موارد و عوارض مصرف <b>ملاپروتیلین (Maprotiline HCl)</b> چیست؟ منع مصرف و تداخل دارویی <b>ملاپروتیلین</b>


موارد و عوارض مصرف ملاپروتیلین (Maprotiline HCl) چیست؟ منع مصرف و تداخل دارویی ملاپروتیلین




    موارد و عوارض مصرف ملاپروتیلین (Maprotiline HCl) چیست؟ منع مصرف و تداخل دارویی ملاپروتیلین چیست؟

پاسخ :


موارد و عوارض مصرف پتاسیم کلراید (اینفو-کالیوم) (Potassium Chloride) چیست؟ منع مصرف و تداخل

1:



موارد و عوارض مصرف پوویدون آیداین (Povidone- Iodine) چیست؟ منع مصرف و تداخل دارویی پوویدون

موارد و مقدار مصرف:
موارد و مقدار مصرف

موارد و عوارض مصرف رازوپرازوسین (Prazosin HCI) چیست؟ منع مصرف و تداخل دارویی رازوپرازوسین
افسردگی، اضطراب ناشی از افسردگی

موارد و عوارض مصرف پردنیزولون (Prednisolone (Systemic)) چیست؟ منع مصرف و تداخل دارویی پردنیزولون
بزرگسالان: ابتدا، مقدار mg/day 75 در بیماران دچار افسردگی خفیف تا متوسط مصرف می‌شود.


موارد و عوارض مصرف پرکورد (Prednisolone (Ophthalmic)) چیست؟ منع مصرف و تداخل دارویی پرکورد
مقدار مصرف ممكن هست برحسب نیاز تا mg/day 150 افزایش یابد.


موارد و عوارض مصرف استامینوفن- ایبوپروفن- کافئین (Acetaminophen- Ibuprofen- Cafeine) چیست؟ منع
حداكثر مقدار مصرف 225 میلی‌گرم در بیماران بستری در بیمارستان هست.


موارد و عوارض مصرف فسفات پریما کویین (Primaquine Phosphate) چیست؟ منع مصرف و تداخل دارویی
معمولاً در سه مقدار منقسم در روز مصرف می‌شود؛ می‌توان به صورت مقدار واحد هم مصرف كرد.


موارد و عوارض مصرف آملودیپین (Amlodipine ( as Besylate )) چیست؟ منع مصرف و تداخل دارویی آملودیپین
پیش از افزایش مقدار مصرف ، مقدار اولیه باید به مدت دو هفته مصرف شود.

هر بار 25 میلی‌گرم به مقدار مصرف اضافه کرده می‌شود.

در بیماران سالمند مقدار مصرف با mg/day 25 شروع می‌شود و مقدار مصرف نگهدارنده mg/day 75-50 هست.


مكانیسم اثر
اثر ضد افسردگی: به نظر می‌رسد ماپروتیلین از طریق مهار بازجذب نوراپی‌نفرین و سروتونین در پایانه‌های عصبی CNS (نورونهای پیش‌سیناپسی ) اثر خود را اعمال می‌كند، كه به افزایش غلظت و فعالیت این نوروترانسمیترها در شكاف سیناپسی منجر می‌شود.

این دارو بر بازجذب سروتونین حداقل اثر را دارد.

این دارو یك ضد اضطراب نیز می‌ باشد.



تداخل دارویی:
اثر بر آزمایشهای تشخیصی
ماپروتیلین ممكن هست وقت هدایت را طولانی كند (طولانی شدن فواصل Q و R، پهن شدن امواج بر روی KG) ؛ این دارو ممكن هست سبب افزایش نتایج آزمونهای عملكرد كبد، كاهش تعداد گلبولهای سفید خون و افزایش غلظت سرمی گلوكز شود.


مکانیسم اثر:
فارماكوكینتیك
جذب: از دستگاه گوارش به آهستگی ولی كامل جذب می‌شود.


پخش: به طور گسترده در بدن، از جمله CNS و شیر مادر ترشح می‌ شود.

88 % به پروتئین پیوند می‌یابد.

اوج غلظت سرمی 24-8 ساعت سپس مصرف خوراكی حاصل می‌شود.

غلظت پایدار پلاسمایی و اوج اثر درمانی معمولاً طی دو هفته به دست می‌آید.

غلظت سرمی درمانی فرض شده ng/ml 300-200 هست.


متابولیسم: توسط كبد به آهستگی به متابولیت فعال دز- متیل ماپروتیلین متابولیزه می‌شود.

اثر عبور اولیه قابل ملاحظه كبدی ممكن هست دلیل متفاوت بودن غلظت سرمی دارو در افراد مختلفی باشد كه یك میزان از این دارو را مصرف می‌كنند.

