موارد و عوارض مصرف <b>لورازپام (Lorazepam)</b> چیست؟ منع مصرف و تداخل دارویی <b>لورازپام</b> چیست؟


موارد و عوارض مصرف لورازپام (Lorazepam) چیست؟ منع مصرف و تداخل دارویی لورازپام چیست؟




    موارد و عوارض مصرف لورازپام (Lorazepam) چیست؟ منع مصرف و تداخل دارویی لورازپام چیست؟

پاسخ :


موارد و عوارض مصرف پماد سوختگی (Burn Ointment) چیست؟ منع مصرف و تداخل دارویی پماد سوختگی

1:



موارد و عوارض مصرف منیزیوم اکساید (Magnesium Oxide) چیست؟ منع مصرف و تداخل دارویی منیزیوم

موارد و مقدار مصرف:
موارد و مقدار مصرف

موارد و عوارض مصرف فنیتوئین (Phenytoin (Systemic)) چیست؟ منع مصرف و تداخل دارویی فنیتوئین
الف) اضطراب، فشار عصبی، آشفتگی، تحریك پذیری بخصوص در نِورُز اضطرابی یا اختلالات عضوی (بخصوص اختلالات گوارشی یا قلبی- عروقی).


موارد و عوارض مصرف پیلوکارپین (Pilocarpine) چیست؟ منع مصرف و تداخل دارویی پیلوکارپین


موارد و عوارض مصرف پیوگلیتازون (Pioglitazone) چیست؟ منع مصرف و تداخل دارویی پیوگلیتازون
بزرگسالان: در ابتدا mg 3-2 روزانه در 2 تا 3 دوز منقسم مصرف می‌شود.


موارد و عوارض مصرف پیپراکسیل (Piperacillin Sodium) چیست؟ منع مصرف و تداخل دارویی پیپراکسیل
دوز معمول mg/day 6-2 و حداكثر دوز روزانه mg 10 می‌باشد.


موارد و عوارض مصرف پیپراکسیل (Piperacillin Sodium / Taz) چیست؟ منع مصرف و تداخل دارویی پیپراکسیل


موارد و عوارض مصرف آمیلورید (Amiloride/Hydrochlorothiazide) چیست؟ منع مصرف و تداخل دارویی آمیلورید
سالمندان و افراد ناتوان: در ابتدا mg 2-1 در دوزهای منقسم مصرف شده و سپس برحسب نیاز دوز افزایش داده شده و به‌صورت منقسم مصرف می‌شود.


ب) بی‌خوابی.


بزرگسالان: مقدار 4-2 میلی‌گرم هنگام خواب مصرف می‌شود.


پ) درمان تهوع و هستفراغ ناشی از شیمی درمانی.


بزرگسالان: مقدار mg 5/2 خوراكی، عصر روز قبل از شیمی درمانی مصرف شده و پس از شروع شیمی درمانی تكرار می‌شود.


مكانیسم اثر
اثر ضداضطراب و خواب آور: لورازپام CNS را در بخشهای زیرقشری و لیمبیك مغز تضعیف می‌كند.

این دارو باعث تحریك گیرنده‌های اسید گاماآمینوبوتیریك (GB) در سیستم فعال كننده مشبك (RS) شده و سپس تحریك تشكیلات مشبك تنه مغزی، اثر مهاری را افزایش داده و تحریك قشر مغز و سیستم لیمبیك را مسدود می‌سازد.



تداخل دارویی:
اثر بر آزمایشهای تشخیصی
لورازپام ممكن هست نتایج آزمونهای عملكرد كبد ( L، S، L و LD) را افزایش دهد.


مکانیسم اثر:
فارماكوكینتیك
جذب: سپس مصرف خوراكی، از دستگاه گوارش به خوبی جذب می‌شود.


پخش: به‌طور گسترده در سرتاسر بدن انتشار می‌یابد.

حدود 85 % به پروتئین پیوند می‌یابد.


متابولیسم: در كبد به متابولیتهای غیرفعال متابولیزه می‌شود.


دفع: متابولیتهای لورازپام به صورت گونژوگه‌های گلوكورونید از طریق ادرار دفع می‌شود.


موارد منع مصرف و احتیاط:
تداخل دارویی
لورازپام اثرات مضعف CNS‌ داروهایی مانند فنوتیازینها، مخدرها، باربیتوراتها، الكل، ضد هیستامینها، مهاركننده‌های مونوآمین اكسیداز (O)، بیهوشی كننده‌های عمومی، و داروهای ضد افسردگی را تشدید می‌كند.


سایمتیدین در صورت مصرف هموقت با لورازپام متابولیسم كبدی این دارو را كاهش و در نتیجه غلظت پلاسمایی اون را افزایش می‌دهد.


هستعمال زیاد دخانیات متابولیسم لورازپام را تسریع می‌كند و موجب كاهش اثربخشی بالینی اون می‌شود.


