره هستند. اشکال کهکشانها بر اساس شیوه‌ای طبقه بندی می‌شود که طبق شیوه طبقه بندی ستاره شناس آمریکایی ، ادوین هابل (1953- 1986) ، شکل یافته است. در مورد تکامل کهکشانها اطلاعات قطعی کمی در دست است. تنها مطلب مورد اطمینان این است که کهکشانها میلیاردها سال پیش به شکل توده‌ای از ابرهای گازی و غباری بوجود آمدند. کهکشان بیضوی کهکشانهای نامنظم هیچ شکل یا ساختار منظمی ندارند، آنها دارای جرم بیشتری از کهکشانهای دیگر هستند و بیشتر ستاره‌های موجود در آنها دارای طول عمر کم و درخشان می‌باشند. با وجود اینکه بسیاری از کهکشانهای نا منظم در بر گیرنده نواحی تابان گازی هستند که ستاره‌ها در آنها شکل می‌گیرند، بیشتر گاز میان ستاره ای کهکشانها بایستی متراکم شوند تا ستاره‌های جدیدی بوجود آورند. حدود 5% از هزار کهکشان درخشان را کهکشانهای نا منظم تشکیل می‌دهند. این در حالی است که یک چهارم کهکشانهای شناخته شده نیز کهکشانهای نامنظم هستند. کهکشانهای مار پیچی کهکشانهای مارپیچی دارای بازوهایی هستند که شکلی مارپیچی در اطراف بر آمدگی مرکزی یا هسته ، قرصی ایجاد می‌کنند که چرخش هسته با چرخش بازوهای آن همراه می‌شود. جوانترین ستاره‌های کهکشانهای مارپیچی در بازوهای کم توده یافت می‌شوند و ستاره‌های کهن اکثرا در هسته متراکم قرار دارند. کهنترین ستاره‌ها در هاله‌های کروی پراکنده قرار دارند و اطراف قرص کهکشانی را فرا گرفته‌اند. بازوهای مذکور همچنین دارای غبار و گاز فراوانی هستند که منجر به تشکیل ستاره‌های جدید می‌شود. کهکشان مارپیچی میله ای یک کهکشان مارپیچی میله‌ای دارای یک هسته برآمدگی مرکزی کشیده شده و میله‌ای شکل است. همزمان با چرخش هسته اینطور به نظر می‌رسد که در هر سوی هسته یک بازو نیز می‌چرخد. برخی ستاره شناسان عقیده دارند کهکشان راه شیری نیز یک کهکشان مارپیچی میله‌ای است. شکل کهکشانهای مارپیچی و کهکشانهای مارپیچی میله‌ای متغیر است. از کهکشانهای با برآمدگیهای مرکزی بزرگ با بازوهای نه چندان بهم پیوسته تا کهکشانهای با برآمدگیهای مرکزی کوچک و بازوهای آزاد. گر چه کهکشانهای مارپیچی و مارپیچی میله‌ای پیش از این به عنوان دو نوع کهکشان متفاوت طبقه بندی می‌شدند، ولی امروزه ستاره شناسان آنها را مشابه می‌دانند. کهکشانهای بیضوی کهکشانهای بیضوی از نظر شکل ، از شکل بیضی‌گون (شبیه توپ فوتبال امریکایی) تا شکل کروی متغیر هستند و اشکالی ما بین این دو نیز یافت می‌شوند. بر خلاف کهکشانهای دیگر که نوری آبی از ستاره‌های فروزان و کم عمر منعکس می‌کنند، کهکشانهای بیضوی زرد رنگ بنظر می‌رسند. علت این امر توقف شکل گیری ستارگان در این کهکشانها می‌باشد که در نتیجه تقریبا تمام نور آنها از ستاره‌های غول سرخ که دارای طول عمر زیادی هستند تأمین می‌شود. کهکشانهای فعال و غیر عادی از تمام کهکشانها میزان معینی تشعشع الکترومغناطیسی ساطع می‌شود. برخی کهکشانها ، به طرز غیر عادی ، مقادیر زیادی تشعشع تابش می‌کنند. این کهکشانها ، کهکشانهای فعال نامیده می‌شوند. انرزی آنها از منبعی با جرم بسیار زیاد اما به هم فشرده که در مرکز کهکشان فعال قرار دارد تأمین می‌شود. انرژی اغلب بصورت اشعه ایکس ، موج رادیویی و همچنین نور است و میزان انرژی آزاد شده به قدری زیاد است که نمی‌توان تصور کرد ستاره‌ها آنرا بوجود آورده باشند. ستاره شناسان بر این عقیده اند که تنها جسمی که قادر است این مقدار انرژی را ازاد کند یک حفره سیاه فوق العاده پر جرم است. بنابر این، علت اینکه برخی کهکشانها از جمله کهکشان خودمان انرژی نسبتا کمی آزاد می‌کنند این است که حفره سیاه مرکزی کوچکی را در میان گرفته‌اند. کوازارها بنظر می‌رسد که کوازارها (شبه ستاره‌ها) هسته فعال کهکشانهای دور دست باشند. آنها درخشانترین ، سریعترین و دورترین اجرام شناخته شده در جهان هستند. کوازارها همانند ستارگان از سطح زمین به مثابه یک نقطه نورانی خیلی ریز دیده می‌شوند. اگر چه کوازارها فقط به اندازه منظومه شمسی هستند، نور برخی از آنها مسافتی در حدود 10 میلیارد سال نوری را طی می کند تا به ما برسد. ما برای اینکه بتوانیم چنین اجرام دوری را شناسایی کنیم نیاز به تابش زیاد نور آنها داریم. تشعشع انرژی بعضی از کوازارها حدود 100 برابر تشعشع کهکشانهای عظیم است. با گسترش جهان کوازارها که در لبه خارجی آن قرار دارند بسرعت از زمین فاصله می‌گیرند. دورترین کوازارهایی که قابل رویت حدود 12 میلیارد سال نوری در جهت انتهای قابل مشاهده جهان قرار دارند. بخاطر زمان زیادی که طول می‌کشد تا نور کوازارها به زمین برسد، این کهکشانها ستاره شناسان را قادر می‌سازند تا جهان را در اولین مراحل شکل گیری ، مورد مطالعه قرار دهند. کوازارها فوق العاده درخشان و در عین حال بسیار مهم فشرده می‌باشند. در مقایسه با گستره کهکشان راه شیری که 100000 سال نوری می‌باشد، کوازارها قطری معادل چند روز یا هفته نوری را تشکیل می‌دهند. کهکشانهای رادیویی تمامی کهکشانها ، موج رادیویی ، نور قابل رویت و انواع تشعشع از خودشان تولید می‌نمایند. انرژی رادیویی یک کهکشان رادیویی خیلی متراکمتر از انرژی کهکشانهای معمولی است. این انرژی از دو قطعه خیلی بزرگ ، یا ابرهای عظیم الجثه متشکل از ذرات در حال دور روشن از کهکشانها تشتشع می‌یابند. این ابرهای عظیم از فورانهای گازی که از مرکز کهکشان با سرعتی معادل یک پنجم سرعت نور خارج می‌شوند، در آسمان شکل می‌گیرند. به نظر می‌رسد که فوران این انرژی عظیم توسط یک حلقه پیوستگی صورت می‌گیرد که یک حفره سیاه خیلی متراکم را در بر می‌گیرد و در مرکز کهکشان واقع است. از هر یک میلیون کهکشان فقط یکی از آنها یک کهکشان رادیویی است. تصادم کهکشانها بیشتر کهکشانها از کهکشانهای همسایه خود صد هزار سال نوری فاصله دارند. به هر حال، بعضی از کهکشانها تا اندازه‌ای به یکدیگر نزدیک می‌شوند که نیروی جاذبه دو طرفه آنها اشیاء موجود در کهکشانها دیگر را به اطراف خود می‌کشد و این امر باعث بوجود آمدن توده‌هایی به نام دنباله‌های کشندی می‌گردد، که این دنباله‌ها مانند پلی کهکشانها را به یکدیگر وصل می‌نمایند. نزدیکی بیش از حد کهکشانها ممکن است، توأم با تصادم آنها گردیده و به دنبال این عمل یک تغییر شکل بنیادی در شکل ظاهری آنها صورت پذیرد.

85:

منظومه کهکشانی بزرگ اندازه ابر ماژلانی بزرگ ، تقریبا یک چهارم اندازه کهکشان راه شیری است و حتی می‌توان آنرا قمر کهکشان راه شیری است و حتی می‌توان آنرا قمر کهکشان راه شیری به حساب آورد. چرخش در فضا چنانچه در کهکشان ام100 مشاهده می‌شود، ستاره‌ها و ابرهای گازی بطور مارپیچ از بازویی به بازوی دیگر در حرکت هستند. این عامل سبب تشکیل ستاره‌های جدید در ابرهای گازی آبی رنگ می‌شود. ستاره‌ها در قسمت میله‌ای برخی کهکشانهای مارپیچی دارای چندین بازو هستند، ولی یک کهکشان مارپیچی میله‌ای مانند این که در تصویر می‌بینید (ان.جی.سی 1313) ، فقط دو بازو دارد. بازماندگان گذشته‌ها تقریبآ تمام ستاره‌های کهکشانهای بیضوی مانند ان.جی.سی 1399 که در تصویر می بینید دارای طول عمری بیش از 10 میلیارد سال هستند. آشوب کیهانی این تصویر که توسط تلسکوپ فضایی هابل تهیه شده نمایانگر ناحیه مرکزی کهکشان فعال ان.جی.سی 1069 می‌باشد. جفت کهکشانی آی.جی 29 و آی.جی 30 در این تصویر که رنگهایش ساختگی هستند، یک دنباله کشندی دو کهکشان را به هم وصل کرده شکل یک قارچ چتری را بوجود می‌آورد.

86:

فضاپیمای کاسینی به تازگی موفق به کشف یک دریای جدید از هیدرو کربن در نیمکره شمالی تیتان شد .
چندی پیش دانشمندان از کشف دریاچه هایی از هیدرو کربن مایع در اطراف قطب جنوب تیتان قمر زحل خبر داده بودند اما به نظر می رسد چنین دریاچه هایی در نیمکره شمالی این قمر نیز وجود داشته باشد ، دریاچه هایی که به جای آب پر از اتان و متان مایع هستند .
کاسینی در آخرین پرواز خود بر فراز قطب شمال تیتان موفق به آشکار سازی علائمی شد که از وجود چنین دریاچه ای خبر میدهد ،دریاچه ای که پهنای آن به 100 هزار کیلومتر مربع می رسد.galaxy
فضاپیمای کاسینی ناسا این دریاچه را با استفاده از ابزار راداری خود کشف کرده است از این رو دانشمندان کاملا مطمئن نیستند که آنچه در داده های ارسال شده توسط فضا پیما مشاهده می شود یک دریاچه باشد .کاسینی در پرواز بعدی خود از فراز تیتان در ماه می اطلاعات بیشتری در این باره به زمین ارسال خواهد کرد .
تصویر بزرگتر

87:

دانشمندان با استفاده از رصد خانه ی اروپایی جنوبی موفق شدند خوشه کروی جدیدی را کشف کنند که تا کنون از چشم آنها پنهان بوده
خوشه های کروی مجموعه ی غول پیکری از ستارگان هستند که تمام ستارگان آن تقریبا در یک زمان شکل گرفته اند و نیروی جاذبه ای که این ستاره ها به هم وارد باعث می شود تا در کنار یکدیگر قرار بگیرند .
تا کنون بیش از 150 خوشه کروی در کهکشان راه شیری توسط منجمان کشف شده است . خوشه های کروی از پیرترین اجزای جهان به حساب می آیند طوری که سن بعضی از آنها به 10 میلیارد سال می رسد . galaxy
خوشه ی کروی تازه کشف شده که Cluster FSR1735 نام گذاری شده 30000 سال نوری از ما فاصله دارد و در قسمت پر گرد و غبار داخل کهکشان ما واقع شده و فاصله ی آن با مرکز کهکشان تنها 10 هزار سال نوری است و قطر آن به 7 سال نوری می رسد .رصد این خوشه ی کروی در نور مرئی غیرممکن است اما دانشمندان با استفاده از تکنولوژی جدید رصد خانه ی اروپایی جنوبی و موفق به کشف این خوشه کروی شدند.با استفاده از این رصد خانه می توان آسمان را در طول موج مادون قرمز مشاهده کرد و اجرامی را که در پشت غبار های کهکشانی مخفی شده اند را آشکار نمود.
تصویر بزرگتر

88:

فضای پیمای کاسینی ، جدیتریرن تصاویر خود را از سیاره زحل ارسال کرد
فضاپیمای کاسینی ناسا در مدار خود به تازگی از فراز سیاره زحل عبور کرده و تصاویر بی همتایی از این سیاره تهیه کرده است .
تصویر زیر سیاره زحل را از بالا نشان میدهد که البته خود زحل در تصویر دیده نمی شود و تنها حلقه های آن قابل تشخیص است ، قسمتی از حلقه ها در زیر سایه این سیاره پنهان شده است.
galaxy
این تنها یکی از تصاویر بی نظیر کاسینی است .

89:

