در قرآن آیه ای داریم که می فرماید: « ان صلاه تنهی عن الفحشاء والمنکر) با توجه به این آیه


در قرآن آیه ای داریم که می فرماید: « ان صلاه تنهی عن الفحشاء والمنکر) با توجه به این آیه




    در قرآن آیه ای داریم که می فرماید: « ان صلاه تنهی عن الفحشاء والمنکر) با توجه به این آیه و اینکه اکثریت مردم مقید به خواندن نماز هستند چرا این همه گناه و زشتی در جامعه رواج دارد؟ کلا برای اینکه نماز موجب تحول آدم شود و تأثیر خودش را طبق آیه قرآن بر دل بگذارد چه باید کرد؟

پاسخ :


در کلاسهای دانشگاه می گویند مخاطب آیه عبس و تولی پیامبر(ص) است که بعد از این آیات توبه

1:



اینجانب حدود 3 ماه نماز قضا دارم اما با توجه به اینکه این نمازها ترتیب خاصی ندارند یعنی

میزان بازدارندگی نماز از فحشا و منکر بستگی به درجات نماز و میزان حضور و توجه در اون دارد.


در باره اسرار عرفات و رابطه آن با خودشناسی و بدست آوردن معرفت توضیح دهید.
اگر نماز به صورت کامل اقامه شود، به طور قطع نیروی بازدارندگی کاملی در فرد نماز گذار ایجاد خواهد کرد.


چرا آیه الکرسی به این نام گذاشته شده است؟
در هر صورت نماز از فحشا و فکر باز می دارد ولی این در همه افراد نماز خوان به یک اندازه نیست.


در روزهای نامزدی نمی دانستم بدون آمیزش هم زن جنب می شود اما بعد از دو و سه ماه متوجه
کسی که به کلی نماز نمی خواند، حتما به دلیل عدم وجود نیروی بازدارنده به گناهان زیادی آلوده خواهد شد.


لطفاً در مورد تاریخ زیارت خاصه حضرت امام رضا(ع ) و علت وجودی آن راهنمائی فرمائید.
همین که شما اکنون سوال مطرح کرده اید معلوم می شود که طالب پاکی هستید و این طلب یکی از آثار نماز در شما هست.


سوسکهایی که در دستشوئی ها وجود دارند و از جاهای نجس بیرون می آیند، آیا مدفوع آنها نجس
باید به این نکته بیاندیشید که اگر همین نمازی را که اکنون می خوانید نمی خوانید، در چه راهی برنامه می گرفتید و چه سرانجامی برایتان رقم می خورد.

آیا گرفتن وام ازدواج از صندوق مهر امام رضا(ع) جایز است و سودی که به آن تعلق دارد چه حکمی
هیچ کس ادعا نکرده هست که انسان نماز خوان از عیب و خطا و آلودگی مبرا هست و نماز همه نماز خوان ها را مستجاب الدعوه و از مقربین درگاه خداوند می سازد.

تأثیر اعمال و عبادات و به ویژه نماز بستگی کامل و مستقیم به زمینه های روحی و معنوی و و جود بستر مناسب در خود نماز خوان و رفع موانعی که اثر نماز را خنثی می سازد و یا اون اثر را کم رنگ می نمايند دارد.


پیامبر (صلی الله علیه و آله) و امیر مؤمنان (علیه السلام) و اولاد پاک و معصومش (علیهم السلام) نماز می خواندند و ما هم نماز می خوانیم و به هر دو نیز نماز فرموده می شود، ولی چقدر فاصله و تفاوت بین این دو نماز وجود دارد و دلیل این تفاوت چیست؟ آیا نماز امامی که همه عالم را محضر خداوند می بیند و در حال نماز یکسره خود را در محضر حق می یابد و خود و اسم و رسم و افکار و تعلقات خود را در برابر هستی مطلق نیست و نابود می بیند با نماز ما که همراه با افکار مختلف و خیالات پراکنده و باطل هست یکسان هست؟
پس نماز به تنهائی معجزه نمی کند و این معجزه و دگرگونی و تأثیر عمیق و شگرف را باید فرد نمازگزار خود رقم زند.

