لذت چیست؟


لذت چیست؟




    لذت چیست؟

پاسخ :


تفسیر آیه های 3 و 4 و 5 سوره تحریم را می خواستم؟

1:



اگر فردی در داخل اتوبوس بین شهری جنب شود و تا اذان صبح نتواند تیمم یا غسل کند و روزه

انسان دو گونه لذت دارد؛ یک نوع، لذتهایی هست که به یکی از حواس انسان تعلق دارد، که در اثر برقراری نوعی ارتباط میان یک عضو از اعضاء، با یکی از مواد خارجی حاصل می شود؛ مانند لذتی که چشم از راه دیدن، گوش از راه شنیدن، دهان از راه چشیدن و لامسه از راه تماس می برد.

آیا می توانیم خمس را بعد از چند سال دیگر بدهیم؟ (از اول به مدت چند سال نداده باشیم؟)
نوع دیگر لذت هایی هست که با عمق روح و وجدان آدمی مربوط هست و به هیچ عضو خاص مربوط نیست و تحت تاثیر برقراری رابطه با یک ماده بیرونی حاصل نمی شود؛ مانند لذتی که انسان از احسان و خدمت، یا از محبوبیت و احترام و یا از موفقیت خود یا موفقیت فرزند خود می برد، که نه به عضو خاص تعلق دارد و نه تحت تاثیر مستقیم یک عامل مادی خارجی هست.


با این توصیفاتی که از حضرت مهدی(عج) می شود آیا ایشان عجیب الخلقه هستند؟ لطفا مفصل توضیح


آیا وجود منی بر روی لباس نماز را باطل می کند؟
لذات معنوی، از لذات مادی، هم قویتر هست و هم دیرپاتر.


اگر نجاستی آتش زده شود و بخار آن به بدن ما برسد آیا بدن ما نجس می شود؟
لذت عبادت و پرستش خدا برای امت عارف حق پرست، از این گونه لذات هست.


آیا رژ لب و لاک ناخن در وضو اشکال ایجاد می کنند؟
عابدان عارف که عبادتشان توام با حضور و خضوع و هستغراق هست، بالاترین لذتها را از عبادت می برند.


بعد از استفاده از ماشین لباسشوئی آیا لازم است داخل آن را آب بکشیم؟ آیا در این مسأله
در زبان دین، از «طعم ایمان» و «حلاوت ایمان» یاد شده هست.

ایمان، حلاوتی دارد فوق همه حلاوتها.

لذت معنوی، اون گاه مضاعف می شود که کارهایی از قبیل کسب علم، احسان، خدمت، موفقیت و پیروزی از حس دینی ناشی گردد و برای خدا انجام شود و در قلمرو «عبادت» برنامه گیرد.

انسان و ایمان، صص 43 و 44.


لذت حلال و حرام:
لذت از نگاه شرعی بر دو گونه هست، حلال و حرام.

همچنین باید توجه داشت لذت حلال و حرام خود دارای مراتب و درجات هست.

ممکن هست کاری در نزد انسانی لذت حلال داشته باشد ولی همان کار در نزد مقربان و خاصان درگاه الهی ناگوار و غیرلذیذ به حساب آید.

امام سجاد(ع) در مناجات الذاکرین از مناجات های خمس عشره می فرماید: «و هستغفرک من کل لذه بغیر ذکرک و من کل راحه بغیر انسک و من کل سرور بغیر قربک و من کل شغل بغیر طاعتک»؛ «خدایا! از هر لذتی جز یاد دل انگیز تو و از هر آرامشی جز انس با تو و از هر شادمانی که غیر از قرب به تو و از هر کاری که در غیر فرمانبرداری تو باشد از تو طلب بخشش و مغفرت می کنم».
یعنی حضرت هر لذتی هر چند حلال هم باشد اگر در راه قرب حق و یاد او و انس با او نباشد، اون را گناه دانسته و از خداوند درخواست آمرزش می نمايند.
ولی در هر صورت اصل نیاز انسان به لذت از امور مسلم و حتمی هست و این نیاز کاملا محسوس و روشن هست پیشوایان دین بر همین پايه دستور داده اند قسمتی از اوقات شبانه روز صرف لذت حلال و مطلوب گردد.