بزرگ‌ترین تلسکوپ‌های فضایی و زمینی، کهکشانی را به‌تصویر کشیده‌اند که دراثر میدان گرانشی بسیار قوی یک خوشه کهکشانی و محیط بسیار خشن اطراف (!) پاره‌پاره شده است
بزرگ‌ترین تلسکوپ‌های فضایی و زمینی کهکشانی را به‌تصویر کشیده‌اند که دراثر میدان گرانشی بسیار قوی یک خوشه کهکشانی و محیط بسیار خشن اطراف (!) پاره‌پاره شده است. این یافته توانسته‌است بسیاری از ابهام‌های پیش‌روی اخترشناسان را درمورد کهکشان‌های مارپیچی حل کند، این‌که چطور این کهکشان‌های غنی از گاز پس‌از میلیاردها سال به کهکشان‌هایی بیضوی یا نامنظم و بدون گاز تبدیل می‌شوند. این یافته‌ها هم‌چنین فرآیند جدیدی را معرفی کرده‌است که طی آن، میلیون‌ها ستاره بی‌خانمان درون یک خوشه کهکشانی پراکنده می‌شوند.
شبانگاه که به آسمان می‌نگریم، کهکشان‌های بسیاری را با شکل‌های متفاوت در اطراف خود می‌بینیم. تقریبا نیمی از آنها را کهکشان‌های بیضی‌شکل بدون گاز تشکیل می‌دهند که فعالیت‌های تولد ستاره‌ای در آنها بسیار ضعیف است؛ درحالی‌که نیم دیگر، کهکشان‌های مارپیچی و نامنظم غنی از گاز هیدروژن هستند که فعالیت‌های شدید تولد ستارگان در آنها جریان دارد. رصدهایی که تاکنون انجام شده، نشان داده است کهکشان‌های بدون گاز اغلب در نزدیکی مرکز خوشه‌های کهکشانی شلوغ یافت می‌شوند، درحالی‌که مارپیچی‌ها بیشتر عمر خود را در محیط‌های خلوت‌تر سپری می‌کنند.
با ورود تلسکوپ‌های بزرگ به ژرفای جهان، اخترشناسان توانستند ساختار عالم را در روزگاران جوانی‌اش بررسی کنند و متوجه شوند زمانی‌که عالم به نصف سن کنونی‌اش رسیده بود، از هر پنج کهکشان تنها یکی عاری از توده‌های عظیم گاز هیدروژن بود. پس این همه کهکشان عاری از گاز که امروز در اطرافمان می‌بینیم، از کجا آمده‌ است؟ galaxy
تصویر را بزرگ ترببینید. اخترشناسان شک کرده بودند که نوعی فرآیند تبدیل ساختار به‌وقوع پیوسته است، اما به دلیل همین دوره طولانی چند میلیارد ساله موفق نشده بودند چنین فرآیندهایی را مشاهده کنند. اما رصد جدید هابل که به همت گروهی بین‌المللی از اخترشناسان به سرپرستی لوکا کورتز از دانشگاه کاردیف در انگلستان انجام شده است، یکی از بهترین شواهد ممکن را در شناسایی این فرآیند تبدیل ساختار فراهم کرده است. هدف اصلی این تصویر، خوشه کهکشانی آبل2667 بود، اما دانشمندان در این خوشه کهکشانی به کهکشان مارپیچی عجیبی برخوردند که در گوشه بالا-چپ تصویر دیده می‌شود. ترکیب گرانش ماده تاریک، گازهای داغ و صدها کهکشان موجود در این خوشه، این کهکشان مارپیچی را تا حداقل سرعت 3.5 میلیون کیلومتر بر ساعت شتاب داده است و در چنین سرعتی، برخورد با گازهای داغ درون فضای درون خوشه و اثرات جزر و مدی گرانشی خوشه سبب می‌شود توده‌های گاز و ستارگان این کهکشان به سویی دیگر کشیده شوند و کهکشان ریش‌ریش به‌نظر برسد.. شبیه این پدیده را هر روز در اقیانوس‌ها و دریاهای زمین شاهدیم که چگونه گرانش ماه و خورشید، جزر و مد آب دریا را پدید می‌آورند.
کهکشان مارپیچی پاره‌پاره در فاصله 3.2 میلیارد سال‌نوری زمین قرار دارد. ‌به‌دنبال این کهکشان می‌توان رشته‌ای از گره‌های درخشان آبی‌رنگ و نوارهای درهم‌تنیده ستارگان جوانی را دید که تولد و تحولشان در نتیجه تعامل نیروهای جزر و مدی خوشه کهکشانی و مکانیسم دیگری به‌نام فشار برخوردی تهی‌کننده (Ram Pressure Stripping) است. گازهای داغ خوشه کهکشانی آبل2667 را ذرات بارداری تشکیل داده‌اند که دمایشان بین ده تا صد میلیون درجه کلوین است و وقتی به کهکشانی برخورد می‌کنند، توده‌های گاز پرکننده فضایش را به بیرون هل می‌دهند؛ همانند بادهای خورشیدی که گازهای یونیزه گیسوی یک دنباله‌دار را به بیرون هل می‌دهند و دنباله گازی دنباله‌دار را تشکیل می‌دهند. به‌دلیل همین شباهت، اخترشناسان این کهکشان را کهکشان دنباله‌دار نام نهاده‌اند.
بررسی‌ها نشان داده است میلیون‌ها ستاره از کهکشان دنباله‌دار ربوده شده است و این کهکشان مارپیچی در روندی غیرقابل اجتناب، اندوخته گازی و غبار خود را از دست می‌دهد و در آینده‌ای نه‌چندان دور (البته در مقیاس کیهانی) به کهکشانی عاری از گاز و مملو از جمعیتی ستارگان قرمز پیر تبدیل می‌شود؛ اما در میان این همه خرابی، اثرات جزر و مدی گرانش خوشه کهکشانی، بستری مناسب را برای تولد ستارگان در قلب این کهکشان رو به نابودی فراهم کرده است.
اخترشناسان تخمین می‌زنند این دوره تغییر ساختار نزدیک به یک میلیارد سال طول خواهد کشید. آن‌چه تلسکوپ فضایی هابل به تصویر کشیده است، وضعیت این کهکشان پس‌از دویست میلیون سال از آغاز این فرآیند است، زمانی که تنها 20% این فرآیند انجام شده است.
اما این تنها اثر گرانش قدرتمند این خوشه کهکشانی نیست. نمونه‌های متنوعی از خم‌شدن نور اجرام دوردست‌تر و تصاویر کج‌ومعوج نیز دیده می‌شود که در اثر پدیده همگرایی گرانشی ایجاد شده‌اند. کمان موزی‌شکل درخشان و بزرگی که در راست مرکز تصویر دیده می‌شود، تصویری کج اما تقویت‌شده از کهکشانی بسیار دور است که پشت هسته این خوشه قرار گرفته است.
تلسکوپ فضایی هابل این تصویر را در اکتبر 2001 با استفاده از دوربین زاویه‌باز و سیاره‌ای2 (WFPC2) تهیه کرده است که خود از سه نوردهی در فیلترهای آبی، سبز و فروسرخ نزدیک بدست آمده است. اما دانشمندان برای تحلیل دقیق‌تر این تصویر نیاز به اطلاعات بیشتری داشتند و به همین دلیل از تلسکوپ‌های بزرگ زمینی و فضایی دیگری مانند تلسکوپ بسیار بزرگ رصدخانه جنوبی اروپا (ESO-VLT) در شیلی، تلسکوپ فضایی فروسرخ اسپیتزر، رصدخانه تابش‌ایکس چاندرا و تلسکوپ‌های دوقلوی کک در هاوایی نیز برای تصویربرداری از این خوشه کهکشانی استفاده کردند. تلسکوپ‌های VLT برای طیف‌نگاری مریی و نورسنجی فروسرخ مورد استفاده قرار گرفتند. تلسکوپ فضایی اسپیتزر داده‌های نورسنجی فروسرخ میانی را فراهم کرد. رصدخانه فضایی چاندرا نیز اطلاعات پرتو‌های ایکس این خوشه را جمع‌آوری کرد و تلسکوپ‌های دوقلوی کک نیز برای طیف‌نگاری مریی مورد استفاده قرار گرفتند. با بررسی داده‌های طیف‌نگاری مریی می‌توان دما، ترکیب شیمیایی و سرعت شعاعی ستارگان و کهکشان‌ها را اندازه‌گیری کرد. نورسنجی فروسرخ نیز برای اندازه‌گیری درخشندگی و هرگونه تغییرات درخشندگی اجرامی که در طول‌موج‌های فروسرخ تابش می‌کنند، مورد استفاده قرار می‌گ

90:

گالري تصاوير ماه گرفتگي 13 اسفند ماه 1385 ايران




galaxy

galaxy

galaxy
galaxy
galaxy
galaxy

galaxy
galaxy
galaxy
galaxy
galaxy
galaxy
galaxy



91:

پژوهشگران سازمان فضایی اروپا با بررسی داده های اسمارت-1 موفق به پیدا کردن گودالی در ماه شدند که می تواند در آینده به عنوان پایگاه استقرار فضا نوردان مورد استفاده قرار گیرد .
ماموریت اسمارت-1 در 3 سپتامبر 2006 خاتمه یافت و فضاپیما پس از اتمام سوخت با سطح ماه برخورد کرد و نابود شد اما دانشمندان هنوز در حال بررسی داده های ارسال شده ی این سفینه هستند .
تصویر روبرو از گودال Plaskett به تازگی مورد توجه دانشمندان سازمان فضایی اروپا(اسا ) قرار گرفته. به گفته ی پژوهشگران اسا این گودال میتواند یکی از بهترین نقاط برای ایجاد پایگاه بر روی ماه باشد . galaxy
گودال Plaskett در نزدیکی قطب شمال ماه و در نقطه ای قرار دارد که گودال دائما در زیر تابش نور خورشید است و اگر پایگاهی در این مکان ساخته شود می تواند همواره از مقدار زیادی انرژی خورشیدی استفاده کند . از طرفی چنین پایگاهی از نوسانات دما در ماه در امان است زیرا دمای این گودال تغییر چندانی نمی کند و بجای آنکه گاهی سرد و گاهی گرم باشد همیشه گرم است .
بر خلاف گودال Plaskett گودال هایی که در همسایگی آن قرار دارند همیشه در تاریکی مطلق به سر می برند که آن هم مزیت بزرگی محسوب می شود زیرا ممکن است در این گودال ها ذخایر بزرگی از یخ آب وجود داشته باشد که می توان از آن در ایجاد هوا ، سوخت و آب نوشیدنی استفاده کرد .
گودال Plaskett می تواند در قدم اول مناسب ترین مکان برای استقرار انسان در خارج از زمین باشد .این مکان به قدری نزدیک است که فضانوردان می توانند از آن زمین را تماشا کنند، ارتباط آنها با زمین بلافاصله بر قرار خواهد شد و در مواقع ضروری در کمتر از چند روز به آن ها کمک رسانی خواهد شد .
برای مشاهده تصویر بزرگتر کلیک کنید

92:




کشف یک دریای جدید بر روی تیتان

فضاپیمای کاسینی به تازگی موفق به کشف یک دریای جدید از هیدرو کربن در نیمکره شمالی تیتان شد .
چندی پیش دانشمندان از کشف دریاچه هایی از هیدرو کربن مایع در اطراف قطب جنوب تیتان قمر زحل خبر داده بودند اما به نظر می رسد چنین دریاچه هایی در نیمکره شمالی این قمر نیز وجود داشته باشد ، دریاچه هایی که به جای آب پر از اتان و متان مایع هستند .
کاسینی در آخرین پرواز خود بر فراز قطب شمال تیتان موفق به آشکار سازی علائمی شد که از وجود چنین دریاچه ای خبر میدهد ،دریاچه ای که پهنای آن به 100 هزار کیلومتر مربع می رسد.galaxy
فضاپیمای کاسینی ناسا این دریاچه را با استفاده از ابزار راداری خود کشف کرده است از این رو دانشمندان کاملا مطمئن نیستند که آنچه در داده های ارسال شده توسط فضا پیما مشاهده می شود یک دریاچه باشد .کاسینی در پرواز بعدی خود از فراز تیتان در ماه می اطلاعات بیشتری در این باره به زمین ارسال خواهد کرد .
تصویر بزرگتر




یک خوشه کروی جدید

دانشمندان با استفاده از رصد خانه ی اروپایی جنوبی موفق شدند خوشه کروی جدیدی را کشف کنند که تا کنون از چشم آنها پنهان بوده
خوشه های کروی مجموعه ی غول پیکری از ستارگان هستند که تمام ستارگان آن تقریبا در یک زمان شکل گرفته اند و نیروی جاذبه ای که این ستاره ها به هم وارد باعث می شود تا در کنار یکدیگر قرار بگیرند .
تا کنون بیش از 150 خوشه کروی در کهکشان راه شیری توسط منجمان کشف شده است . خوشه های کروی از پیرترین اجزای جهان به حساب می آیند طوری که سن بعضی از آنها به 10 میلیارد سال می رسد . galaxy
خوشه ی کروی تازه کشف شده که Cluster FSR1735 نام گذاری شده 30000 سال نوری از ما فاصله دارد و در قسمت پر گرد و غبار داخل کهکشان ما واقع شده و فاصله ی آن با مرکز کهکشان تنها 10 هزار سال نوری است و قطر آن به 7 سال نوری می رسد .رصد این خوشه ی کروی در نور مرئی غیرممکن است اما دانشمندان با استفاده از تکنولوژی جدید رصد خانه ی اروپایی جنوبی و موفق به کشف این خوشه کروی شدند.با استفاده از این رصد خانه می توان آسمان را در طول موج مادون قرمز مشاهده کرد و اجرامی را که در پشت غبار های کهکشانی مخفی شده اند را آشکار نمود.
تصویر بزرگتر


زحل از بالا

فضای پیمای کاسینی ، جدیتریرن تصاویر خود را از سیاره زحل ارسال کرد
فضاپیمای کاسینی ناسا در مدار خود به تازگی از فراز سیاره زحل عبور کرده و تصاویر بی همتایی از این سیاره تهیه کرده است .
تصویر زیر سیاره زحل را از بالا نشان میدهد که البته خود زحل در تصویر دیده نمی شود و تنها حلقه های آن قابل تشخیص است ، قسمتی از حلقه ها در زیر سایه این سیاره پنهان شده است.
galaxy
این تنها یکی از تصاویر بی نظیر کاسینی است ، برای مشاهده مجموعه کامل تصاویر می توانید به لینک زیر مراجعه کنید :
http://ciclops.org/view_event.php?id=59





کهکشان دنباله‌دار

بزرگ‌ترین تلسکوپ‌های فضایی و زمینی، کهکشانی را به‌تصویر کشیده‌اند که دراثر میدان گرانشی بسیار قوی یک خوشه کهکشانی و محیط بسیار خشن اطراف (!) پاره‌پاره شده است
بزرگ‌ترین تلسکوپ‌های فضایی و زمینی کهکشانی را به‌تصویر کشیده‌اند که دراثر میدان گرانشی بسیار قوی یک خوشه کهکشانی و محیط بسیار خشن اطراف (!) پاره‌پاره شده است. این یافته توانسته‌است بسیاری از ابهام‌های پیش‌روی اخترشناسان را درمورد کهکشان‌های مارپیچی حل کند، این‌که چطور این کهکشان‌های غنی از گاز پس‌از میلیاردها سال به کهکشان‌هایی بیضوی یا نامنظم و بدون گاز تبدیل می‌شوند. این یافته‌ها هم‌چنین فرآیند جدیدی را معرفی کرده‌است که طی آن، میلیون‌ها ستاره بی‌خانمان درون یک خوشه کهکشانی پراکنده می‌شوند.
شبانگاه که به آسمان می‌نگریم، کهکشان‌های بسیاری را با شکل‌های متفاوت در اطراف خود می‌بینیم. تقریبا نیمی از آنها را کهکشان‌های بیضی‌شکل بدون گاز تشکیل می‌دهند که فعالیت‌های تولد ستاره‌ای در آنها بسیار ضعیف است؛ درحالی‌که نیم دیگر، کهکشان‌های مارپیچی و نامنظم غنی از گاز هیدروژن هستند که فعالیت‌های شدید تولد ستارگان در آنها جریان دارد. رصدهایی که تاکنون انجام شده، نشان داده است کهکشان‌های بدون گاز اغلب در نزدیکی مرکز خوشه‌های کهکشانی شلوغ یافت می‌شوند، درحالی‌که مارپیچی‌ها بیشتر عمر خود را در محیط‌های خلوت‌تر سپری می‌کنند.
با ورود تلسکوپ‌های بزرگ به ژرفای جهان، اخترشناسان توانستند ساختار عالم را در روزگاران جوانی‌اش بررسی کنند و متوجه شوند زمانی‌که عالم به نصف سن کنونی‌اش رسیده بود، از هر پنج کهکشان تنها یکی عاری از توده‌های عظیم گاز هیدروژن بود. پس این همه کهکشان عاری از گاز که امروز در اطرافمان می‌بینیم، از کجا آمده‌ است؟ galaxy
تصویر را بزرگ ترببینید. اخترشناسان شک کرده بودند که نوعی فرآیند تبدیل ساختار به‌وقوع پیوسته است، اما به دلیل همین دوره طولانی چند میلیارد ساله موفق نشده بودند چنین فرآیندهایی را مشاهده کنند. اما رصد جدید هابل که به همت گروهی بین‌المللی از اخترشناسان به سرپرستی لوکا کورتز از دانشگاه کاردیف در انگلستان انجام شده است، یکی از بهترین شواهد ممکن را در شناسایی این فرآیند تبدیل ساختار فراهم کرده است. هدف اصلی این تصویر، خوشه کهکشانی آبل2667 بود، اما دانشمندان در این خوشه کهکشانی به کهکشان مارپیچی عجیبی برخوردند که در گوشه بالا-چپ تصویر دیده می‌شود. ترکیب گرانش ماده تاریک، گازهای داغ و صدها کهکشان موجود در این خوشه، این کهکشان مارپیچی را تا حداقل سرعت 3.5 میلیون کیلومتر بر ساعت شتاب داده است و در چنین سرعتی، برخورد با گازهای داغ درون فضای درون خوشه و اثرات جزر و مدی گرانشی خوشه سبب می‌شود توده‌های گاز و ستارگان این کهکشان به سویی دیگر کشیده شوند و کهکشان ریش‌ریش به‌نظر برسد.. شبیه این پدیده را هر روز در اقیانوس‌ها و دریاهای زمین شاهدیم که چگونه گرانش ماه و خورشید، جزر و مد آب دریا را پدید می‌آورند.
کهکشان مارپیچی پاره‌پاره در فاصله 3.2 میلیارد سال‌نوری زمین قرار دارد. ‌به‌دنبال این کهکشان می‌توان رشته‌ای از گره‌های درخشان آبی‌رنگ و نوارهای درهم‌تنیده ستارگان جوانی را دید که تولد و تحولشان در نتیجه تعامل نیروهای جزر و مدی خوشه کهکشانی و مکانیسم دیگری به‌نام فشار برخوردی تهی‌کننده (Ram Pressure Stripping) است. گازهای داغ خوشه کهکشانی آبل2667 را ذرات بارداری تشکیل داده‌اند که دمایشان بین ده تا صد میلیون درجه کلوین است و وقتی به کهکشانی برخورد می‌کنند، توده‌های گاز پرکننده فضایش را به بیرون هل می‌دهند؛ همانند بادهای خورشیدی که گازهای یونیزه گیسوی یک دنباله‌دار را به بیرون هل می‌دهند و دنباله گازی دنباله‌دار را تشکیل می‌دهند. به‌دلیل همین شباهت، اخترشناسان این کهکشان را کهکشان دنباله‌دار نام نهاده‌اند.
بررسی‌ها نشان داده است میلیون‌ها ستاره از کهکشان دنباله‌دار ربوده شده است و این کهکشان مارپیچی در روندی غیرقابل اجتناب، اندوخته گازی و غبار خود را از دست می‌دهد و در آینده‌ای نه‌چندان دور (البته در مقیاس کیهانی) به کهکشانی عاری از گاز و مملو از جمعیتی ستارگان قرمز پیر تبدیل می‌شود؛ اما در میان این همه خرابی، اثرات جزر و مدی گرانش خوشه کهکشانی، بستری مناسب را برای تولد ستارگان در قلب این کهکشان رو به نابودی فراهم کرده است.
اخترشناسان تخمین می‌زنند این دوره تغییر ساختار نزدیک به یک میلیارد سال طول خواهد کشید. آن‌چه تلسکوپ فضایی هابل به تصویر کشیده است، وضعیت این کهکشان پس‌از دویست میلیون سال از آغاز این فرآیند است، زمانی که تنها 20% این فرآیند انجام شده است.
اما این تنها اثر گرانش قدرتمند این خوشه کهکشانی نیست. نمونه‌های متنوعی از خم‌شدن نور اجرام دوردست‌تر و تصاویر کج‌ومعوج نیز دیده می‌شود که در اثر پدیده همگرایی گرانشی ایجاد شده‌اند. کمان موزی‌شکل درخشان و بزرگی که در راست مرکز تصویر دیده می‌شود، تصویری کج اما تقویت‌شده از کهکشانی بسیار دور است که پشت هسته این خوشه قرار گرفته است.
تلسکوپ فضایی هابل این تصویر را در اکتبر 2001 با استفاده از دوربین زاویه‌باز و سیاره‌ای2 (WFPC2) تهیه کرده است که خود از سه نوردهی در فیلترهای آبی، سبز و فروسرخ نزدیک بدست آمده است. اما دانشمندان برای تحلیل دقیق‌تر این تصویر نیاز به اطلاعات بیشتری داشتند و به همین دلیل از تلسکوپ‌های بزرگ زمینی و فضایی دیگری مانند تلسکوپ بسیار بزرگ رصدخانه جنوبی اروپا (ESO-VLT) در شیلی، تلسکوپ فضایی فروسرخ اسپیتزر، رصدخانه تابش‌ایکس چاندرا و تلسکوپ‌های دوقلوی کک در هاوایی نیز برای تصویربرداری از این خوشه کهکشانی استفاده کردند. تلسکوپ‌های VLT برای طیف‌نگاری مریی و نورسنجی فروسرخ مورد استفاده قرار گرفتند. تلسکوپ فضایی اسپیتزر داده‌های نورسنجی فروسرخ میانی را فراهم کرد. رصدخانه فضایی چاندرا نیز اطلاعات پرتو‌های ایکس این خوشه را جمع‌آوری کرد و تلسکوپ‌های دوقلوی کک نیز برای طیف‌نگاری مریی مورد استفاده قرار گرفتند. با بررسی داده‌های طیف‌نگاری مریی می‌توان دما، ترکیب شیمیایی و سرعت شعاعی ستارگان و کهکشان‌ها را اندازه‌گیری کرد. نورسنجی فروسرخ نیز برای اندازه‌گیری درخشندگی و هرگونه تغییرات درخشندگی اجرامی که در طول‌موج‌های فروسرخ تابش می‌کنند، مورد استفاده قرار می‌گیرد.