اوست که باید اعتقادات و باورهایش را درست و مستقیم و هستوار سازد و اصول عقایدش را با مطالعه و تفکر از آبشخور صافی و زلال منابع دین یعنی قراون و سنت پیامبر (ص) و ائمه اهل بیت (ع) بگیرد و اونگاه در انجام اعمال صالح بکوشد و هموقت جویبار وجودش را از ناپاکی و آلودگی و رذایل نفسانی پیراسته سازد و به اندازه ظرفیت وجودی اش مؤمن و معتقد گردد تا نمازش معراج مؤمن و نزدیک نماينده انسان با تقوا به خدا گردد.


فردی که نماز می خواند ولی نیت صاف ندارد و دچار گناه و خطا می گردد، عیب و اشکالش ربطی به نمازش ندارد بلکه به آلودگی درونی و عدم زمینه مناسب در درون او بر می گردد از شما می پرسم همین فرد گناهکاری که به قول شما نیت صافی ندارد اگر نماز را ترک کند و نماز نخواند آیا وضع و حال بهتری پیدا می کند؟ آیا دلش صاف و روشن می گردد؟ بدون شک نماز در همین فرد آلوده و خطاکار به اندازه خودش دارای اثر هست به گونه ای که اگر این نماز ترک شود، آلودگی و گناه این فرد بیشتر و فراوانتر می شود.

یعنی اثر نماز که همان نهی از فحشا و زشتی منکرات هست ولو در حد کم و ناچیز در این فرد ظاهر می گردد و به اندازه خود او را از آلودگی و زشتی بیشتر باز می دارد.

در روایت آمده هست: جوانی از انصار نمازش را با پیامبر (صلی الله علیه و آله) می خواند ولی گناه و محرمات را نیز انجام می داد.


جریان را به پیامبر (ص) فرمودند.

پیامبر (ص) فرمود: بالاخره نمازش روزی او را از بدی و زشتی باز می دارد.

طولی نکشید که دیدند اون جوان توبه کرد و دست از کارهای بد و زشتش برداشت.

(میزان الحکمه، ج5، ص371، ح10254، چاپ دفتر تبلیغات اسلامی، 1362) باز از شما می پرسیم، همین فرد بی نمازی که نیت صاف و دل پاکی دارد، آیا اگر اهل نماز و عبادت و دعا و توسل و مناجات با خداوند بود آیا دلش پاکتر و صافتر نمی شد؟ آیا نورانی تر و با صفاتر نمی گشت؟ آیا درست هست که به جای حل مسئله و مشکل، صورت مسئله را پاک کنیم و خود را راحت سازیم؟
چرا ما از نمازگزارانی که دل پاک و نیت صاف دارند نباشیم؟ چرا نکوشیم نماز خود را به نماز پاکان و مردان خدا نزدیک نکنیم؟ چرا باید همت ما کوتاه باشد و افراد ضعیف و کم معرفت با معیار سنجش و مقایسه خود برنامه دهیم؟ نماز هر کسی تابع میزان معرفت و شناخت اوست و چون معرفت و ایمان افراد با هم متفاوت هست، نمازهای اونها و آثار اون نمازها نیز مختلف هست.

ولی به هر حال هیچ نمازی بدون اثر نمی باشد هر چند میزان اون آثار کاملا متفاوت هست.


انسان با ایمان باید بکوشد با تمرین و تصمیم و اراده قوی به نمازش عمق و شور و حال ببخشد و با مطالعه کتاب هائی که در این موردنوشته شده و اسرار و نکات ظریف نماز را بیان کرده اند و نیز مطالعه شرح حال بزرگانی که به نماز عشق می ورزیده اند و نماز اونها نمونه ای از معراج مومن بوده به تدریج و کم کم بر حضور و توجه در نمازش بیفزاید و شور و نشاط خود را در حال نماز بیشتر نماید.