نیمه عمر دارو 51 ساعت هست.


دفع: قسمت اعظم دارو به صورت متابولیت و طی سه هفته از راه ادرار دفع می‌شود.

حدود 30 % از طریق مجرای صفراوی در مدفوع دفع می‌شود.


موارد منع مصرف و احتیاط:
تداخل دارویی
مصرف هموقت با سمپاتومیمتیك‌ها، از جمله اپی‌نفرین، فنیل افرین، فنیل پروپانول آمین، و افدرین (كه معمولاً در اسپریهای بینی موجود هستند )، ممكن هست فشار خون را افزایش دهد.


مصرف هموقت با وارفارین ممكن هست را افزایش دهد و سبب خونریزی شود.


مصرف هموقت با هورمونهای تیروئید، پیموزاید، و داروهای ضد آریتمی (كینید ین، دیسوپیرامید، پروكائین آمید) ممكن هست خطر بروز آریتمی‌های قلبی و اختلال در هدایت قلبی را افزایش دهد.


ماپروتیلین ممكن هست اثرات كاهنده فشارخون داروهایی را كه از طریق مركزی عمل می‌كنند (مانند كلونیدین، متیل دوپا، و رزرپین) كاهش دهد.


مصرف هموقت با دی سولفیرام ممكن هست موجب دلیریوم و تاكیكاردی شود .


مصرف هموقت با مضعف‌های CNS مانند الكل ، ضد دردها، باربیتوراتها، داروهای مخدر، آرام بخشها و بی حس كننده‌ها (تسكین بیش از حد)، آتروپین و سایر داروهای ضد كولینرژیك مانند فنوتیازینها، اونتی هیستامین‌ها، مپریدین، و داروهای ضد پاركینسونی (تسكین بیش از حد، انسداد فلجی روده، تغییرات بینایی، و یبوست شدید)، و متریزامید (افزایش خطر حملات تشنجی) ‌باعث اثرات اضافی می‌شود.


باربیتوراتها و هستعمال زیاد دخانیات سبب القای متابولیسم ماپروتیلین و كاهش اثربخشی اون می‌شوند؛ فنوتیازینها و هالوپریدول متابولیسم و اثربخشی ماپروتیلین را كاهش می‌دهند؛ متیل فنیدات سایمتیدین، داروهای خوراکی ضد بارداری، پروپوكسی‌فن، و مسدودكننده‌های گیرنده بتا ممكن هست متابولیسم ماپروتیلین را مهار كرده و غلظت پلاسمایی و مسمومیت با اون را افزایش دهند.


مصرف هموقت با مهاركننده‌های O ممكن هست به تب بالا ، زیادی فشار خون، تاكیكاردی، کانفیوژن، و حملات تشنجی منجر شود.

مصرف هموقت با فنوتیازینها ممكن هست خطر حملات تشنجی را افزایش دهد.



اطلاعات دیگر:
طبقه‌بندی فارماكولوژیك: ضدافسردگی چهار حلقه‌ای.


طبقه‌بندی درمانی: ضد افسردگی.


طبقه‌بندی مصرف در بارداری: رده B
ملاحظات اختصاصی
علاوه بر ملاحظات مربوط به ضد افسردگی‌های سه حلقه‌ای، رعایت موارد زیر نیز توصیه می‌شود:
1- ماپروتیلین ممكن هست نسبت به سایر ضد افسردگیهای سه حلقه‌ای بیشتر موجب حملات تشنجی شود.

بیماران دارای G غیر طبیعی به دقت پیگیری شوند.


2- برای به حداقل رساندن خطر حملات تشنجی، مقدار تام روزانه باید كمتر از 200 میلی‌گرم باشد.


3- در بعضی بیماران دچار بیماری دوقطبی كه ماپروتیلین مصرف می‌كنند، ممكن هست مواردی هرچند به ندرت از حالات مانیا یا هیپومانیا عارض شود.


نكات قابل توصیه به بیمار
1- مقدار تام روزانه را یك جا مصرف نكنید.

در صورت فراموش كردن یك نوبت مصرف دارو، اون را دو برابر نكنید.


2- اثر كامل دارو ممكن هست تا چهار هفته سپس شروع درمان ظاهر نشود.

دارو را طبق دستور مصرف كنید.


3- از قطع ناگهانی مصرف دارو، و نیز از مصرف فرآورده‌های حاوی الكل خودداری كنید.


4- عوارض غیر معمول و مزاحم، از جمله اغتشاش شعور، اختلالات حركتی، ضربان سریع قلب، سرگیجه، غش، یا اشكال در ادرار كردن را فوراً اطلاع دهید.


5- دارو را دور از دسترس كودكان نگهداری كنید.