گالري تصاوير ماه گرفتگي از سراسر ايران

گالري تصاوير ماه گرفتگي 13 اسفند ماه 1385 ايران




galaxy

galaxy

galaxy
galaxy
galaxy
galaxy

galaxy
galaxy
galaxy
galaxy
galaxy
galaxy
galaxy


مکانی برای انسان

پژوهشگران سازمان فضایی اروپا با بررسی داده های اسمارت-1 موفق به پیدا کردن گودالی در ماه شدند که می تواند در آینده به عنوان پایگاه استقرار فضا نوردان مورد استفاده قرار گیرد .
ماموریت اسمارت-1 در 3 سپتامبر 2006 خاتمه یافت و فضاپیما پس از اتمام سوخت با سطح ماه برخورد کرد و نابود شد اما دانشمندان هنوز در حال بررسی داده های ارسال شده ی این سفینه هستند .
تصویر روبرو از گودال Plaskett به تازگی مورد توجه دانشمندان سازمان فضایی اروپا(اسا ) قرار گرفته. به گفته ی پژوهشگران اسا این گودال میتواند یکی از بهترین نقاط برای ایجاد پایگاه بر روی ماه باشد . galaxy
گودال Plaskett در نزدیکی قطب شمال ماه و در نقطه ای قرار دارد که گودال دائما در زیر تابش نور خورشید است و اگر پایگاهی در این مکان ساخته شود می تواند همواره از مقدار زیادی انرژی خورشیدی استفاده کند . از طرفی چنین پایگاهی از نوسانات دما در ماه در امان است زیرا دمای این گودال تغییر چندانی نمی کند و بجای آنکه گاهی سرد و گاهی گرم باشد همیشه گرم است .
بر خلاف گودال Plaskett گودال هایی که در همسایگی آن قرار دارند همیشه در تاریکی مطلق به سر می برند که آن هم مزیت بزرگی محسوب می شود زیرا ممکن است در این گودال ها ذخایر بزرگی از یخ آب وجود داشته باشد که می توان از آن در ایجاد هوا ، سوخت و آب نوشیدنی استفاده کرد .
گودال Plaskett می تواند در قدم اول مناسب ترین مکان برای استقرار انسان در خارج از زمین باشد .این مکان به قدری نزدیک است که فضانوردان می توانند از آن زمین را تماشا کنند، ارتباط آنها با زمین بلافاصله بر قرار خواهد شد و در مواقع ضروری در کمتر از چند روز به آن ها کمک رسانی خواهد شد .
برای مشاهده تصویر بزرگتر کلیک کنید





جزیره ای در تیتان

آخرین تصویر کاسینی از تیتان :یک جزیره در میان دریاچه ای از هیدرو کربن
تصویر روبرو آخرین تصویر گرفته شده از سطح تیتان ، قمر زحل است که در تازیخ 22 فبریه 2007 توسط فضا پیمای کاسینی تهیه شده . چیزی که در این تصویر به چشم می خورد دریاچه ی بزرگی روی تیتان می باشد که یک جزیره ی کوچک را احاطه کرده . ابعاد این جزیره 150کیلومتر در 90 کیلومتر و تقریبا به بزرگی جزیره ی بزگ هاوایی است . اما بر خلاف زمین ، دریاچه های روی تیتان از هیدرو کربن مایع تشکیل شده اند . galaxy
تصویر بزرگتر





اولین تصاویر از ملاقات افق‌های‌نو با مشتری و قمرهای گالیله‌ای

فضاپیمای افق‌های نو روز گذشته به ملاقات غول منظومه شمسی رفت و توانست بهترین تصاویر ممکن را از فعالیت‌های آتشفشانی آیو ثبت کند

galaxy
galaxy galaxy

چهارشنبه گذشته، فضاپیمای افق‌های نو (نیوهورایزنز) به نزدیک‌ترین فاصله از منظومه سیاره‌ای مشتری رسید و توانست مجموعه‌ای از تصاویر دقیق را از غول چشم‌سرخ منظومه شمسی تهیه و آنها را به زمین ارسال کند.در میان این تصاویر می‌توان به تصویر یک ستون خاکستر غبارآلود برآمده از آتشفشان تواشتار (Tvashtar) در قمر آیو اشاره کرد که تا ارتفاع 240 کیلومتری از سطح این قمر گالیله‌ای پرنور فوران کرده است. به گفته جان اسپنسر، از مدیران گروه علمی برخورد با مشتری در موسسه تحقیقات علمی جنوب‌غربی ایالات متحده، تصویر ارسالی افق‌های نو بهترین تصاویر از آتشفشان‌های آیو است که پس‌از ملاقات فضاپیماهای ویجر در سال 1979 تاکنون گرفته شده است. اسپنسر امیدوار است فعالیت آتشفشان تواشتار تا ملاقات بعدی این فضاپیما ادامه داشته باشد تا تصاویر به‌مراتب بهتری از فعالیت‌های آتشفشانی این قمر گرفته شود.
galaxy
شرح عکس: قمر آیو دارای بیشترین فعالیت‌های آتشفشانی در منظومه شمسی است. ستون فوران‌یافته از آتشفشان تواشتار در بالای تصویر سمت راست دیده می‌شود. نقاط درخشانی که در سمت راست همین تصویر دیده می‌شود، کوهستان‌های بلند این قمر هستند.

افق‌های نو هم‌چنین نزدیک‌ترین تصویر ممکن را از لکه سرخ کوچک مشتری تهیه کرده است، طوفانی که به‌تازگی از تلفیق سه طوفان کوچک‌تر سفیدرنگ ایجاد شده است. در تازه‌ترین تصاویر، لکه سرخ کوچک به شکل حیرت‌انگیزی شبیه به چشم سرخ‌رنگ مشتری دیده شده است که قرن‌ها است عظیم‌ترین طوفان منظومه شمسی است.

قمر یخی اروپا نیز از دیگر اهداف نخستین افق‌های‌نو بود که در نخستین تصاویر ثبت شد. هدف اصلی از این تصاویر، بررسی عوارض سطحی دایروی عجیبی است که سال‌ها است ذهن سیاره‌شناسان را به‌خود مشغول کرده است. از آن‌جایی که این کمان‌ها و دایره‌های بلند بسیار کم‌نورند، بهترین حالت برای بررسی آنها زمانی است که خورشید، سایه‌های بلندی را روی سطح یخ‌زده این قمر ایجاد می‌کند.

اما افق‌های‌نو در این میان از گانیمید، بزرگ‌ترین قمر منظومه شمسی نیز غافل نشده است. این قمر نیز در نخستین تصاویر ارسالی حاضر است و مجموعه‌ای متنوع را شامل سطح پیر و غبارگرفته، عوارض ناشی از مواد جوان درخشان و گودال‌های برخورد شهابواره‌ها به نمایش گذاشته است. با گذشت این همه سال از بررسی اقمار مشتری، ترکیب بخش اعظمی از سطح این قمر یخ‌زده هم‌چنان نامعلوم است و انتظار می‌رود کاوش‌های فضاپیمای افق‌های‌نو بتواند اسرار زیادی از گانیمید را برملا کند.

بخش زیادی از اطلاعات و تصاویر این فضاپیما در فروردین‌ماه به زمین ارسال خواهدشد، بنابراین افق‌های‌نو فرصت دارد تا قبل‌از آن‌که آنتن مخابراتی‌اش رو به زمین قرار بگیرد، به جمع‌آوری اطلاعات بیشتر بپردازد. برنامه بعدی این فضاپیما پس از بررسی مشتری، تعقیب دنباله مغناطیسی مشتری است؛ منطقه‌ای در میدان مغناطیسی این سیاره که یون‌های گوگرد و اکسیژن فوران‌یافته از آتشفشان‌های آیو در آن به‌دام افتاده‌اند. با وزش بادهای خورشیدی، این یون‌ها به بیرون پرتاب می‌شوند و در دنباله‌ای که صدها میلیون کیلومتر درازا دارد، قرار می‌گیرند. این دنباله مغناطیسی عملا تا مدار زحل کشیده شده است.هدف نهایی فضاپیمای افق‌های نو، پلوتو و دیگر اجرام کمربند کویی‌پر است. کمربند کویی‌پر، حلقه‌ای از اجرام یخ‌زده بازمانده دوران تکوین منظومه شمسی است که در بخش خارجی منظومه شمسی برگرد خورشید می‌چرخند.




نوشته شده توسط DEVIL | لینک ثابت | موضوع: سیارات | GetBC(403);آرشیو نظرات


راز اطلاعات درون سياهچاله

پارادوكس اطلاعات ورودي به سياهچاله: واقعا چه اتفاقي براي اطلاعات بلعيده شده رخ مي دهد؟

يكي از رازهائي كه ذهن فيزيكدانان را به خود مشغول كرده مربوط به سياهچاله ها مي باشد. زمانيكه اطلاعات بدرون يك سياهچاله وارد مي شود ، آيا اين اطلاعات نابود مي شود و يا به شكل ديگري باقي مي ماند؟

استفن هاوكينگ بر اين باور بود كه سياه چاله ها طي يك زمان طولاني بخار مي شوند و به آرامي ذرات بدون شكلي را آزاد مي كنند. در نتيجه ، هر گونه اطلاعاتي كه وارد آن شد از بين خواهد رفت.
galaxy
اما ، يك تحقيق جديد كه براي دانشگاه يورك و موسسه علمي ساينيك در هند انجام گرديد ديدي تازه از پارادوكس سياهچاله را عنوان كرده كه ممكن است به حل اسرار اطلاعات ورودي به سياهچاله كمك كند. اين محققين دريافت كرده اند كه اگر اطلاعات در سطح كوانتمي نابود شوند ، (اين اطلاعات) در واقع مخفي مي باشند و قادرند در جائي ديگر ظاهر شوند.

بجاي اينكه اطلاعات بطور كامل نابود شوند ، برخي ارتباط و پيوند بين ذرات بخار شده و وضعيت دروني سياه چاله باقي مي ماند.
اطلاعات بيشتر : http://www.york.ac.uk/admin/presspr/pressreleases/blackhole.htm




کهکشانی از ماده تاریک

دانشمندان با استفاده از شبیه سازی توانستند تشکیل کهکشان هایی از ماده تاریک را تشریح کنند
هنگامی که نام کهکشان را می شنویم بیشتر به یاد کهکشان آندرومدا ، راه شیری و یا دیگر ساختار های باشکوه جهان می افتیم ، ساختار هایی زیبا با میلیونها میلیون ستاره که بار ها از پشت تلسکوپ و یا در تصاویر مختلف دیده ایم .
اما به تازگی پژوهشگران نشان دادند که در جهان ما کهکشان هایی وجود دارند که عمدتا از ماده تاریک تشکیل شده اند . این کهکشان ها با نام کوتوله های کره وار (dwarf spheroidals )شناخته می شوند ، این کهکشان ها دارای تعداد بسیار کمی ستاره هاستند و ساختار آن ها تقریبا خالی از گازهایی است که قسمت عمده ی کهکشان ها معمولی را تشکیل می دهد به همین دلیل این کهکشان ها از دید ما پنهان مانده اند . ماده تاریک تنها چیزی است که سراسر این کهکشان ها را پوشانده است . galaxy
یک گروه بین المللی از پژوهشگران با استفاده از ابر کامپیوتر ها پیشرفته موفق شدند انفعالات‌ داخلي‌ این کهکشان ها را محاسبه کنند و از طریق شبیه سازی توانستند چگونگی شکل گیری این کهکشان ها را توضیح دهند :
هنگامی که یک کهکشان کوچک به یک کهکشان بسیار بزرگتر برخورد می کند ، اصطکاک حاصل از برخورد ، سرعت حرکت گازهای کهکشان کوچک را کم می کند و به این طریق گاز ها از ساختار کهکشان جدا می شوند . بدون وجود گاز ، دیگر ستاره ای در داخل کهکشان متولد نمی شود و به تدریج از تعداد ستاره های کهکشان کاسته می شود .
اگر این کهکشان کوچک با یک کهکشان بسیار پر جرم بر خورد کند علاوه بر گاز ها ، مقدار زیادی از ستاره های خود را نیز طی فرایندی موسوم بهtidal shocking(تصادم کشندی) از دست می دهد و در پایان از کهکشان کوچکتر تنها تعداد کمی ستاره و مقدار عظیمی ماده تاریک باقی می ماند .



نوشته شده توسط DEVIL | لینک ثابت | موضوع: گزارشات رصدی | GetBC(401);آرشیو نظرات


روزتا بر فراز مريخ

کاوشگر فضايی اروپايی "روزتا"، طبق پيش بينی های محاسبه شده قبلی،توانست با استفاده از نيروی جاذبه مريخ مسير حرکت خود را به سوی دنباله دار "چوريموف - گراسيمنکو"، در نزديکی مشتری، تغيير دهد.


galaxy
قرار است اين کاوشگر فضايی اروپايی در سال 2014 وارد مدار اين دنباله دار شود و سپس برای جمع آوری اطلاعات بر روی آن فرود آيد.در حال حاضر اين امکان فنی وجود ندارد که دانشمندان بتوانند مستقيما به اين دنباله دار دور دست، کاوشگر ارسال کنند. بنابراين، اين فضا پيما بدون سرنشين بايد از قوه جاذبه مريخ و کره زمين برای قرار گرفتن در مسيری درست و همچنين تنظيم سرعت و شتاب خود استفاده کند.اين اولين و تنها دفعه ای بوده که "روزتا" از کنار مريخ عبور کرده است.در پانزده دقيقه ای که مانور تغيير مسير اين کاوشگر در کنار مريخ صورت می گرفت، ارتباط راديويی اش با مرکز فضايی "دارمشتاد" آلمان قطع شد.
برقراری مجدد ارتباط راديويی با کاوشگر فضايی روزتا؛ باعث خوشحالی حاضران در اين مرکز شد. مدير برنامه ارسال کاوشگر گفت اين مانور "برای ماموريت فضايی روزتا حياتی بوده است."اين فضا پيما بدون سرنشين در حالی که به سوی دنباله دار (در نزديکی مشتری) سرعت می گيرد؛ دو بار از کنار کره زمين عبور خواهد کرد.دانشمندان اميدوارند که فضا پيما پيشرفته روزتا بتواند در جريان کاوشگری های خود در اين دنباله دار، به حل رازهای منظومه شمسی و چگونگی تکامل آن کمک کند.