باید دانست که همین نمازهای بی روح و دست و پا شکسته ما نیز خالی از آثار مختلف تربیتی و روانی و اجتماعی نمی باشد و اگر انسان همین نماز بی روح را هم ترک می کرد، میزان جرم و خطا و معصیت او بیشتر می شد.


چون اثر عمده نماز که همان نهی از فحشا و زشتی و گناهان هست، حتی در این گونه نمازها نیز ظاهر و آشکار می گردد.

در روایت آمده هست جوانی از انصار نماز خود را به جماعت با پیامبر -صلی الله علیه و آله- می خواند ولی گاهی مرتکب خطا و گناه نیز می شد.

این جریان را به پیامبر فرمودند.

حضرت فرمود: بالاخره این نماز روزی باعث بیداری و دوری او از گناه می گردد.

طولی نکشید که اون جوان متنبه و بیدار شد و دست از اعمال بد و زشت خود برداشت و در صراط مستقیم بندگی قدم گذاشت.


انسان مومن باید به هر طریق با خدای خود مرتبط و پیوسته باشد و رابطه اش را با خدای خود هر چه قدر هم که ضعیف و کم رنگ باشد، قطع ننماید و همین ارتباط ضعیف را روز به روز تقویت نماید تا به تدریچ به درجات عالی قرب و معرفت خدای متعال برسد: گرت هواست که معشوق نگسلد پیوندنگاه دار سر رشته تا نگه دارد
خدای سبحان در قران کریم می فرماید: »ان الصلوه تنهی عن الفحشائ والمنکر«, (عنکبوت , آیه 45).

از آیه فوق هستفاده می شود که نماز انسان را از گناهان زشت باز می دارد زیرا اگر نمازگزار به محتوا و حقیقت نماز توجه کند روح تقوا و پرهیزکاری در قلب او پدیدار می آید و این نیروی تقوا مانع بزرگی از ارتکاب گناهان می شود.

جوانی از انصار پشت سر پیامبر(ص ) نماز جماعت به جا می آورد و مرتکب گناه هم می شد.


درباره او با پیامبر سخن فرمودند حضرت فرمود: »ان صلاته تنهاه یوما ما فلم یلبث ان تاب ; روزی فرا می رسد که همین نمازش او را از کار زشت و گناه باز می دارد اونگاه چیزی نگذشت که چنین شد و توبه کرد«, (بحارالانوار, ج 82, ص 198).

نکته دیگر این که کسی که نماز نمی خواند در حقیقت ترک عملی کرده که به اونچه ابرنامه کرده هست .
نماز در اسلام به عنوان ستون دین معرفی شده هست و معیار قبولی سایر اعمال با نماز هست و ترک نماز کفر عملی نسبت به دستور و امر خداست .

هم چنین ارتکاب گناهان کبیره .


زراره (صحابه امام صادق (ع « روایت می کند از امام صادق (ع ) از فرمودار خدای عزوجل در سوره مائده , آیه 5 که می فرماید: »و من یکفر بالایمان فقد حبط عمله « پرسیدم امام فرمود: یعنی ترک کند کرداری را که بدان اعتراف کرده هست و از اون جمله هست ترک نماز...«, (اصول کافی , ج 4, کتاب الایمان والکفر باب الکفر, ح 5).

پس کسی که نماز می خواند و گناه هم می کند مرتکب حرام شده یک کیفر دارد, اما کسی که نماز نمی خواند و گناه هم می کند هم ترک واجب کرده و هم مرتکب حرام شده هست , دو کیفر دارد و این دو نفر با هم مساوی نیستند.

برگرفته از پرسمان

پرسمان در تاریخ 4 اسفند ماه سال 1389 در ساعت 11:39 ب.ظ به این سوال جواب داده هست.


88 out of 100 based on 68 user ratings 418 reviews