لورازپام ممكن هست باعث افزایش سطح سرمی دیگوكسین شود.


لورازپام ممكن هست اثرات لوودوپا را كاهش دهد.



اطلاعات دیگر:
طبقه‌بندی فارماكولوژیك: بنزودیازپین.


طبقه‌بندی درمانی: ضداضطراب، تسكین بخش، خواب آور.


طبقه‌بندی مصرف در بارداری: رده D
ملاحظات اختصاصی
علاوه بر ملاحظات مربوط به تمامی بنزودیازپینها، رعایت موارد زیر نیز توصیه می‌شود:
1- لورازپام یكی از بنزودیازپین‌های ترجیحی در بیماران مبتلا به بیماری كبدی هست.


2- برای جلوگیری از خواب آلودگی بیش از حد، باید كمترین مقدار مؤثر مصرف شود.


3- لورازپام باید در مقادیر منقسم مصرف شود.

بیشترین دوز، قبل از خواب هستفاده شود.


4- به دلیل طولانی بودن اثر لورازپام، این دارو دیگر به ‌عنوان داروی قبل از جراحی مصرف نمی‌شود، ولی ممكن هست در اعمال طولانی مؤثر باشد.


5- پس از مصرف طولانی مدت، دارو نباید بطور ناگهانی قطع شود بلكه این كار باید طی چند هفته به صورت تدریجی صورت گیرد.


نكات قابل توصیه به بیمار
1- هرگونه تغییر در مصرف دارو باید زیر نظر پزشك انجام گیرد.


2- برای جلوگیری از صدمه دیدن، به آهستگی تغییر وضعیت دهید و به آرامی قدم بزنید.


3- از مصرف مقادیر زیاد فرآورده‌های حاوی كافئین خودداری كنید، زیرا ممكن هست در اثربخشی لورازپام تداخل كند.


4- مصرف طولانی مدت دارو ممكن هست موجب بروز وابستگی فیزیکی و روانی به اون شود.


مصرف در سالمندان
1- بیماران سالخورده نسبت به اثرات مضعف CNS لورازپام حساس تر هستند.

این بیماران در شروع درمان یا سپس افزایش مقدار مصرف ، ممكن هست برای انجام فعالیت روزانه احتیاج به كمك داشته باشند.


2- در این بیماران به دلیل كاهش دفع دارو، اغلب مقادیر كمتر دارو مؤثر هست.


مصرف در كودكان:
1- ایمنی مصرف لورازپام در كودكان كوچكتر از 12 سال ثابت نشده هست.


2- در صورت مصرف طولانی مدت لورازپام در دوران بارداری، باید نشانه‌های قطع مصرف دارو در نوزادان به دقت بررسی شود.


مصرف در شیردهی: لورازپام ممكن هست در شیر ترشح شود.

این دارو نباید در دوران شیردهی مصرف شود .


عوارض جانبی
اعصاب مركزی: بی‌قراری ، فراموشی، عدم آگاهی به وقت و مكان، افسردگی، خواب آلودگی، افوریا، آتاكسی، سرگیجه، اختلال تكلم، لرزش، هیجان متناقض، ضعف، سردرد، بی‌خوابی.


سایر عوارض: سندرم قطع مصرف حاد (پس از قطع ناگهانی مصرف دارو در بیماران وابسته به اون).


توجه: در صورت بروز حساسیت مفرط یا واكنشهای متناقض مانند حالت هیجان مفرط حاد، اضطراب، توهم، اسپاسم عضلانی، بی‌خوابی یا خشم، مصرف دارو باید قطع شود.


مسمومیت و درمان
تظاهرات بالینی: خواب ‌آلودگی، کانفیوژن، اغما، كاهش رفلکسها، تنگی نفس، اشكال در تنفس، افت فشار خون، برادیكاردی، اختلال تكلم، عدم تعادل در حرکت.


درمان: شامل حفظ فشار خون و تنفس، تا قطع اثر دارو، هست.

علائم حیاتی بیماری باید پیگیری شود.

تهویه مكانیكی برای حفظ مسیر تنفسی و ورود اكسیژن كافی به بدن ممكن هست ضروری باشد.


برای درمان افت فشار خون، در صورت لزوم، می‌توان از مایعات تزریقی و داروهای بالابرنده فشار خون، مانند دوپامین و فنیل افرین هستفاده كرد.

در صورت هوشیار بودن بیمار، باید او را وادار به هستفراغ كرد.

در صورت بلع اخیر دارو، می‌ توان معده را شستشو داد ولی باید از آسپیراسیون جلوگیری كرد.

سپس هستفراغ یا شستشوی معده، ذغال فعال با یك مسهل به صورت مقدار واحد به بیمار داده می‌شود.

دیالیز ارزشی كمی دارد.