نوشته شده توسط DEVIL | لینک ثابت | موضوع: پرواز شاتل ها و فضانوردی | GetBC(400);آرشیو نظرات


طراحی موتور های کم مصرف برای فضاپیما ها

پژوهشگران دانشگاه Georgia Tech موتور های جدیدی را طراحی کردند که 40 درصد مصرف سوخت فضا پیما ها را کاهش می دهد
قرار دادن فضا پیماها در مدار کار کار بسیار مشکلی است که یکی از مهمترین این مشکلات هزینه های بسیار سنگین آن می باشد و کم کردن هر کیلوگرم از وزن سفینه های فضایی ، مبلغ بسیار چشم گیری را از هزینه های سازمان های فضایی کم می کند ، زیرا این کار باعث کم شدن سوخت مصرفی این سفینه ها می شود .
به تازگی گروهی از محققان و پژوهشگران دانشگاه Georgia Tech موتوری را طراحی کرده اند که استفاده از آن باعث کاهش 40 درصدی مصرف سوخت در فضاپیما ها میشود . کارکرد این موتور بسیار شبیه به موتور هایی یونی استفاده شده در فضاپیماهایی Deep Space 1 (ناسا) و SMART-1 (اسا) است . galaxy
در این موتور انرژی خورشیدی باعث ایجاد یک میدان الکتریکی می شود که این میدان یون ها را با سرعت بسیار زیادی به بیرون پرتاب می کند . این کار نیروی زیادی تولید نمی کند اما فعالیت این موتور در طول هفته ها و یا ماه ها میتواند با ایجاد شتاب ، سرعت فضاپیما را به میزان بسیار زیادی بالا ببرد .
این کار باعث می شود تا فضاپیما از بیشترین شتاب خود استفاده کند و در مقابل میزان بسیار زیادی نیز در مصرف سوخت صرفه جویی می شود و از طرفی این امکان را به پایگاه های زمینی می دهد تا حرکت فضاپیما را به خوبی کنترل کنند .

تصویر بزرگتر



جریانات زیرزمینی مریخ

تصویر جدید مدارگرد شناسایی مریخ ناسا شواهدی ارائه داد که نشان میدهد موادی سیال در زیر سطح مریخ جریان داشته است .
دانشمندان ناسا به تازگی اعلام کردند ، مدار گرد شناسایی مریخ به تازگی موفق شده تا شواهدی را مبنی بر جاری بودن نوعی مایع یا گاز در زیر سطح مریخ پیدا کند .
تصویر روبرو که از تصاویر زیبا و در عین حال مهم مریخ محسوب می شود الگویی از لایه های عریان را در دره ای موسوم به Candor Chasma نشان می دهد. به گفته ی Chris Okubo زمین شناس دانشگاه آریزونا جزییات تصویر نشانگر دگرگونی های مواد معدنی است که به خاطر جاری بودن نوعی سیال در طول سالیان ایجاد شده است و می تواند دلیل مناسبی برای جاری بودن نوع خاصی از سیال مایع و یا گاز در کانال های زیرزمینی مریخ باشد .galaxy
برای مشاهده تصویر بزرگتر اینجا کلیک کنید





گزینه بعدی برای جست و جوی حیات

دانشمندان امیدوارند ناسا در برنامه های بعدی خود کاوشگری را راهی اروپا (قمر مشتری) کند زیرا این قمر یکی از بهترین گزینه ها برای جست و جوی حیات در منظومه ی شمسی است .

به گفته ی پرفسور Ronald Greeley و دیگر محققان دانشگاهآریزونا ، ناسا در ماموریت بعدی خود به سیارات خارجی galaxyمنظومه ی شمسی باید کاوشگری را به سوی قمر معروف مشتری اروپا بفرستد زیرا این قمر از بهترین گزینه های جست و جوی حیات در منظومه ی شمسی محسوب میشود .
به اعتقاد محققان ، تمام شرایط برای وجود و شکل گیری حیات در اروپا وجود دارد از جمله منبع انرژی ، ارگانیسم های شیمیایی و از همه مهمتر آب مایع .
هنگامی که فضاپیمای گالیله ی ناسا از کنار این قمر عبور کرد ، آشکار کرد که سطح این قمر بوسیله ی لایه ی نازکی از یخ پوشیده شده است . هم اکنون دانشمندان فکر می کنند که در زیر این لایه ی نازک یخی اقیانوسی از آب مایع وجود داشته باشد و وجود این آب مایع احتمال وجود حیات در این سیاره را افزایش می دهد .
اروپا به دور مشتری در گردش است و نیروی گرانش مشتری باعث ایجاد جزر و مد در این قمر می شود . اقیانوسی که در زیر لایه ی یخی قرار دارد هر روز بالا و پایین می رود و اگر فضا پیمایی به ارتفاع سنج دقیق مجهز باشد می تواند این تغییرات را اندازه گیری کند . این کار به دانشمندان امکان می دهد تا قطر لایه ی یخی سطح این قمر را اندازه بگیرند و متناسب با آن کاوشگری بسازند تا بتواند با سوراخ کردن این لایه ،در آب های سرد این قمر به جست و جوی حیات بپردازد .




مرگ رنگارنگ یک ستاره خورشید مانند

تصویر جدید تلسکوپ فضایی هابل اخرین فریادهای یک ستاره خورشید مانند را نشان می دهدکه در 6 فوریه 2007 توسط دومین دوربین زاویه باز سیاره ای هابل گرفته شده است.


ستاره با پراکندن لایه های بیرونی گاز خود که مانند پیله کرم ابریشم به دور هسته مرکزی باقیمانده ان شکل گرفته اند، عمر خود را به پایان می برد.نور فرابنفش حاصل ار این ستاره روبه مرگ مواد اطراف آن را درخشان کرده است. ستاره سوخته ای که کوتوله سفید نامیده می شود همان نقطه سفید در مرکز تصویر است. خورشید ما نیز در پایان عمر، خود را با ذرات و گازهای ستاره ای می پوشاند و می میرد- اما نه تا 5 میلیارد سال دیگر.کهکشان شیری ما جایگاه این رویدادهای ستاره ای است که آنها را سحابی سیاره نما می نامیم. این اجرام هیچ ربطی به سیارات ندارند.
منجمان قرن 18 و 19 آنها را این چنین نامیدند زیرا از درون تلسکوپ های کوچکشان مانند ابرهایی اطراف سیارات دوری مانند اورانوس و نپتون بودند.galaxy
نامیده شده است. NGC2440 سحابی سیاره نما در این عکس کوتوله سفید مرکز آن یکی از داغ ترین کوتوله های سفید شناخته شده با دمای سطح تقریبا 200000 درجه سلسیوس می باشد. ساختار بی نظم سحابی نشانگر آن است که ستاره مواد درون خود را به تدریج ودر طی چند مرحله به بیرون ریخته است. در طول هر فوران(انفجار) ستاره مواد را در جهات مختلف پخش کرده است. این در شکل پاپیونی آن قابل مشاهده است.

همچنین سحابی از نظر داشتن ابرهایی از غبار غنی است. برخی از ای ابرها به صورت رگه هایی از ستاره دور شده اند.این سحابی سیاره نما در حدود 4000 سال نوری از ما فاصله دارد و در صورت فلکی کشتی دم قرار دارد.رنگها در تصویر رنگ واقعی مواد به بیرون پرتاب شده هستند. رنگ آبی نشانگر هلیوم، سبز-آبی نشانگر اکسیژن و قرمز نماینده نیتروژن و هیدروژن است.




نگاه چندرا به ستون های آفرینش

تلسکوپ فضایی چندرا تصویر جدیدی از ناحیه ی تولد ستارگان معروف به ستون های آفرینش تهیه کرد که در آنها هیچ ستاره ای دیده نمی شود
شاید معروف ترین تصویری که تلسکوپ فضایی هابل تاکنون تهیه کرده مربوط به (( ستون های آفرینش )) باشد ،منطقه ای درون سحابی عقاب(M16) که ستارگان در آن متولد می شوند . اکنون دانشمندان در پی یافتن پاسخ این سوال هستند که دقیقا چه میزان ستاره در این ناحیه در حال شکل گیری می باشند .
تصویر جدید تلسکوپ فضایی چندرا از این ناحیه در اشعه ایکس می تواند به دانشمندان کمک کند تا پاسخ پرسش خود را پیدا کنند .تصویر مقابل ترکیبی از تصویر واقعی هابل و داده های بدست آمده توسط چندرا ست .
نقاط رنگی تصویر ، منابع ایجاد کننده ی پرتوی ایکس (مانند ستارگان) می باشد .این نقاط در تصویر به فراوانی یافت می شود اما نکته ی قابل توجه در تصویر این است که این نقاط به ندرت در خود (( ستون های آفرینش )) دیده می شود .galaxy
این احتمال وجود دارد که هیچ ستاره ای در این قسمت ها وجود ندارد اما رصد های انجام شده در طول موج مادون قرمز وجود چند ستاره ی نوباوه را در این قسمت ها آشکار کرده است که حداقل 4 تای آنها توانایی تبدیل شدن به ستاره های بزرگ را دارند.
احتمال دیگر این است که ستاره های متولد شده در ستون های آفرینش بسیار جوان هستند و هنوز به حدی نرسیده اند که از خود اشعه ی ایکس ساطع کنند.
برای مشاهده تصویر بزرگتر اینجا کلیک کنید





93:

معرفی گونه های فضایی
گونه های متنوع از موجودات فضایی کشف و نام گذاری شده اند . اگر چه ما دسترسی به این موجودات نداریم و ناچار هستیم آنچه را که محققان عالی رتبه در قالب مقالات علمی به ما معرفی می کنند بپذیریم.
پذیرش یا انکار موجودات فضایی به کلی در حیطه ی اختیار خواننده است.
{و حال آنکه خدا شما را به انواع خلقت و اطوار گوناگون بیافرید.}
قرآن کریم سوره ی نوح آیه ی ۱۴
۱- آناکیم ANAKIM : ( نام دیگر آنها الس Els به معنی نژاد بزرگ - در تورات و قرآن به نام موجودات غول آسا یا نفیلیم NEPHILIM)
نژاد آناکیم گسترده ترین نژاد فضایی است مخصوصا روی زمین تاریخچه ی عظیمی دارند . قد آنها چیزی بین ۳ تا ۴ متر تخمین زده شده است.(اگرچه در آثار پیدا شده از صحرای ربع الخالی در عربستان قد اسکلتهای یافته شده به ۱۲ متر هم رسیده است- ) ظاهرشان بسیار شبیه گونه ی بین المللی انسانی است ( مانند انسانهای زمین) . به همین دلیل برخی از آنها می توانند بدون جلب توجه در میان زمینیان زندگی کنند. چند نمونه از آنها در غارهای زیر شمال و غرب آمریکای شمالی دیده شده اند از آلاسکا تا حوالی مکزیکو و ثابت شده است که قادر به پروازهای بین ستاره ای هستند.
منبع: تورات - سفر پیدایش (باب ۱۰ آیه ۱۰)
قرآن کریم سوره ی احقاف آیه ۲۶ - سوره ی حجر آیه ۷۳ تا ۷۶ - سوره ی فجر آیه ی ۹ - سوره ی فجر آیه ۶ و۷ و۸
مجله ی ؛نوابیان کلندر؛ مقاله ی؛ بیگانگان در میان ما ؛سال ۱۹۹۶
۲- آنو ناکی ANUNNAKI : یکی از چهره های تاریخی نژاد آنو ناکی نمرود پادشاه بابل در زمان زندگی حضرت ابراهیم است .
نمرود خدایی را می پرستید به نام آنو ANU و بر عکس ابراهیم باوری به خدای نا مرئی نداشت. به همین دلیل ابراهیم را وادار کرد به پرستش آنو بپردازد اما ابراهیم نپذیرفت .( معجزه ی رهایی از آتش ) نمرود سازنده ی شهر بابل بود و مهمترین ساختمانی که در زمان او ساخته شد برج بابل بود . همچنین شهری به احترام آنو ساخت و آن را -کلنه - به معنی -قلعه ی آنو- نامگذاری کرد.
دومین چهره ی مشهور نژاد آنوناکی داریوش اول پادشاه هخامنشی است.کتیبه هایی با چهره ی داریوش در میان کتیبه های سومر یافت شده است و ترجمه های زکریا سیچین ( یکی از ۳۲ نفری که در دنیا زبان و خط سومری را بلد هستند)نشان می دهد که داریوش و کوروش از مردان آنوناکی بودند که به زمین فرود آمدند و مسئول بخشهایی بودند که در خاک پارس قرار داشت و به همین جهت به عنوان پادشاه سلطنت کردند.( مقایسه با سرگذشت ذوالقرنین در قرآن سوره ی کهف کاملا مطابقت می کند.)
galaxyجثه ی پادشاه را با سکنه ی اصلی ایران مقایسه کنید .
( توضیح: مردم نژاد آنوناکی متعلق به سیاره ای به نام نیبیرو NIBIRU هستند که شکل و مشخصات سیاره از لوحه های آشور و بابل به دست آمده است و نشان می دهد که این سیاره هر ۳۰۰۰ تا ۳۶۰۰ سال یک بار در چرخش خود به دور خورشید از نزدیکی زمین عبور می کند و جاذبه ی نیبیرو سبب طوفانها و تغییرات اساسی در ساختار زمین می شود که برخی دانشمندان وقوع طوفان نوح را به عبور این سیاره از نزدیکی زمین نسبت می دهند .
galaxyنیبیرو در راست و زمین در چپ
آنوناکی در زبان سومری به معنی - درخشنده و روشن - است . در تورات (سفر پیدایش) نام آنها- فرشتگان رانده شده- یا- درخشندگان است که از این لحاظ شباهت با شیاطین رانده شده از بهشت دارند که اتفاقا درخشنده هم بوده اند.
بنا بر تحقیقات دانشمندانی چون زکریا سیچین -بولی و کولیر مردم آنوناکی شباهتی به مردم زمین ندارند.
نژاد آنوناکی در اصطلاح خزنده هستند و پوستی شبیه پوست تمساح دارند . این موجودات در مکانهای بسیار مرطوب زندگی می کنند و علف خوار هستند.
galaxyهمانطور که در این کتیبه مشاهده می کنید علامت زرتشتیان در واقع از آرم و علامت آنوناکی گرفته شده است که زرتشتیان او را فروهر می نامند . نام اصلی مرد داخل سفینه آنو است که مرد اولی بود که از سیاره ی نیبیرو پا به زمین گذاشت و دو پسر خود به نامهای انکی ENKI و انلیل ENLIL را مسئول ایستگاههای فضایی روی زمین کرد.( تورات سفر پیدایش . کتاب هگده و کتاب جوبیلیز ) همچنین در این کتیبه نشانه ی هلال ماه را می بینید که در واقع یکی از خدایان مردم خاور میانه بوده است و تا پیش از بعثت حضرت رسول اکرم در میان اعراب پرستیده می شده است و نام او اللات AL-LAT است.این علامت پس از فوت حضرت رسول توسط مسلمانان سنی به عنوان علامت اسلام برگزیده شد زیرا هنوز علاقه به بتها و خدایان در میان آنها زنده بود ( و هست شاید!) همچنین علامت ماه و ستاره یکی دیگر از خدایان مونث اعراب جاهلیت بوده است. در این کتیبه در سمت چپ مردی را به شکل ماهی می بینید که در واقع انلیل است ( خدای آبهای تازه). همانطور که اشاره شد آنوناکی نیاز داشتند که در مکانهای بسیار مرطوب زندگی کنند و همواره در آب یا اطراف آب بودند. از این رو مانند دوزیستان ترسیم شده اند.(نیمی ماهی و نیمی انسان) در سمت راست مردی که ایستاده است از مردم زمین و از پرستندگان آنو و انلیل است. در بین این دو و زیر هلال ماه رشته ی دی . ان . ای DNA مشاهده می شود . برخی محققان مانند فون دانیکن معتقدند که آنوناکی با ایجاد اصلاحات ژنتیکی در ژنهای انسان ساپینس ( انسان غار نشین) او را تبدیل به انسان هومو ساپینس ساپینس ( انسان هوشمند و متمدن) کردند . محققانی مانند زکریا و بولی پا را فراتر گذاشته و معتقدند که انلیل به همراه خواهرش الهه ایشتر یا همان نون خورسک آدم و حوا را آفریدند برای اینکه در باغ عدن ( باغهای معلق بابل) خدمت آنها را بکنند. اما نظر شخصی من این است که آنها آزمایشانی روی ژنتیک انسان انجام دادند و احتمالا گونه های جدیدی از انسان را از طریق ترکیب با حیوانات ساختند و همچنین فون دانیکن در کتابهای خود اشاره می کند که موجوداتی مانند ابولهول که نیمی شیر و نیمی انسان هستند یا موجوداتی که در تخت جمشید مشاهده می کنید که نیمی عقاب و نیمی گاو هستند از نتایج همین آزمایشات ژنتیکی بودند که برای کارهای گوناگون استفاده می شدند.
زبان و تمدن سومر توسط آنوناکی به وجود آمد در زمانی حدود ۱۰ تا ۱۲۰۰۰ سال پیش.در آن زمان آب و هوای زمین بسیار مرطوب بود و همه جا پوشیده از درختان عظیم الجثه و دریا بود . آنوناکی در نقاط مختلف زمین هرمهای بزرگ بنا کردند از جمله در مصر - مکزیک- ایران - عراق امروزی و در هندوستان . پس از آن به دلیل تغییرات آب و هوایی زمین و خشک شدن هوا در ۳۶۰۰ پیش از میلاد مجبور به ترک زمین شدند. در ۱۲۰۰ پیش از میلاد دوباره باز گشتند اما باز هم زمین را ترک کردند.
منبع: کتاب؛ طلسم لویاتان؛ نوشته ی دکتر ملاچی زد یورک
کتاب؛ مارها و هیولاهای پرنده؛ نوشته ی دکتر بولی ۱۹۹۰
کتاب بازدید دوباره از پیدایش نوشته زکریا سیچین
قرآن سوره ی کهف آیه ی ۸۳ تا ۹۸ سوره ی عنکبوت آیه ۲۴-۲۵-۲۶
۳-آتلانز ATLANS ( مردم آتلانتیس ):
گونه ی شبیه انسان امروزی هستند و گفته می شود که نسبت به مردم زمین خیرخواه می باشند. در شهرهای وسیع زیر زمینی در زیر جنوب برزیل و نواحی اطراف آن ساکن هستند.
این شهرهای زیر زمینی روزگاری بخشی از تمدن بزرگ آتلانتیس بودند . مردمی که امروز در این شهر ها زندگی می کنند از نژاد مردم آتلانتیس نیستند و فقط به یادبود مردم قبلی به این نام خوانده می شوند.
مشخص نیست که این نژاد کی و چطور این شهر های زیر زمینی را یافته و در آن ساکن شدند. این نژاد در شمال آمریکا و سایر قاره ها مشاهده شده اند و دارای دیسکهای پرنده بوده اند . بزرگترین شهر زیر زمینی در آمریکای جنوبی شهری است به نام پوزید POSID که دارای شبکه ی گسترده ای از کانالهای زیر زمینی است.
(توضیح: مردم اصلی آتلانتیس بر اساس شواهد و کتب باقی مانده مخصوصا - لوحه های زمرد-Emerald Tablet که توسط تتTHOTH نوشته شده است زمینی نبودند و از آسمان آمده بودند . همه ی آنها در طوفان غرق شدند به جز اندکی که با قایق خود را به مصر رسانیدند و آن عده هم به راهنمایی تت از پیش از طوفان خبر داشتند که بسیاری محققان تت را با نوح یکی می دانند.)
منبع: کتاب مکانهای اسرار آمیز نوشته ی جرج هانت ویلیلمسن
لوحه های زمرد نوشته ی تت خدای مصر باستان - ترجمه ی دورآل
تاریخچه ی الواح زمرد نوشته ی هولم یارد و نیدهیم ۱۹۸۰
۴-بوتاس BUTTAHS :
بوتاس دارای قدرتهای روحی و هوش بالا هستند و معمولا مسئول ایجاد کابوسهای شبانه و آدم ربایی های شبانه هستند. گونه ی گری GREY از همین گونه می باشند
. ( توضیح: برای اثبات وجود بوتاس و سایر گروههای همراه آنان هیچ نوع مدرک مستندی وجود ندارد . برخوردهای شاهدان همیشه غیر فیزیکی بوده است- این موجودات قدرت تله پاتی دارند - چیزی نمی خورند به جز خون انسان - روح انسان را تحت اختیار خود در می آورند - قادر به نامرئی شدن هستند - از در یا دیوار عبور می کنند و تکنولوژی ناشناخته ای دارند . این گونه همان موجوداتی هستند که در مقاله با اجنه مقایسه کردم و احتمال دادم که آنها گروهی از اجنه باشند که با موحودات فضایی اشتباه شده اند. زیرا چیزی به نام جن با مفهومی که ما می شناسیم در غرب وجود ندارد و برای همین احتمال اشتباه بسیار زیاد است.)
بوتاس در گروه خزندگان طبقه بندی می شوند.
۵- کوتوله ها DWARFS :
در شهرهای مختلف آمریکا مشاهده شده اند از جمله شمال کالیفرنیا و شمال شرقی آریزونا و جنوب نیو مکزیکو . کوتوله ها با موجودات کوتوله ی سبز رنگی که در یوفو ها دیده شده اند تقاوت دارند . کوتوله های سبز رنگ از نژاد گری GREY و خزنده هستند .
کوتوله ها موجودات فیزیکی نیستند و باور بر این است که از مخلوقات اتری ( رقیق و غیر مادی ) هستند که قابلیت ظاهر شدن و غیب شدن دارند. این موجودات با الف ELF تفاوت دارند و ظاهری مانند انسان با قدی بین ۱۲۰- ۱۵۰ سانتی متر. گفته شده که کوتوله ها در دنیای خود دارای تکنولوژی هوایی و بشقابهای پرنده هستند اما مدرکی به دست نیامده.
منبع: وب سایت www.burlingtonnews.net
۶- الوهیم ELOHIM :
قدیمی ترین نوع انسانهای فضایی هستند . همان نژادی که با نژاد اوریون ORION وارد جنگ شدند ( اوریون همان مردمی هستند که نژاد گری GREY را فریب دادند.)
(توضیح: مردم الوهیم بر اساس تحقیقات بدخواه مردم زمین هستند و در ارتباطاطی که با مردم زمین داشته اند فقط در صدد نابودی اخلاقیات و ایمان مردم زمین بوده اند . مردی به نام رائل در سال ۱۹۷۳ مدعی شد که الوهیم با او تماس گرفته اند و پرده از اسرار خلقت انسان برداشته اند .
رائل مدعی پیامبری است و می گوید مردم الوهیم در هزاران سال پیش در زمین فرود آمدند و انسان را از طریق روش کلونینگ ( شبیه سازی انسان)خلق کردند. همچنین ادعا می کنند که نام الله از نام الوهیم برداشته شده است .
فرقه ی رائلیسم (بی خدایی ) هم اکنون از پر طرفدارترین شاخه ها ی کفر است و در تمام کشورهای جهان از جمله ایران دفتر و شعبه ی مرکزی دارد.
galaxy
الوهیم اما در کتابهای عهد عتیق مانند تورات و هگده اصلا از محبوبیتی برخوردار نیستند و بسیار موجودات بد طینت و خطرناکی برای بشریت بوده اند . به گفته ی کتاب هگده الوهیم برای مدت طولانی بر کل خاورمیانه و آسیا فرمان راندند و قلعه ها و خانه های غول آسایی بر زمین بنا کردند و غذای آنها خون و گوشت انسان بوده است . آنها انسانها را برده ی خود کرده بودند تا زمانیکه حضرت داوود و سپاهیانش موفق شد جالوت را بکشد که از الوهیم بود و با کمک و همکاری فرعون مصر به نام ام هوتپ موفق شدند که الوهیم را نابود کنند.
آثار قلعه ها و جاده هایی که الوهیم در سرتاسر صحرای سینا بنا کرده بودند امروزه قابل روئیت و بازدید می باشد.)
منبع : کتاب جوبیلیز
- تورات سفر خروج
- وب سایت راءلیسم-
قرآن سوره ی بقره آیه ۲۴۶ تا ۲۵۱


galaxy IP ذخیره شد

سجاد شرافت
عضوخیلی فعال
galaxy


عضویت: سه شنبه 24 بهمن 1385
وضعیت فعلی: galaxy Offline
ارسالها: 195

galaxy galaxygalaxy ارسال شده در روز يکشنبه 24 تير 1386 ساعت 11:06عصر
۷- لیران Lyrans : ساکنین سیاره ای به نام لیرا (در صورت فلکی لیرا) بودند که شباهتهای فراوانی با زمین داشت و به زمین دوم مشهور بود و گفته شده که مردم زمین هم از خویشان مردم لیرا هستند. مردم لیرا به تکنولوژی سفرهای فضایی و سفر در ابعاد دیگر جهان دست یافتند ولی همین مساله سبب جنگهای خونین و تکه تکه شدن سیاره شد.فدراسیون کهکشانی موفق شد تعدادی از مردمرا نجات داده و آنها را به نقاط زیر منتقل کردند:
به صورت فلکی پلیآد Pleiades در سیاره ای به همین نام ,
به صورت فلکی تران Terranدر سیاره ای به نام هیادسHyades و به
سیاره ای به نام وگاVega در صورت فلکی لیرا .
galaxy
منبع : ما نیبیرو هستیم نوشته ی جلیلا استار
برلینگتون نیوز
۸-مریخی ها Martians :
سکنه ی سیاره ی مریخ از دو گونه هستند انسان نما و غیر انسان نما. دو قمر مریخ به نامهای فوبوس Phobos و دیموس Deimos هم قابل سکونت بوده و هم سکنه دارند . اگرچه هر دو قمر مصنوعی هستند.
در گذشته ی دور هم مریخ و هم ماههایش مکان زیباتری برای سکونت بودند اما یک طوفان خرده سیاره ای سطح آنها را بسیار غیر قابل سکونت کرده است.این طوفان خرده سیاره ای ناشی از انفجار سیاره ای بین مریخ و مشتری بود که سبب پاشیده شدن تکه های سیاره به روی مریخ شد.
روی سطح مریخ همان اهرام و ساختارهایی وجود دارد که توسط آنوناکی Annunaki روی زمین ساخته شده است مانند اهرام مصر و مکزیک و آرامگاههای پادشاهان آنوناکی بر روی مریخ و قمرهایش واقع شده است.(برای آنوناکی رجوع کنید به قسمت اول همین مقاله).ساختار صورت که روی سطح مریخ است توسط ناسا انکار شد و ادعا شد که فقط خطای دید بوده است . اما حقیقت این است که آن صورت آرامگاه انلیل یکی از مردم آنوناکی است و در کنار آن آرامگاهها و قبرهای فراوانی مانند اهرام مصر وجود دارند.عکس هرمها توسط سفینه های ناسا انداخته شد و سالها پیش از انتشار خبر در کتابهای ستاره شناسی به چاپ رسید.
galaxy
هرم روی مارس -عکس از ناسا چاپ شده در سال ۱۹۷۱ در کتاب تحقیقاتی ناسا.
galaxyاین عکس نمای کاملی از صحرای سیدون در مریخ را نشان می دهد که ساختارهای هرمی شکل به وضوح دیده می شوند.
منبع: نامه های از آندرومدا نوشته ی آلکس کولیر
مارها و اژدها های پرنده نوشته دکتر بولی
۹- ناگا NAGAS :
مردم نژاد ناگا از گونه ی خزنده گان هستند و در سراسر دنیا حتی تا به امروز پرستش می شوند.مقر اصلی ناگا در هندوستان امروزی است جایی که سمبل ناگا مار کبری می باشد.در متون باستانی به آنها " مردم مارمولک شکل " "خزنده"و "هومو-سائوروس"هم گفته شده.
مردم ناگا یکی دیگر از گونه های فضایی هستند که شباهتهای فراوانی با اجنه دارند و قادر به تغییر شکل و پرواز و تسخیر روح انسانها هستند.
رنگ پوستشان کمی سبز و اندکی فلس دار است و قامتشان به ۲ متر می رسد.دانشمندان معتقدند که این گونه خزندگانی بودند که به دلیل جهشهای ژنتیکی در هزاران سال پیش دارای هوش و توانایی های پیشرفته شدند.بعضی مردم ناگا هنوز هم دم دارند و تعداد کودکانی که در هندوستان با دم به دنیا می آیند بسیار زیاد است.
galaxyکودک دم دار
گفته می شود که جد این موجودات از نژاد سوری هستند .ساکنان سیاره ای به نام سااوروسSaurus.
ناگا ها مردمی بودند که یوگا را به وجود آوردند .
در زمان تولد سیدارتها (بودا) بالای سر او ظاهر شدند.
چاه معروف ششنا Sheshna در شهر بنارس هند تونلی است به شهرهای زیر زمینی ناگا که در کتاب حماسی مهابهاراتا بارها به آن اشاره شده است.
ناگا در لغت به معنی اژدها و همان نژاد اژدها گونه است که پادشاه ایران آژی دهاک از آن دسته بود.
منبع: شاهنامه فردوسی - مهابهارات - برلینگتون نیوز

94:

galaxy

galaxygalaxyM51 Whirlpool Galaxy


This is the famous Whirlpool Galaxy in the constellation Canes Venatici, and is one of the best examples of a classic spiral galaxy. Note that this is actually a pair of galaxies: the Whirlpool is the bigger one, and has at least one arm in front of the smaller NGC 5195 to the left, as can be discerned by the dark clouds of dust in that arm silhouetted against NGC 5195. Apparently the two are interacting gravitationally and distorting each other's shape.

Technical Details Optics 14" f/10 RCOS Ritchey-Chrétien Cassegrain at f/7.5, Astro-Physics 0.75x Focal Reducer.

95:

galaxy IP ذخیره شد

سجاد شرافت
عضوخیلی فعال
galaxy


در هنگام کپی پیست کردن دقت کنید

96:

چشم!!!!
راستش اونشب اصلا حوصله نداشتم یک ان اینو دیدم حیفم اومد نزارم درضمن مهم مطالبش هستن!!!

97:


در جست وجوى هوش برتر / پروژه ستى (ستاره شناسی)
در سال ۱۹۶۱ ستاره شناس فرانك درك معادله اى را ارائه كرد كه جست وجو براى يافتن موجودات فرازمينى را در مسيرى علمى قرار داد و پروژه مدرن سنتى را بنا نهاد. امروز اعداد و ارقام اين معادله چگونه به نظر مى رسند؟
galaxy

جست وجو براى يافتن حيات فرازمينى به موضوعى جذاب در ستاره شناسى و زيست شناسى تبديل شده است اما كمتر كسى به ياد دارد كه چگونه اين موضوع در حدود چهل سال قبل ارائه شد.در سپتامبر ۱۹۵۹ دو فيزيكدان به نام هاى فيليپ موريسون و جوزف كوكونى مقاله ويژه اى را در هفته نامه انگليسى نيچر به چاپ رسانيدند تحت عنوانى تحريك كننده به اين مضمون «تحقيقات جهت ارتباطات بين ستاره اى».كوكونى و موريسون ادعا كردند كه راديوتلسكوپ ها به اندازه كافى حساس شده اند كه موارد ارسالى از تمدن هايى در اطراف ستارگان دوردست را دريافت كنند.

آنان اشاره كردند كه اين گونه پيام ها به احتمال زياد بايد در طول موجى معادل ۲۱ سانتى متر ارسال شوند. اين همان طول موج ويژه اى است كه از هيدروژن خنثى (معمول ترين ذره موجود در عالم) ساطع مى گردد.موجودات فرازمينى احتمالاً اين طول موج را به عنوان يك مشخصه منطقى در طيف راديويى قلمداد مى كنند، در جايى كه محققانى مانند ما علاقه مند به بررسى آن هستند.

هفت ماه بعد يعنى در آوريل ۱۹۶۰ راديو اخترشناسى به نام فرانك درك براى اولين بار تحقيقى دقيق را براى رديابى سينگال هاى هوشمند از اقصى نقاط كيهان انجام داد.وى از يك آنتن با بشقابى به قطر ۲۵ متر كه در رصدخانه ملى راديو اخترشناسى واقع در گرين بنك (ويرجينياى غربى) قرار داشت استفاده كرد و به دو ستاره نزديك كه به خورشيد شباهت داشتند گوش فرا داد و يا به عبارتى به استراق سمع راديويى پرداخت.دو ستاره مذكور عبارت بودند از تاوقيطس (اول النعامات) و ديگرى ستاره اپسيلون از صورت فلكى نهر (لازم به ذكر است كه منظور از اپسيلون پنجمين ستاره از هر صورت فلكى از لحاظ قدر است) پروژه وى به نام ازما، پروژه اى كم ارزش، ساده و ناموفق بود.
galaxy

به دنبال تجربه ازما، درك نشستى را با حضور جمعى از دانشمندان ترتيب داد تا درباره چشم انداز و البته موانع و مشكلات پيش روى جست وجو براى هوش فرازمينى بحث و تبادل نظر شود.