امیرمؤمنان(ع) در حکمت 390 از نهج البلاغه می فرماید: اوقات مؤمن سه بخش هست: بخشی برای عبادت و ارتباط با خداوند و بخشی برای اداره معاش و تأمین مخارج زندگی و بخشی برای تأمین لذت های حلال و مطلوب و غیر حرام.
باید توجه داشت که لذت و شادمانی تنها در لذت های مادی گذرا خلاصه نمی شود.

لذت و شادمانی واقعی در هر چه بیشتر نزدیک شدن به هدف والای آفرینش و آراسته شدن به خو و خصلت های انسانی و الهی هست.

به فرموده ارسطو: «شادمانی عبارت هست از پروراندن عالی ترین صفات و خصایص انسانی.

بنابراین شرایط معنوی نیز در ایجاد لذت و شادمانی مؤثرند.

گاهی انجام کارهایی که عادتا باید لذت بخش باشد، نه تنها لذتی به انسان نمی بخشد، بلکه عذاب وجدان و تشویش روحی نیز می آورد؛ چرا که روح و وجدان آماده لذت بردن نمی باشند.

غذایی لذیذ و اتومبیلی زیبا و خانه ای مجهز و بزرگ اگر حرام و نامشروع باشد، برای انسان سالم و طبیعی تلخ و ناگوار هست.

پرهیز از گناه در بیشتر مواقع، پرهیز از لذت های مادی سطحی هست؛ ولی در عین حال لذت بخش و شادی آور هست؛ زیرا روح آدمی به گونه ای هست که گاه از پرهیز و ریاضت معقول سرخوش می شود.


ارضای تمایلات و خواهش های دل به هر صورت و در هر شرایط شادی آور نیست.

گاه پرهیز از لذت حرام، لذت بخش تر از رسیدن و نیل به اون لذت هست.

چشم پوشیدن از منظره ای حرام و گوش ندادن به سخنی ناروا و حرام گر چه سخت و دشوار و همراه با ناراحتی و فشار هست ولی شادی و لذتی درونی ایجاد می کند که قابل لمس و ادراک هست.

اون لذتی که به دنبال عذاب روح و خشم الهی و خواری معنوی را به دنبال داشته باشد در واقع درد و الم هست هر چند به ظاهر لذت هست و بر عکس اون عذاب و ناراحتی ظاهری که آرامش وجدان و خشنودی حق را به دنبال داشته باشد، در واقع باطن لذت هست.
امیرمؤمنان(ع) در حکمت 121 از نهج البلاغه در این باره می فرماید: «شتان ما بین عملین: عمل تذهب لذته و تبقی تبعته و عمل تذهب مؤونته و یبقی اجره» ؛ «چقدر فاصله بین دو عمل دور هست: عملی که لذتش می رود و کیفر اون می ماند و عملی که رنج اون می گذرد و پاداش اون ماندگار هست».
هر لذتی که شرع مقدس حرام شده ظاهرش لذت و خوشی ولی باطن و سرانجام اون عذاب و رنج هست و دین مقدس به خاطر رعایت مصلحت و کمال انسان ها این عمل را حرام کرده هست چون عملی هست که روح انسان را تیره و تار می کند و فطرت او را محجوب و پوشیده می سازد و سدی در برابر تکامل و سعادت او می گردد آیا اگر پزشکی مهربان و دلسوز مریض را از خوردن غذایی لذیذ که به حال او زیان بخش هست منع و محروم کرده آیا مانع لذت بردن و شادمانی بیمار گشته و یا زمینه بهبودی و سلامتی او را فراهم آورده هست؟
آیا سفارش به دوری از تهمت و غیبت و دروغ و ریا و نگاه ناروا و رابطه ناسالم که در کام انسان های مریض شیرین و لذت بخش هست ولی زمینه ساز هزاران آسیب فردی و اجتماعی هست، دور کردن انسان از لذت و شادی هست؟
برای مطالعه بیشتر رجوع کنید به:
1.

تعلیم و تربیت در اسلام، شهید مرتضی مطهری
2.

فلسفه اخلاق، شهید مرتضی مطهری.

برگرفته از پرسمان

پرسمان در تاریخ 22 اسفند ماه سال 1389 در ساعت 08:04 ب.ظ به این سوال جواب داده هست.


88 out of 100 based on 58 user ratings 658 reviews