اشكال دارویی:
اشكال دارویی:
ablet: 1,2mg
Injection: 2, 4 mg/ml
اطلاعات دیگر:
طبقه‌بندی فارماكولوژیك: بنزودیازپین.


طبقه‌بندی درمانی: ضداضطراب، تسكین بخش، خواب آور.


طبقه‌بندی مصرف در بارداری: رده D
ملاحظات اختصاصی
علاوه بر ملاحظات مربوط به تمامی بنزودیازپینها، رعایت موارد زیر نیز توصیه می‌شود:
1- لورازپام یكی از بنزودیازپین‌های ترجیحی در بیماران مبتلا به بیماری كبدی هست.


2- برای جلوگیری از خواب آلودگی بیش از حد، باید كمترین مقدار مؤثر مصرف شود.


3- لورازپام باید در مقادیر منقسم مصرف شود.

بیشترین دوز، قبل از خواب هستفاده شود.


4- به دلیل طولانی بودن اثر لورازپام، این دارو دیگر به ‌عنوان داروی قبل از جراحی مصرف نمی‌شود، ولی ممكن هست در اعمال طولانی مؤثر باشد.


5- پس از مصرف طولانی مدت، دارو نباید بطور ناگهانی قطع شود بلكه این كار باید طی چند هفته به صورت تدریجی صورت گیرد.


نكات قابل توصیه به بیمار
1- هرگونه تغییر در مصرف دارو باید زیر نظر پزشك انجام گیرد.


2- برای جلوگیری از صدمه دیدن، به آهستگی تغییر وضعیت دهید و به آرامی قدم بزنید.


3- از مصرف مقادیر زیاد فرآورده‌های حاوی كافئین خودداری كنید، زیرا ممكن هست در اثربخشی لورازپام تداخل كند.


4- مصرف طولانی مدت دارو ممكن هست موجب بروز وابستگی فیزیکی و روانی به اون شود.


مصرف در سالمندان
1- بیماران سالخورده نسبت به اثرات مضعف CNS لورازپام حساس تر هستند.

این بیماران در شروع درمان یا سپس افزایش مقدار مصرف ، ممكن هست برای انجام فعالیت روزانه احتیاج به كمك داشته باشند.


2- در این بیماران به دلیل كاهش دفع دارو، اغلب مقادیر كمتر دارو مؤثر هست.


مصرف در كودكان:
1- ایمنی مصرف لورازپام در كودكان كوچكتر از 12 سال ثابت نشده هست.


2- در صورت مصرف طولانی مدت لورازپام در دوران بارداری، باید نشانه‌های قطع مصرف دارو در نوزادان به دقت بررسی شود.


مصرف در شیردهی: لورازپام ممكن هست در شیر ترشح شود.

این دارو نباید در دوران شیردهی مصرف شود .


عوارض جانبی
اعصاب مركزی: بی‌قراری ، فراموشی، عدم آگاهی به وقت و مكان، افسردگی، خواب آلودگی، افوریا، آتاكسی، سرگیجه، اختلال تكلم، لرزش، هیجان متناقض، ضعف، سردرد، بی‌خوابی.


سایر عوارض: سندرم قطع مصرف حاد (پس از قطع ناگهانی مصرف دارو در بیماران وابسته به اون).


توجه: در صورت بروز حساسیت مفرط یا واكنشهای متناقض مانند حالت هیجان مفرط حاد، اضطراب، توهم، اسپاسم عضلانی، بی‌خوابی یا خشم، مصرف دارو باید قطع شود.


مسمومیت و درمان
تظاهرات بالینی: خواب ‌آلودگی، کانفیوژن، اغما، كاهش رفلکسها، تنگی نفس، اشكال در تنفس، افت فشار خون، برادیكاردی، اختلال تكلم، عدم تعادل در حرکت.


درمان: شامل حفظ فشار خون و تنفس، تا قطع اثر دارو، هست.

علائم حیاتی بیماری باید پیگیری شود.

تهویه مكانیكی برای حفظ مسیر تنفسی و ورود اكسیژن كافی به بدن ممكن هست ضروری باشد.


برای درمان افت فشار خون، در صورت لزوم، می‌توان از مایعات تزریقی و داروهای بالابرنده فشار خون، مانند دوپامین و فنیل افرین هستفاده كرد.

در صورت هوشیار بودن بیمار، باید او را وادار به هستفراغ كرد.

در صورت بلع اخیر دارو، می‌ توان معده را شستشو داد ولی باید از آسپیراسیون جلوگیری كرد.

سپس هستفراغ یا شستشوی معده، ذغال فعال با یك مسهل به صورت مقدار واحد به بیمار داده می‌شود.

دیالیز ارزشی كمی دارد.


برگرفته از : دارونما .


پزشک اونلاین در تاریخ 23 اردیبهشت ماه سال 1393 در ساعت 12:00 ق.ظ به این سوال جواب داده هست.


70 out of 100 based on 40 user ratings 490 reviews