در نوامبر سال ۱۹۶۱ ، ۱۰ كارشناس فنى مسائل راديويى، ستاره شناس و زيست شناس به مدت ۲ روز در گرين بنك گردهم آمدند.كارل ساگان جوان نيز به همراه ملوين كالوين (شيمى دان دانشگاه بركلى) در آنجا حضور داشت، كسى كه در طول زمان برگزارى نشست خبرى دريافت كرد مبنى بر اينكه برنده جايزه نوبل شيمى شده است.همه چيز براى برگزارى نشست فراهم شده بود كه درك با فرمول مشهور خود از راه رسيد. اين فرمول عبارت بود از:

L*fc*fi*f1*ne*fp*N= R


امروزه اين رتبه از حروف و نشانه ها را مى توان بر روى پيراهن ها، سپر اتومبيل ها و بسيارى جاهاى ديگر يافت كرد.اين معادله بيان كننده عدد (N) است كه برابر است با تعداد «تمدن هاى قابل رويت» كه در كهكشان راه شيرى واقع است.R عبارت است نرخ ساليانه تولد ستارگان در راه شيرى.fp كسرى از اين ستارگان است كه داراى سياره هستند. ne متوسط تعداد سيارات «زمين گونه» است (سياراتى كه به طرز قانع كننده و مستدلى براى زندگى مناسب اند) كه در منظومه هايى از سنخ منظومه شمسى قرار دارند.f1 كسرى از اين سيارات است كه فى الواقع حيات بر روى آن ها شكل مى گيرد.fi كسرى از سيارات است كه علاوه بر اينكه محل زندگى هستند تكامل زيستى موجب ايجاد گونه اى هوشمند از حيات مى گردد.fc كسرى از گونه هاى هوشمند مذكور است كه قابليت ارتباط راديويى بين ستاره اى را داشته باشد.و L برابر است با عمر متوسط تمدن هاى قابل ارتباط. معادله درك به همان ميزانى كه ساده است جذاب نيز است.

معادله مذكور با طبقه بندى يك مجهول بزرگ و تبديل آن به دسته اى از پرسش هاى كوچك تر و بيش از پيش قابل تحليل، تحقيق در زمينه موجودات فرازمينى را هرچه بيشتر محتمل و در ضمن واقع بينانه مى كند.
معادله درك پروژه ستى را به يك تلاش ملموس تبديل كرد و به اين پرسش كه آيا در نقطه اى ديگر از جهان هستى حيات وجود دارد يا خير مبنايى عملى بخشيد.
ستاره شناسان و زيست شناسان هر دو به يك ميزان از زمان ارائه فرمول درصدد حل آن برآمده اند.

galaxy

در نگاه اول استنتاج يك مقدار تخمينى مناسب براى معادله نسبتاً ساده به نظر مى رسد ولى در واقع محاسبه تعداد هوش هاى فرازمينى كه برقرارى ارتباط با آنان ممكن باشد به سادگى ميسر نيست.در سال هاى اخير برخى از اين متغيرها وضعيت مشخصى پيدا كرده اند اما اغلب آنها بسيار ناشناخته باقى مانده اند. سرعت شكل گيرى و يا به عبارت ديگر نرخ تولد ستارگان در كهكشان ما تقريباً برابر است با يك ستاره در سال و نتيجتاً ۱= Rخواهد بود.

مولفه بعدى (fp) احتمالاً بايد از اولين مورد كوچك تر باشد به اين دليل كه همه ستارگان همراه خود سياره ندارند.از سوى ديگر هنگامى كه يك ستاره داراى سيستم سياره اى باشد به احتمال حداقل ۲ يا ۳ سياره و قمر از اين سيستم به طور بالقوه شرايط اينكه سرچشمه حيات باشند را دارا هستند. با اين اوصاف احتمالاً مقادير fp و nc خيلى از يك كوچكتر نيستند.

گروهى كه به يافتن حيات در نقاط ديگر كيهان خوش بين هستند مى گويند حيات هركجا كه بتواند تشكيل مى شود يعنى (۱=f1) و اينكه سير تكوين داروينى سرانجام متوجه تكامل هوش خواهد شد و اين يعنى (۱=fi) و همچنين اينكه هيچ تمدن هوشمندى براى مدت طولانى بقاى خود را حفظ نخواهد كرد مگر اينكه الكتريسيته را كشف كند و احساس كنجكاوى جهت برقرارى ارتباط را درك كند (۱=fc ). در چنين حالتى كه البته بسيار خوشبينانه است معادله درك تبديل به حالت ساده اى مى شود كه عبارت است از ۱=N كه در آن L طول عمر متوسط يك جامعه هوشمند است برحسب سال.
حال اگر L ما عددى معادل ده هزار باشد آنگاه ما، ده هزار تمدن همانند تمدن خودمان در كهكشانمان خواهيم داشت يا به عبارتى يك تمدن در كنار هر بيست ميليون ستاره.اگر اين مجموعه به شكلى تصادفى در كهكشان راه شيرى پخش شده باشند احتمالاً نزديك ترين آنها به ما در حدود هزار سال نورى از ما فاصله خواهد داشت.در اين وضعيت زمان لازم براى يك ارتباط دوسويه معادل بخش عظيمى از تاريخ ثبت شده بشر است اما يك ارسال يك سويه احتمالاً مسموع خواهد بود.

به هرحال حدود ۴۰ سال از پروژه ستى با شكست مواجه شده و نتيجه اى را در پى نداشته است در حالى كه از اوايل دهه ۱۹۶۰ تاكنون گستره فعاليت راديوتلسكوپ ها، تكنيك هاى دريافت اطلاعات و همچنين قابليت هاى محاسباتى به ميزان چشمگيرى پيشرفت كرده است.به طور قطع Parameter Space سيگنال هاى راديويى محتمل (اعم از فركانس ها، مكان هاى واقع در آسمان، قدرت سيگنال ها و مواردى از اين دست) بسيار بسيار وسيع تر از آن چيزى است كه تاكنون مورد جست وجو و بررسى قرار گرفته است.

اما حداقل اين است كه اكنون ما دريافتيم كه كهكشان ما حاوى فرستنده هاى قوى فرازمينى نيست كه به طور متمادى و در ضمن آن طور كه مدنظر ماست علايم را به ما ارسال كند. در سال ۱۹۶۱ هيچ كس قادر به بيان اين مطلب نبود. آيا ما مقادير برخى از پارامترهاى معادله درك را زياد برآورده كرده و دست بالا گرفته ايم؟
آيا طول عمر تمدن هاى پيشرفته خيلى كوتاه است؟ و يا اينكه ستاره شناسان يك نكته مهم و عميق را از قلم انداخته اند؟
اكنون با تحليل جداگانه هريك از اجزاى معادله به بررسى مجدد اين رابطه مى پردازيم.R عبارت است از تعداد ستارگانى كه هر ساله در كهكشان ما تشكيل مى شوند (كه فى الواقع در حدود يك است). در اين مورد دانشمندان اخترفيزيك تقريباً اتفاق نظر دارند. (البته اين بدان معنا نيست كه دقيقاً در هر سال يك ستاره در راه شيرى متولد مى شود بلكه دامنه تغييرات آن بين ۳/۰ و ۳ است.) اما مطلب اينجاست كه اطمينان ستاره شناسان و زيست شناسان در رابطه با عوامل بعدى اين معادله بسيار كمتر است.

• چند سياره وجود دارد؟ (Fp)

fp متغير دوم است كه عبارت است از كسرى از ستارگان كه داراى سيستم هاى سياره اى هستند.
اكتشافات اخير در رابطه با ستارگان جوانى كه با صفحات پيش سياره اى احاطه شده اند و در ضمن كشف سيارات حقيقى در حال گردش در اطراف ستارگانى كه شبيه به خورشيد هستند شك محققان را درباره اينكه آيا وجود سيارات امرى معمول است يا نه به يقين بدل كرده است.اين _ به اصطلاح _ صفحات پيش سياره اى به وسيله رصدهاى گسترده در محدوده اشعه مادون قرمز كشف شده اند و در عكس هايى كه توسط تلكسوپ هابل از سحابى جبار گرفته شده به طور مستقيم ديده شده اند. اين سحابى منطقه اى حاصلخيز جهت تشكيل ستارگان است. اين قبيل رصدها القاكننده اين نظر هستند كه حداقل نيمى از تمامى ستارگانى كه تازه متولد مى شوند با سياراتى همراه هستند.اگر چه هيچ كس اطمينان ندارد كه اين صفحات (پيش سياره اى) چقدر پابرجا خواهند بود.

رصدهاى اخير كه در محدوده امواج زير ميليمترى انجام شده، صفحات رقيق گازى بيشترى را در اطراف تعدادى از ستارگان پيرتر نشان داده است كه از جمله اين ستارگان مى توان به اولين هدف فرانك درك كه همان ستاره اپسيلون از صورت فلكى نهر است اشاره كرد.بسيارى از اين صفحات شكل حلقوى دارند. طبق ايده برخى از نظريه پردازان حفره ميان اين صفحات تنها مى تواند حاصل سياراتى باشد كه با گاز و غبار همراهند و در بخش داخلى صفحه قرار دارند.
در عرصه كشف سيارات حقيقى پركارترين و پرمحصول ترين گروه از ميان شكارچيان سيارات گروهى هستند عبارت از Michel Mayor و Dider Queloz در اروپا و Raui Butier geoffrey Marcy .R در كاليفرنيا.اين گروه در بررسى ۲۰۰ ستاره كه دوتايى نبوده و به خورشيد شباهت داشتند موفق به يافتن قريب به ۱۰ سيستم سياره اى شده اند.

از اين نتايج چنين برمى آيد كه حدود ۵ درصد ستارگان با سياراتى همراه هستند و در نتيجه مقدار متغير برابر با ۰۵/۰ خواهد بود.در هر حال مطلبى كه در اينجا وجود دارد اين است كه تكنيك هاى تحقيقاتى كنونى تنها نسبت به سيارات پرجرم و آنهايى كه در مدارهاى نزديك به ستاره خود گردش مى كنند حساس هستند. در حال حاضر موقعيتى مشابه منظومه شمسى قابل آشكارسازى نيست. به احتمال زياد نسبت حقيقى ستارگانى كه دوتايى نيستند، مانند خورشيد هستند و توسط سيارات همراهى مى شوند بسيار بيش از ۵/۰ درصد است. اين نسبت مى تواند ۵۰ و يا حتى ۱۰۰ درصد باشد.حال بايد منتظر بمانيم و ببينيم كه اين رصدهاى جديد چه مسائلى را درباره مولفه fp به ما ارائه مى كند؟
اگرچه ما هنوز مقدار نهايى مولفه فوق را در دست نداريم اما براى ما روشن است كه نقش بسيار مهمى را در معادله درك بازى مى كند و تنها يك بخش ناچيز از اين عرصه نيست.

• (ne) چه تعدادى از سيارات مناسب هستند

هنگامى كه به سراغ متغير سوم اين معادله مى رويم اخبار دلسردكننده اى به دست مى رسد، اين متغير چيزى نيست مگر ne.
اين عامل از معادله بيانگر تعداد متوسط سيارات موجود در منظومه هاى ديگر است كه جهت آغاز حيات از محيط مناسبى برخوردار هستند.(حرف e در اينجا مخفف «زمين سان» است يعنى سيارات مثل زمين).درك در كتابى تحت عنوان «آيا كسى آنجا هست؟» كه در سال ۱۹۹۲ به چاپ رسيد خاطرنشان مى سازد كه شركت كنندگان در گردهمايى گربن بنك مقدار مولفه ne را بين ۱ و ۵ ارزيابى كرده بودند.به ديگر كلام هر سيستم سياره اى مى بايست حداقل شامل يك سياره مانند زمين باشد (منظور محلى است كه وجود آب مايع در آن امكان پذير باشد) و اين رقم مى تواند به آسانى به ۳ و يا ۵ هم برسد.
اين ديدگاه خوشبينانه برپايه اين تصور استوار است كه منظومه شمسى ما در تعداد، اندازه و توزيع سيارات يك شاخص به شمار مى رود.
galaxy

امروزه مريخ و همين طور اروپا كه يكى از اقمار مشترى است جزء محل هايى است كه براى يافتن اشكال اوليه حيات مورد بررسى قرار مى گيرند و فى الواقع با اين وضعيت ۳ زمين احتمالى براى فرمول درك در منظومه ما پديد مى آيد.به هر حال سيارات فراخورشيدى كه در سال هاى اخير كشف شده اند نكته اى را به ما انسان ها آموخته اند (به اين ترتيب كه) منظومه شمسى ما با مجموعه اى از عوالم و اقمار كه در وضعيتى پايدار و در عين حال زيبا و با مداراتى كه تقريباً به دايره نزديك است، قرار دارد شايد انتظار بيش از آن چيزى است كه در قانون طبيعت وجود دارد.

• fi چه تعداد از سيارات سرچشمه حيات هستند؟

امروزه در محافل علمى در رابطه با مقدار متغير fi نظرات مثبت بيشترى وجود دارد همان متغيرى كه بيانگر كسرى از سيارات است كه قابل سكونت باشد و حيات در آن شكل بگيرد.توده هاى مولكولى پيكره حيات (اعم از مجموعه هاى بنيادى هيدروكربنى و حتى اسيدهاى آمينه) در سرتاسر عالم به وفور يافت مى شوند. موارد فوق الذكر در شهاب سنگ ها، دنباله دارها و گاز و غبارهاى بين ستاره اى كشف شده اند.
با وجود اينكه هيدروكربن ها و اسيدهاى آمينه ارگان هاى زنده نيستند لكن شكى وجود ندارد كه تحولات ماقبل حيات بسيارى در محبس تاريك كهكشان و در ميان ستارگان در حال انجام است.

مهمترين بخش اين روند، يافته هاى شگفت انگيزى است كه (به زبان زمين شناسى) چنين بيان مى شود: ميكروارگانيسم ها تنها لحظاتى پس از آخرين برخورد مخرب (در روند شكل گيرى زمين) بر روى اين سياره نمايان شده اند.احتمالاً (البته در صورت حصول شرايط صحيح) پيدايش حيات روندى بالنسبه سهل الوصول دارد كه به راحتى اتفاق مى افتد، اگر اين روند مسيرى نامعمول و دشوار بود نمى شد انتظار داشت كه در اولين فرصت پيش آمده بر روى زمين انجام پذيرد بلكه بايد در مقاطع بعدى تاريخ سياره پديدار مى شد.

امروزه زيست شناسان در اين باره به بحث مى پردازند كه آيا حيات بر روى زمين چند بار و به صورت جداگانه پديد آمده يا نه.دلايل فراوانى وجود دارد كه نشان مى دهد تمام موجودات زنده اى كه امروزه بر پهنه كره زمين يافت مى شوند منشاء واحدى دارند ولى (با اين وجود) رشته هاى ديگرى از حيات نيز ممكن است در طول تاريخ ظهور كرده و از ميان رفته باشد.

• هوش fi

با پايان بخش مربوط به تعداد سيارات زمين مانند ما تنها با ۳ مجهول ديگر مواجه هستيم. (اولاً) احتمال تكامل منتج به هوش چقدر است؟ (پاسخ به اين سئوال مقدار مولفه fi را براى ما مشخص مى كند)
(ثانياً) ما تا چه حد اطمينان داريم كه موجودات فرازمينى قادر مايل به انتشار امواج راديويى هستند (پاسخ اين سئوال ما را به سوى تعيين مقدار fc رهنمون مى سازد).و آخرين مورد اينكه طول عمر متوسط تمدن هايى كه امكان و توان برقرارى تماس راديويى را داشته باشند چقدر است؟
(L)
اين عوامل زيست شناختى و جامعه شناختى (مطروحه) در معادله درك بحث ها و ترديدهاى علمى بيشترى را در مقايسه با عناصر بيان شده در عرصه اخترشناسى پديد آورده است. با توجه به نظرات بسيارى از دانشمندانى كه در زمينه حيات فعاليت دارند بسيار ساده لوحانه است كه بينگاريم سير تكامل در يك سياره ديگر لزوماً بايد به هوش (آن گونه كه مدنظر ماست) منتج گردد.ديرين شناسى به نام استفن جى گلد (دانشگاه هاروارد) در پرفروش ترين كتاب خود به نام «جهان شگفت انگيز» چنين ادعا مى كند كه: «احتمالاً ما وجود خود را مديون اقبال خوش هستيم، بشر صرفاً به حركت محدود نيست بلكه يك جوهر است.»
مسير تكامل، يك فرآيند غيرقابل پيش بينى، آشفته و عارى از نظم است.