مصرف در سالمندان: برای بیماران بزرگتر از 60 سال باید با مقادیر كمتر از معمول تجویز شود؛ برای این افراد معمولاً مقدار mg/day 50-25 كافی هست.


مصرف در كودكان: ماپروتیلین در كودكان زیر 18 سال توصیه نمی‌شود.


مصرف در شیردهی: ماپروتیلین در شیر مادر با غلظت مساوی یا بیشتر از سرم مادر ترشح می‌شود.

منافع دارو برای مادر باید نسبت به مضرات اون برای كودك سنجیده شود.


عوارض جانبی
اعصاب مركزی: خواب آلودگی، سرگیجه، حملات تشنجی، لرزش، کانفیوژن، سردرد، عصبانیت، واكنشهای اكستراپیرامیدال، اضطراب، بی‌خوابی، آشفتگی، كرختی، ضعف.


قلبی- عروقی: افت فشار خون در حالت ایستاده ، تاكیكاردی، تغییرات KG، افزایش فشار خون، آریتمی، بلوك قلبی، سنكوپ.


چشم، گوش: تاری دید ، وزوز گوش، میدریاز.


دستگاه گوارش: یبوست، تهوع، اسهال، هستفراغ.


ادراری- تناسلی: احتباس ادرار.


پوست: بثورات پوستی، كهیر، حساسیت به نور.


سایر عوارض: تعریق زیاد، واكنش حساسیت مفرط.


سپس قطع ناگهانی مصرف طولانی مدت دارو: تهوع، سردرد، كسالت (نشان دهنده اعتیاد نیست).


مسمومیت و درمان
تظاهرات بالینی: 12 ساعت اول سپس مصرف حاد ، مرحله تحریكی هست كه با فعالیت بیش از حد اونتی كولینرژیك (آشفتگی، تحریك پذیری، اغتشاش شعور، توهمات، زیادی حرارت بدن، علائم پاركینسون، حملات تشنجی، احتباس ادرار، غشاهای مخاطی خشك، انبساط امتك چشم، یبوست و انسداد فلجی روده) مشخص می‌شود.

به دنبال اون اثرات ضعف CNS پدید می‌آید كه عبارتند از كاهش حرارت بدن ، كاهش یا فقدان رفلکس‌ها، كمی فشار خون، سیانوز، و بی‌نظمی‌های قلبی، از جمله تاكیكاردی، اختلال در هدایت، و اثرات شبه كینیدین روی KG، شدت مصرف بیش از حد دارو با طولانی شدن بیش از ms 100 كمپلكس QRS مشخص می‌شود.

این حالت معمولاً نشان دهنده غلظت سرمی بیش از ng/ml 1000 هست.

اسیدوز متابولیك ممكن هست به دنبال كمی فشار خون، كمی تهویه و حملات تشنجی پدید آید.


درمان: علامتی و حمایتی و عبارت هست از حفظ راه هوایی، تثبیت درجه حرارت، و حفظ تعادل آب و الكترولیت.

در صورت هوشیار بودن بیمار با شربت ایپكا وی را وادار به هستفراغ كرده و به دنبال اون لاواژ معده انجام می‌گیرد و برای جلوگیری از جذب بیشتر ذغال فعال داده می‌شود.

دیالیز هستفاده كمی دارد.

حملات تشنجی را با دیازپام ، آریتمی را با فنی توئین یا لیدوكائین تزریقی، و اسیدوز را با سدیم بیكربنات درمان می‌كنند.

از تجویز باربیتوراتها باید خودداری شود؛ این كار ممكن هست اثرات مضعف CNS و تنفسی را افزایش دهد.

از مصرف داروهای گروه I‌ ضد آریتمی خودداری شود.



اشكال دارویی:
اشكال دارویی:
ablet: 25, 75 mg
اطلاعات دیگر:
طبقه‌بندی فارماكولوژیك: ضدافسردگی چهار حلقه‌ای.


طبقه‌بندی درمانی: ضد افسردگی.


طبقه‌بندی مصرف در بارداری: رده B
ملاحظات اختصاصی
علاوه بر ملاحظات مربوط به ضد افسردگی‌های سه حلقه‌ای، رعایت موارد زیر نیز توصیه می‌شود:
1- ماپروتیلین ممكن هست نسبت به سایر ضد افسردگیهای سه حلقه‌ای بیشتر موجب حملات تشنجی شود.

بیماران دارای G غیر طبیعی به دقت پیگیری شوند.


2- برای به حداقل رساندن خطر حملات تشنجی، مقدار تام روزانه باید كمتر از 200 میلی‌گرم باشد.


3- در بعضی بیماران دچار بیماری دوقطبی كه ماپروتیلین مصرف می‌كنند، ممكن هست مواردی هرچند به ندرت از حالات مانیا یا هیپومانیا عارض شود.