گلد بارها و بارها به اين مطلب اشاره مى كند كه اگر ما قادر بوديم كه نوار سير تكامل بر روى سياره زمين را به عقب بازگردانده و دوباره آن را آغاز كنيم، غيرممكن بود كه انسان دوباره بر روى صحنه زمين خودنمايى كند.
ديگران اين گونه پاسخ مى دهند كه البته، آنچه كه ما در جست وجوى آن هستيم نوع بشر نيست. هيچ كس در پى آن نيست كه انسانى را در ميان ستارگان بيابد (موجودات كوچك سبز رنگ يا چيزى شبيه به آن).
بلكه موضوع اين است كه آيا اصولاً هيچ گونه ارگانيسمى وجود دارد كه قابليت استفاده از ابزار، پيشبرد يك جامعه پيشرفته و پيچيده و همچنين ذخيره و پردازش اطلاعات به طريقى كه منتهى به كشف اصول و مبانى الكتريسيته شود را از خود بروز دهد؟از ديدگاه افراد خوش بين در اين مورد تفاوت تنها در درجه است و نه در نوع، به اين دليل كه مراحل متفاوت هوش در انواع گسترده جانوران به طور مستقل تكامل پيدا كرده است.اما گلد اشاره مى كند كه هيچ الگوى كلى و يا هر گونه گرايش ترجيهى در مسير تكامل وجود ندارد. اين برداشت كه افزايش تنوع زيستى ضرورتاً همراه است با افزايش توان فكرى كاملاً غلط است. اگر برخى از حيوانات كه به تازگى تكامل يافته اند، بزرگ تر و باهوش تر از گذشتگان خود هستند تنها مى تواند محصول يك اتفاق باشد.
پيشرفت بشر هم در زمينه هاى مختلف مى تواند به همين شكل صورت گرفته باشد.

از ديدگاه برخى از زيست شناسان و حاميان طرح سنتى عبارت «بقاى انسب» بيانگر اين واقعيت است كه هوش بيشتر ضرورتاً شانس ادامه حيات و همچنين تكثير از طريق انتخاب طبيعى را بيشتر مى كند.

اما زيست شناس مشهورى به نام ارنست ماير (دانشگاه هاروارد) معتقد است كه بسيارى از ستاره شناسان و فيزيكدانان بيش از حد در رابطه با حتمى بودن هوش خوش بين اند.
وى در شماره هاى ماه مه سال ۱۹۹۶ در مجله پلنترى ريپورت چنين مى نويسد: فيزيكدانان هنوز بيش از زيست شناسان تمايل دارند كه نظريات جبرگرايانه را سرلوحه كار خود قرار دهند. فيزيكدان ها به اين نظر گرايش دارند كه هر كجا كه حيات پديدار شود هوش نيز در زمانى مقتضى پديد خواهد آمد اما در سوى ديگر زيست شناسان شالوده تفكرات خود را در اين رابطه بر پايه نظرياتى بنا نهاده اند كه احتمال چنين تحول و تكاملى را رد كرده و منتفى مى داند.

جاى بسى شگفتى است كه هر دو گروه موافق و مخالف ادعاى خود را بر پايه يك مشاهده مشابه بنا كرده اند و آن، عبارت زير است.
«تكنولوژى و تمدن بر روى سياره ما پس از چهار ميليارد سال پديد آمده است»

طرف بدبين اين مجادله از جمله ماير (البته اين طور به نظر مى رسد كه آنها بيشتر راضى خواهند بود اگر به جاى بدبين آن را رئاليست خطاب كنيم) در مورد مطلب فوق از جمله مذكور به عنوان مدركى استفاده مى كنند كه حامى نظريه عدم احتمال پديدار شدن هوش به عنوان حاصل يك سير تكاملى است. اما براى گروه مقابل (يعنى سوى خوش بين اين بحث) اين امر موجب تقويت اعتقادشان مبنى بر وجود تمدن هاى ديگر مى گردد.
گروهى كه بر يافتن تمدن هاى فرازمينى نظر مثبت دارند بر اين مطلب اشاره مى كنند كه زمين پيش از آنكه توسط خورشيدى كه (به دليل نزديك شدن به زمان مرگ) در حال گسترش است پخته شود بيش از يك ميليارد سال را در صلح و صفا سپرى خواهد كرد.
اين زمان بيش از دو برابر مقدار زمانى است كه از هنگام خزيدن نخستين موجودات ساده از دريا به سوى خشكى مى گذرد.

بر طبق نظرات طرف خوش بين اين جدل اگر پديدار گشتن هوش، دشوار (كمياب) و نامعمول بود آنگاه احتمالاً با توجه به زمانى كه در دست داشته آنقدر زود نمايان نمى شد. با توجه به اينكه ما هنوز در ابتداى اين مسير قرار داريم مى توان انتظار داشت كه چند نوع حيات ديگر در خلال اين دوره بر پهنه زمين خودنمايى كند.
اين مورد بازتاب نكته اى است كه از پديدار شدن زودهنگام ميكروارگانيسم ها بر روى زمين به دست مى آيد. گروه بدبين در مورد اين مطلب اين گونه پاسخ مى دهند كه «ما نمى دانيم كه زمين تا كى اينچنين رئوف و مهربان باقى مى ماند (آب و هواى به ظاهر باثباتى كه هم اكنون وجود دارد ممكن است حاصل مجموعه اى از اقبال هاى نيك بوده باشد). پس در واقع اين امر محتمل مى نمود كه ما با بازه زمانى موجود در زمان هاى ديرترى پديدار مى شديم.

برخلاف باور عمومى اين واقعيت كه وضعيت كنونى ما و همين طور نمايان شدن هوش تنها يك بار واقع شده يا نه هيچ كمكى به ما، در حل اين مسئله نمى كند و ما را در راه رسيدن به اين نكته كه آيا مورد فوق امرى معمول است يا نه يارى نمى رساند. به عنوان يك دليل ساده ما مى توانيم به خودمان به عنوان يك نمونه اشاره كنيم! حتى اگر حيات هوشمند آنقدر نامانوس و بعيد باشد به طورى كه تنها يك بار و در گوشه دور افتاده اى از عالم هستى واقع شده باشد، به طور قطع ما خود را آنجا خواهيم يافت چون ما خود همان مورد هستيم.

نكته شگفت انگيز آن است كه هر دو سوى جبهه اين نبرد بر سر اصل (به اصطلاح) كوپرنيكى توافق دارند، همان اصلى كه مدعى است «نوع بشر هيچ نقطه اى در فضا يا زمان را به عنوان نقطه ارجح برنمى گزيند.»
شكاكان از جمله ماير در مورد اين مطلب بيان مى دارند كه اعتقاد بر اين مورد كه هوش از نوع بشرگونه آن بار ها در عالم پديد آمده عقيده اى به شدت انسان محور است. افرادى كه (از جمله درك) به تعدد محل هاى تشكيل حيات هوشمند معتقدند مايل نيستند كه تنهايى ما را (در عالم) بپذيرند زيرا پذيرفتن اين مطلب ما را در مسيرى كاملاً غير از مسير كوپرنيك قرار مى دهند.

galaxy


بنا بر شواهد و قرائن مقدار متغير fi بحث برانگيز ترين عامل در معادله درك است. برخى از دانشمندان معتقدند كه مقدار اين عامل تقريباً نزديك به صفر است و ديگران بر اين امر توافق دارند كه اين مقدار عددى است نزديك به ۱.
اين طور به نظر مى رسد كه در اين مورد مقدارى ميانى وجود ندارد. اين سئوال كه هوش اجتناب ناپذير و قطعى است سئوالى است كه بيش از هر موضوع ديگر بحث درباره پروژه ستى را به تضاد كشانده است.

حتى اگر هوش نتيجه اى محتمل براى سير تكامل باشد باز هم مقدار fi به احتمال زياد، خيلى كمتر از يك است، همانطور كه نگرش اخير درباره ثبات منظومه شمسى و وضعيت آب و هوايى سياره اى گواهى است بر همين مطلب. در ميان موارد ديگر، شبيه سازى هاى كامپيوتر ى كه توسط فردر اسيو و اريك فورد در موسسه تكنولوژى ماساچوست انجام شده است نشان مى دهد سياراتى كه مانند زمين هستند نمى توانند در مقابل كشش دوجانبه اى كه توسط دو يا چند سياره غول پيكر پرجرم، مانند مشترى بر آنان اعمال مى شود تاب بياورند.

سياراتى از اين دست يا به خارج از سيستم پرتاب مى شوند و يا به سمت ستاره مركزى متمايل مى شوند.
در وضعيت معكوس، سيستم هاى بدون سياره هاى غول پيكر هم براى سياره هايى كه قابل سكونت باشند مناسب نيستند. شبيه سازى كامپيوترى توسط جورج وتريل در موسسه كارنگى واقع در واشينگتن بيانگر اين مطلب است كه سياره مشترى به عنوان يك جاروبرقى گرانشى در منظومه شمسى عمل مى كند و به ميزانى در حد كفايت تعداد ستارگان دنباله دارى را كه مدار زمين را قطع مى كنند تقليل مى بخشد.
galaxy

وتريل مى گويد: بدون وجود سياره مشترى در منظومه شمسى برخورد هاى كنونى دنباله دار ها با زمين هزار برابر بيشتر مى شد و برخورد هاى فاجعه بارى كه اكنون ۶۵ ميليون سال از واپسين آن مى گذرد هر صد هزار سال يك بار اتفاق مى افتد. اين مسئله به طور قطع موجب توقف هرگونه روند تكاملى مى شد، از اشكال ساده حيات گرفته تا مراتب بالاتر هوش.همچنين مطالعات پويا و مستمر توسط فيليپ روبوتل و در پاريس نشان داده است كه سيارات سنگى زمين شكل تغيير و تحول هاى بدون نظمى را در انحرافات مدارى خود نشان مى دهند، كه همين مطلب مى تواند منجر به تغييرات شديد آب و هوايى شود.

خوشبختانه گرايش زمين در مورد اين بى نظمى ها توسط برهمكنش كشندى ماه مهار مى گردد. بدون وجود يك قمر بالنسبه بزرگ، احتمالاً زمين دگرگونى هايى را در انحرافات مدارى خود همانطور كه در مريخ اتفاق مى افتد تجربه مى كرد. احتمالاً به ميزانى معادل ۲۰ تا ۶۰ درجه سانتى گراد.

اين واقعه موجب تغييرات بسيار شديد در وضعيت فصل ها مى شود. با اين تفاسير هر كسى مى تواند حدس بزند كه اين مسائل چقدر بر سير تكامل حيات و همين طور، احتمال پديدار شدن هوش تاثير مى گذارد. زيست شناسان بر اين باورند كه ديگرگونى ها و فشار ها سبب پديد آمدن انواعى از موجودات شده كه قابليت سازگارى با محيط را دارند.
پاول اف هافمن (دانشگاه هاروارد) و سه تن از هم درسان او اين تئورى را پيشنهاد كرده اند كه مجموعه اى از اعصار يخى عالمگير در حدود ۵۵۰ تا ۷۶۰ ميليون سال قبل كه تمامى سطوح اقيانوس ها را حتى در استوا منجمد كرد فاجعه اى بود كه حاصل انفجار پركامبرين بود (لازم به ذكر است) كه در همان حول و حوش زمانى حيات شكل گرفت.

نتايج انهدام هاى عظيم و مصيبت بار بر روى زمين (در آن دوران) با شكل گيرى تعداد زيادى موجود تازه در دوران زمين شناسى بعدى جبران شد.
گاهى اوقات از پديدار شدن ما به عنوان يك موجود زنده در دورانى غيرعادى از اعصار يخى به عنوان يك مثال محتمل در رابطه با تكامل تحت فشار ياد مى شود.
اما فجايع سياره اى كه بيش از حد زياد و يا غيرمعمول باشند همه چيز را نابود خواهند كرد و يا اينكه حيات را در سطوح پايين آن متوقف خواهند كرد.
در هر حال اين طور به نظر مى آيد كه حضور ما بر روى اين سياره و در اين زمان محصول تصادف و اتفاق بوده (اتفاقاتى نجومى) كه در سال ۱۹۶۱ متصور نبود.

آيا موجودات فرازمينى اقدام به انتشار امواج مى كنند؟ (fC) فرض را بر اين مى گيريم كه تعداد هوش هاى فرازمينى كم، اما موجود باشد، آيا ما مى توانستيم كه از آنها انتظار برقرارى ارتباط راديويى داشته باشيم؟
چه كسرى از اين تمدن ها قادر و مايل به انتشار امواج به طريقى هستند كه براى ما قابل آشكارسازى باشد؟
به ديگر كلام، مقدار fC چقدر است؟

حاميان پروژه ستى بر اين باورند كه مقدار مولفه fC زياد است و اينگونه بيان مى دارند كه «بالاخره زمانى فرا مى رسد كه هر تمدن داراى فناورى، كشف مى كند كه راديو كارآمدترين مسير جهت برقرارى ارتباط در فواصل نجومى است و بدون شك درصدد بهره گيرى از آن برخواهد آمد.» آيا ممكن است در اين مورد تفكرى ساده لوحانه از انسان محورى وجود داشته باشد؟

آيا اين امر منطقى به نظر مى رسد كه ما متوقع باشيم كه حيات بر روى سياره اى كه ديگر با ميكروارگانيسم هاى تك سلولى آغاز مى شود منتج به تشكيل موجوداتى بشود كه راديوتلسكوپ بسازند؟
شايد ما تنوع حقيقى در تكامل زيستى و همين طور آن بخش از علوم و فناورى را كه براى بشر ناشناخته باقى مانده است نپذيرفته ايم.
شايد راديو در مقايسه با آنچه كه ما بايد در آينده كشف كنيم به طرز نااميدكننده اى ابتدايى باشد.

طول عمر (L)
پس از آنكه ما موفق به تعيين مقدار مولفه هاى fi و fC نشديم به سراغ آخرين عامل در معادله درك مى رويم: (L) طول عمر متوسط تمدن هايى كه قابليت برقرارى ارتباط را دارند در اينجا هم موافقان و مخالفان نظرات بسيار متفاوتى دارند.گروه خوش بين بر اين باورند كه جامعه هوشمند اگر جاودان نباشد حداقل مى تواند براى ده ها ميليون سال پابرجا بماند. اين نظر به طور قطع تنگنا هاى موجود در اوايل معادله درك را تا حدى قابل عبورتر مى سازد.گروه مخالف ابراز مى دارد كه انسان تنها چند دهه پيش راديو را اختراع كرد در حالى كه انسان در زما ن هاى بسيارى به دليل جنگ و همين طور افزايش آلاينده ها خود را در معرض نابودى قرار داده است.


منبع : http://www.nabeghehagroup.blogfa.com/post-281.aspx



98:

تیر یا عطارد
تیر، Mercury واژه لاتین که در مقابل نام یونانی هرمس است. خدائی که پیغام برنده برای خدایان دیگر بوده و به همین دلیل هرمس در اغلب تصاویر با صندلهای بالدار کشیده می‌شود. علاوه بر پیغام‌رسانی، او نگهدار بازرگانان و مسافران بود. به خاطر نزدیکی این سیّاره به خورشید اگر در طرف رو به خورشید آن (بخشی که روز است) قرار بگیرید به راحتی در دمای ۴۶۵‌ سانتی گراد پخته خواهید شد و به علت حرکتی وضعی آرامش اگر در طرف شب آن قرار بگیرید آن قدر سرد خواهد شد که در دمای ۱۴۸- سانتی گراد به راحتی مرگ را بر اثر یخ بستن را تجربه می‌کنید.
به خاطر دهانه‌های آتشفشانی و آبگیرها خیلی شبیه ماه است. دانشمندان فکر می‌‌کردند که فعالیتهای آن مانند ماه است. اما اکنون می‌‌دانیم که عطارد با ماه بسیار متفاوت است.
عطارد ماه ندارد. عطارد نزدیک‌ترین سیاره منظومۀ شمسی به خورشید و کوچک‌ترین سیاره آن است و جو بسیار کوچکی دارد. بادهای خورشیدی به شدت به عطارد می‌‌دمند و این می‌‌رساند که تقریباً هیچ هوایی در آن وجود ندارد .
منبع : ویکیپدیا
galaxy

GetBC(13)

99:

galaxy
خورشید گرفتگی

100:

ورانوس هفتمین سیاره از نظر نزدیکی به خورشید وچهارمین سیاره از نظر اندازه‌است . اورانوس هر ۸۴ سال و ۷ روز یک بار به دور خورشید می‌گردد و همچنین هر ۱۰ ساعت و ۴۸ دقیقه یک دور به دور خودش می‌چرخد. اورانوس دارای ۵ قمر به نام‌های میریندا، آریل، آمبریل، تیتانیا و ابرون است. این سیاره را ویلیام هرشل کشف کرد. یکی از سیارات نه گانه منظومه شمسی که از لحاظ بعد فاصله اش نسبت به خورشید در ردیف هفتم پس از زحل قرار گرفته‌است فاصله متوسط این سیاره تا خورشید2800000000 کیلو متر و63 بار از کره زمین بزرگ‌تر است. کره اورانوس دارای 4 قمر است که دور آن در گردشند و باسامی: آریل امبریل تیتانیا ابرون خوانده می‌شود. اورانوس در13 مارس سال 1781 میلادی به‌وسیله منجمی به نام هرشل کشف گردید. این سیاره با چشم بدون سلاح بدون زحمت دیده می‌شود و از ستارگان قدر ششم است و یکدور حرکت انتقالیش بدور خورشید84 سال طول می‌کشد. محور حرکت وضعی این سیاره کاملاً با مدار حرکت انتقالیش منطبق است و از این لحاظ وضع مشخصی را در منظومه شمسی دارد.
منبع : ویکیپدیا galaxy

101:

David A. Hardy

"New Extra-Solar Planet"
galaxy
"I was asked to produce a painting, this time, of an actual Earthlike extrasolar planet. Here it is, seen from a small, close satellite, above which its star (or sun) is rising. This image has appeared in a number of publications."


"Galileo Space Probe"
galaxy
"The Galileo space probe can just be seen against the cloud belts of Jupiter, as it flies by the highly volcanic moon Io. Several plumes erupt hundreds of kilometres into space."


"Into the Rings"
galaxy
"I was asked to produce illustrations for the book version of 2001: A Space Odyssey. The Discovery was of quite a different design to that in the movie ~ and it went to Saturn, not Jupiter, as shown here."


"Apollo"
galaxy
"Asteroids which cross Earth's orbit are known as Apollo asteroids, and these are of course the ones which are likely to pose a problem. This one approaches Earth and Moon from a Sunward direction."


"Yucatan"
galaxy
"If the asteroid gets through, as did the one on the Yucatan Peninsula which may have decimated the dinosaurs, the view from space will be like this (digital)."


"Uranus Rings"
galaxy
"Unlike Saturn's brilliant, icy girdle, the rings of Uranus (discovered by Voyager) are quite dark and widely spaced. Here we are among the rocky particles. The blue-green gas giant, with its retinue of satellites, rotates at almost a right-angle to the plane of its orbit, so that it 'rolls' with first one, then another pole pointing towards the Sun at times."


"Pluto and Charon"
galaxy
"Pluto, the outermost planet (and according to some astronomers, not a true planet at all) and its relatively large moon Charon, form a 'double world', with Charon orbiting almost vertical to the plane of Pluto's orbit."


"Antares"
galaxy
"In common with most space artists, I have a love of the work of the 'Hudson River School' of artists (there is a very fine exhibition in the USA at the moment), from which many of us see a direct line of descent. Some years ago, as a private commission for British SF fan Tony Berry, I produced a painting entitled 'Antares', which was influenced by Thomas Cole's 'Expulsion from the Garden of Eden' (1827-1828). I have often wondered what one of those artists would make of a planetary scene, and this new painting is loosely based on a detail from the same work by Cole ~ now also showing red Antares with its tiny blue companion."



"The End of Galileo"
galaxy
"On 21 September 2003, the Galileo space probe ended its highly successful visit to Jupiter and its system of satellites by diving into the giant planet's atmosphere, its fuel and power exhausted. Despite the fact that its main antenna never deployed properly, Galileo has sent us the most wonderful images, and increased our knowledge enormously. It was launched from the Space Shuttle Atlantis in October 1989.

This image shows how it may look as, glowing with friction, it begins to break up above the cloud belts. This process will of course begin much higher in the atmosphere, but it may survive to lower levels before vaporising completely ~ and a little artist's licence has been used! The scene may of course evoke sad memories of Columbia for many, though with no oxygen in this alien atmosphere Galileo cannot burn. It will glow and eventually vaporise, leaving an ionisation trail. Galileo has been deliberately given a rather birdlike, symbolic appearance, while remaining accurate. The volcanic moon Io appears at right, and lightning flashes in the clouds far below."


galaxy
David is a prolific artist, with decades of experience in the field. He has been associated with (as an illustrator or author) dozens of space-related publications. His newest book, entitled "HARDYWARE: The Art of David A. Hardy", is a 128-page hardcover book featuring a retrospective of his work. He is an advocate of space tourism, world traveler and involved in many aspects of the artistic community. David became president of the IAAA in September 1996 and served for four years.
We are very pleased that David has allowed us to include his artwork in the gallery! In order to view more of his work and learn about his current projects, take a look at his website, David A. Hardy's AstroArt Pages.

102:

من از شما دوست عزیز (مشتا) بسیار متشکرم.
به پاس زحماتی که در تالار نجوم می کشین،از شما دعوت به شرکت در همایش هفته جهانی هوا و فضا می شه.
اگه مایل به شرکت داشتین به من اطلاع بدین.
همچنین به عنوان مدیر سایت سپهر نیلگون از شما دعوت می کنم که به تیم نویسندگان این سایت ملحق بشین.
پیشنهاد می کنم اول به سایت نگاهی بندازین.
www.astpage.ir

103:

برخی از سیارکها به نزدیکی خورشید می رسند . صدها سیارک نیز از نزدیکی زمین می گذرند بعضی دیگر حتی از نزدیک زهره و عطارد می گذرند سیارکهای که به نزدیکی زمین می رسند " زمین چر " نامیده می شوند . در سال 1937 م سیارک کوچکی به 320 هزار کیلومتری زمین رسید . این فاصله حتی کمتر از فاصله ماه تا زمین است! در سال 1972 م سیارک کوچکی به هوای کره زمین وارد شد این سیارک در میان هوای کره زمین سر خورد و به فضا بر گشت این پدیده را می توان جای خوشحالی دانست زیرا بزرگی این سیاره به اندازه یک خانه بود و اگر با زمین برخورد می کرد آسیبهای زیادی به بار می آورد برخی از سیارکها به زمین برخورد می کنند ولی چون بسیار کوچک هستند به آن آسیبی نمی رسانند . با این حال در آریزونای آمریکا گودالی به قطر 2/1 کیلومتر وجود دارد که احتمالا در حدود 50 هزار سال پیش در اثر برخورد سیارک بوجود آمده است گودالهای دیگری را نیز در سطح زمین می شناسیم که در اثر برخورد سیارکها ایجاد شده اند.

|


همه ی سیارات ضمن گردش به دور خورشید به دور خود هم می چرخند این محور ، خطی فرضی است که از بین قطبین سیارات عبور می کند . در اثر سیارات این محور تقریبا به صورت یک خط عمود است ولی محور اورانوس تقریبا 90 درجه از خط قائم انحراف دارد و در نتیجه گویی این سیاره به پهلو خوابیده است . بنابرین وقتی اورانوس در مدار خود به دور خورشید می چرخد قطبین آن به خورشید قرار می گیرد و ازرو نواحی قطبی گرم تر از نواحی استوایی است این سیاره است . در صورتی که نواحی قطبی سیارات دیگر همیشه سردتر از هستند ( مثل زمین ) .


تنها قمر پلوتو به نام شارون قمری است با ویژگی عجیب . قطر شارون تقریبا نصف قطر پلوتو است وهیچ قمری در منظومه ی شمسی وجود ندارد که از لحاظ اندازه تا این حد به سیاره اش نزدیک باشد . همچنین مدت زمان گردش شارون به دور پلوتو به دورپلوتو درست معادل مدت زمانی است که خود این سیاره یک بار به دور خودش می چرخد . بنابر این پلوتو و شارون گویی جو واحدی دارند . ازاین رو پلوتو به نام سیاره ی دوگانه نیز معروف است .



برخی از سیارکها به نزدیکی خورشید می رسند . صدها سیارک نیز از نزدیکی زمین می گذرند بعضی دیگر حتی از نزدیک زهره و عطارد می گذرند سیارکهای که به نزدیکی زمین می رسند " زمین چر " نامیده می شوند . در سال 1937 م سیارک کوچکی به 320 هزار کیلومتری زمین رسید . این فاصله حتی کمتر از فاصله ماه تا زمین است! در سال 1972 م سیارک کوچکی به هوای کره زمین وارد شد این سیارک در میان هوای کره زمین سر خورد و به فضا بر گشت این پدیده را می توان جای خوشحالی دانست زیرا بزرگی این سیاره به اندازه یک خانه بود و اگر با زمین برخورد می کرد آسیبهای زیادی به بار می آورد برخی از سیارکها به زمین برخورد می کنند ولی چون بسیار کوچک هستند به آن آسیبی نمی رسانند . با این حال در آریزونای آمریکا گودالی به قطر 2/1 کیلومتر وجود دارد که احتمالا در حدود 50 هزار سال پیش در اثر برخورد سیارک بوجود آمده است گودالهای دیگری را نیز در سطح زمین می شناسیم که در اثر برخورد سیارکها ایجاد شده اند.




چراسیاره زهره ابری است؟
وقتی از زمین به این سیاره نگاه کنیم ،جو پوشیده از ابر غلیظ هیچگونه شباهتی به ابرزمینی که از ذرات ریز آب تشکیل شده است ندارد . ابر های جو سیاره ی زهره متشکل از ذرات کوچک اسید سولفوریک می باشند که یکی ازقوی ترین اسیدهاست . گوگرد (سولفور) موجود در درجو ناشی از فوران آتشفشان هایی بوده است که طی سال های متمادی در سطح این سیاره فعال بودند.
چرا سیاره ی زهره داغ است ؟
میانگین دمای سطح سیاره ی زهره کمی بیشتر از دو برابردمای یک اجاق گاز با شعله ی زیاد است . داغ بودن این سیاره به دلیل وجود دی اکسید کربن موجود در جوآن است که گاز بسیار سنگینی است وگرمارا در خود محبوس می کند . طی گذشت سالیان متمادی ، وجود این گاز موجب افزایش روزافزون دمای این سیاره که همانند پدیده های گل خانه ای گرمای بیشتری را جذب می کند . لایه های ابر غلیظ نیز به نوبه ی خود گرما را جذب ودر خود محبوس می کنند ودرنتیجه دمای سطح این سیاره رابه480 درجه ی سانتیگراد می رسانند

دریک شب که آسمان کاملا صاف وتمیز است راه شیری به صورت قوسی ازستارگان کم نوروشیری رنگ درآسمان دیده می شود.نور راه شیری حاصل تابش زیادی ستاره است . بخش های تاریکی هم در این مجموعه که دراصل ابرهای غباری تیره رنگ هستند . راه شیری نمودی ازکهکشان ماست . برای اینکه بدانید راه شیری واقعا چه شکلی است در نظر بگیرید که به اندازه ی نیم میلیون سال نوری از آن دور شده وآن را از کناره نگاه می کنید دراین حالت راه شیری به شکل صفحه ای گرد ومسطح از ستارگان می بینید که از این سو تاآن سوی آن1000000 سال نوری است وحدود یک یا دو هزار سال نوری ضخامت دارد .یک لایه ی رغیق ازگاز وغبار در بین این صفحه ی گرد وجود دارد ودر بخش میانی همین مجموعه نیز حباب بزرگی قرار دارد که ازاین سو تا آن سوی آن 20000 سال نوری است.خورشیدروی همین صفحه درفاصله ی حدود 25000 سال نوری از مرکز کهکشان قرار دارد .یک بار گردش خورشید به گرد کهکشان 250 میلیون سال نوری طول می کشد و سرعت مداری آن هم 250 کیلومتر درثانیه است .چگونگی چرخش کهکشان مارا به این نتیجه می رساند که کهکشان توسط یک هاله ی نامريی بزرگ احاطه شده است که 10 برابر بیش از ماده ای که درستارگان وسحابی ها دیده می شود جرم دارد .


ـ ابرکهکشان(سحابی ها)
سحابی نامی است که درقرون 18و17 رصد کنندگان آسمان به قطعاتی نهادند که دربین ستارگان دیده می شدند.درسال های اخیروباتلسکوپ ها وامکاناتی که در دسترس بودستاره شناسان دریافتند که برخی ازاین سحابی ها درواقع خوشه ستاره ای یا کهکشانی دور دست موجود فراسوی راه شیری هستند ودرچنین مواردی نام سحابی به غلط مورد استفاده قرار می گیرد ؛بااین حال واژه ی (سحابی) هنوز به طور وسیع مسامحه درموردچنین اجرامی به کارمی رود.با این حال اجرامی به کار می رود .با این ،اجرامپخش شده دربین ستارگان راه شیری ،سحابی ها واقعی هستند که از تجمعات گازوغبار درخشان وابر مانند تشکیل شده اند وغالبا دارای شکل نا منظمی هستند




104:

galaxygalaxy

105:

galaxy
A visible light picture of the Milky Way galaxy. Note the prominent dust/gas clouds.
galaxy
The size an shape of the Milky Way as seen from the side. The Halo contains more matter than the rest of the galaxy. It is thought to consist of regular stars, dim red dwarfs, brown dwarfs, and other "dark" matter.
galaxy
Two drawings of what our galaxy might look like. Recent measurements indicate that the barred spiral of figure (b) might be closer to the truth.
galaxy
The circle indicates where the center of the galaxy is. The arrow indicates the location of the M8 nebula.
galaxy
The first two images are radio wave pictures of the galactic center. The last one is an infrared image of the very center. A large black hole of 2 million solar masses is thought to lie at the center of our galaxy.

galaxy
If we look at different regions of the galaxy we see that gas and dust are moving at different speeds. This allows astronomers to use the Doppler Shift to map out the location of the spiral arms.
galaxy
We know the approximate size of our galaxy by studying the light from variable stars. There are two main types: RR Lyrae (top figure) variables and the much brighter Cepheid variables (middle figure). The lower figure shows two pictures taken at different times of a Cepheid variable that have been slightly shifted so you can see the variation in brightness. Because we know how bright these variable stars are at different times in their cycles, we can measure their distance. Cepheids are bright enough to be seen up to about 45,000,000 LY away.
galaxy
An HR diagram showing the two types of variables do not lie on the main sequence.

106:

تولد سیاه چاله

galaxy
مرز های نا آشنا
پدیده هایی که جدیدا در فضا کشف شده اند بسیار شگفت انگیز تر از ان هستند که ستاره شناسان پیشبینی می کردند. دانشمندان می دانند که ضعیف ترین نیرو ها در کیهان نیروی چگالی ست ولی با این وجود زمانی که کشف شد نیرو های چگالی می توانند برخی از نیرو ها و مواد را ناپدید کنند بسیار متعجب شدند. مکان و نوع این پدیده را سیاه چاله نامیدند. در این منطقه نیروی چگالی چنان پر قدرت و شدید است که می تواند هر چیزی را که به آن نزدیک شود به داخل خود ببلعد. حتی پرتو های نور هم نمی توانند از چنگ ان فرار کنند. به همین دلیل سیاه چاله ها واقعا غیر قابل دیدن هستند.
سیاه چاله نتیجه پدیده ایست که به ان تلاشی گرانشی می گویند. اتم های ستارهای به یکدیگر فشرده و فشرده تر می شوند و لذا ستاره دائما سنگین و سنگین تر می شود. از عوامل بروز چنین پدیدهای انفجار خیلی سریع و شدید ستارهای غول پیکر است.
لایه های بیرونی ستاره ناگهان در فضا پراکنده می شود. اگر در این زمان مواد کافی در هسته ستاره مو جود باشد ستاره به طرف داخل شروع به متلاشی شدن می کند و در نتیجه کرهای بسیار گران تشکیل می شود. در چنین صورتی به آن ستاره نوترونی می گویند.حجمی به اندازه یک قوطی کبریت از چنین کره ای 10 میلیارد تن وزن خواهد داشت.
ستاره نوترونی پرتو افکنی می کند و در حین چرخش خود مانند نور فانوس دریایی پدیدار و ناپدید می شود. برخی ستاره های نوترونی باز هم کوچک و کوچک تر می شود. تا به صورت سیاه چاله در ایند.
سیاه چاله جرم بسیار کوچک و عجیبی ست که به صورت باور نکردنی سنگین و گران است. ستاره شناسان می گویند هر چیزی که در محدوده ان قرار می گیرد متلاشی می شود یا کاملا به درون سیاه چاله مکیده می شود و از نظر جهان ما غیر قابل رویت می شود.



galaxy



 اين مطلب بدون دخالت انساني عينا از اين آدرس کپي شده و تمامي مسوليت آن با ناشر اصلي است.

عادت های غلط ما ایرانی ها در رانندگی و نگهداری ازخودرو
عکس بوگاتی جدید
راهنمای خرید سیستم صوتی اتومبیل
مسابقه تشخیص اسم ماشین از روی عکس
سمند 50 ملیونی !!!
تفریح عجیب جوانان عربستانی با خودرو!!!

جدیدترین اخبار تکنولوژی در این قسمت
لطف امریکا به ایران : همکاری دانشمندان ایرانی در برنامه تحقیقاتی بین‌المللی گداخت‌
مخترع ماشین زمان ایرانی
دلت میخوآد sms مُعطر ارسآل کُنی ؟؟ :دی
تازه های فناوری در هفته گذشته
پیامک هاهم فیلتر میشوند...
*