نكات قابل توصیه به بیمار
1- مقدار تام روزانه را یك جا مصرف نكنید.

در صورت فراموش كردن یك نوبت مصرف دارو، اون را دو برابر نكنید.


2- اثر كامل دارو ممكن هست تا چهار هفته سپس شروع درمان ظاهر نشود.

دارو را طبق دستور مصرف كنید.


3- از قطع ناگهانی مصرف دارو، و نیز از مصرف فرآورده‌های حاوی الكل خودداری كنید.


4- عوارض غیر معمول و مزاحم، از جمله اغتشاش شعور، اختلالات حركتی، ضربان سریع قلب، سرگیجه، غش، یا اشكال در ادرار كردن را فوراً اطلاع دهید.


5- دارو را دور از دسترس كودكان نگهداری كنید.


مصرف در سالمندان: برای بیماران بزرگتر از 60 سال باید با مقادیر كمتر از معمول تجویز شود؛ برای این افراد معمولاً مقدار mg/day 50-25 كافی هست.


مصرف در كودكان: ماپروتیلین در كودكان زیر 18 سال توصیه نمی‌شود.


مصرف در شیردهی: ماپروتیلین در شیر مادر با غلظت مساوی یا بیشتر از سرم مادر ترشح می‌شود.

منافع دارو برای مادر باید نسبت به مضرات اون برای كودك سنجیده شود.


عوارض جانبی
اعصاب مركزی: خواب آلودگی، سرگیجه، حملات تشنجی، لرزش، کانفیوژن، سردرد، عصبانیت، واكنشهای اكستراپیرامیدال، اضطراب، بی‌خوابی، آشفتگی، كرختی، ضعف.


قلبی- عروقی: افت فشار خون در حالت ایستاده ، تاكیكاردی، تغییرات KG، افزایش فشار خون، آریتمی، بلوك قلبی، سنكوپ.


چشم، گوش: تاری دید ، وزوز گوش، میدریاز.


دستگاه گوارش: یبوست، تهوع، اسهال، هستفراغ.


ادراری- تناسلی: احتباس ادرار.


پوست: بثورات پوستی، كهیر، حساسیت به نور.


سایر عوارض: تعریق زیاد، واكنش حساسیت مفرط.


سپس قطع ناگهانی مصرف طولانی مدت دارو: تهوع، سردرد، كسالت (نشان دهنده اعتیاد نیست).


مسمومیت و درمان
تظاهرات بالینی: 12 ساعت اول سپس مصرف حاد ، مرحله تحریكی هست كه با فعالیت بیش از حد اونتی كولینرژیك (آشفتگی، تحریك پذیری، اغتشاش شعور، توهمات، زیادی حرارت بدن، علائم پاركینسون، حملات تشنجی، احتباس ادرار، غشاهای مخاطی خشك، انبساط امتك چشم، یبوست و انسداد فلجی روده) مشخص می‌شود.

به دنبال اون اثرات ضعف CNS پدید می‌آید كه عبارتند از كاهش حرارت بدن ، كاهش یا فقدان رفلکس‌ها، كمی فشار خون، سیانوز، و بی‌نظمی‌های قلبی، از جمله تاكیكاردی، اختلال در هدایت، و اثرات شبه كینیدین روی KG، شدت مصرف بیش از حد دارو با طولانی شدن بیش از ms 100 كمپلكس QRS مشخص می‌شود.

این حالت معمولاً نشان دهنده غلظت سرمی بیش از ng/ml 1000 هست.

اسیدوز متابولیك ممكن هست به دنبال كمی فشار خون، كمی تهویه و حملات تشنجی پدید آید.


درمان: علامتی و حمایتی و عبارت هست از حفظ راه هوایی، تثبیت درجه حرارت، و حفظ تعادل آب و الكترولیت.

در صورت هوشیار بودن بیمار با شربت ایپكا وی را وادار به هستفراغ كرده و به دنبال اون لاواژ معده انجام می‌گیرد و برای جلوگیری از جذب بیشتر ذغال فعال داده می‌شود.

دیالیز هستفاده كمی دارد.

حملات تشنجی را با دیازپام ، آریتمی را با فنی توئین یا لیدوكائین تزریقی، و اسیدوز را با سدیم بیكربنات درمان می‌كنند.

از تجویز باربیتوراتها باید خودداری شود؛ این كار ممكن هست اثرات مضعف CNS و تنفسی را افزایش دهد.

از مصرف داروهای گروه I‌ ضد آریتمی خودداری شود.


برگرفته از : دارونما .


پزشک اونلاین در تاریخ 16 فروردین ماه سال 1393 در ساعت 12:00 ق.ظ به این سوال جواب داده هست.


76 out of 100 based on 86 user ratings 1186 reviews