موارد و عوارض مصرف <b>مورفین سولفات (اوپیرکت) (Morphine Sulfate)</b> چیست؟ منع مصرف و تداخل دارویی


موارد و عوارض مصرف مورفین سولفات (اوپیرکت) (Morphine Sulfate) چیست؟ منع مصرف و تداخل دارویی




    موارد و عوارض مصرف مورفین سولفات (اوپیرکت) (Morphine Sulfate) چیست؟ منع مصرف و تداخل دارویی مورفین سولفات (اوپیرکت) چیست؟

پاسخ :


موارد و عوارض مصرف ایونکس (Sodium Polystyrene Sulfonate) چیست؟ منع مصرف و تداخل دارویی ایونکس

1:



موارد و عوارض مصرف سوربیتول (Sorbitol) چیست؟ منع مصرف و تداخل دارویی سوربیتول چیست؟

موارد و مقدار مصرف:
موارد و مقدار مصرف

موارد و عوارض مصرف تتراسیکلین (چشمی) (Tetracycline (ophthalmic)) چیست؟ منع مصرف و تداخل دارویی
الف) درد شدید

موارد و عوارض مصرف تئوفیلین جی (Theophylline-G) چیست؟ منع مصرف و تداخل دارویی تئوفیلین
بزرگسالان: 10 میلی گرم هر 4 ساعت تزریق زیر جلدی یا عضلانی یا 10 تا 30 میلی گرم خوراکی یا 10 تا 20 میلی گرم رکتال هر 4 ساعت در صورت لزوم یا در ساعات مشخص.


موارد و عوارض مصرف اسپیرانولاکتون (Spironolactone) چیست؟ منع مصرف و تداخل دارویی اسپیرانولاکتون
می‌ تواند به صورت وریدی آهسته (در مدت 4 تا 5 دقیقه) تزریق شده و 5/2 تا 15 میلی گرم در 4 تا 5 میلی لیتر آب قابل تزریق رقیق شود.


موارد و عوارض مصرف استرپتوسین (Streptomycin Sulfate) چیست؟ منع مصرف و تداخل دارویی استرپتوسین
همچنین ممکن هست به صورت قرصهای کنترل - ر یلیز 15 تا 30 میلی گرم هر 12 ساعت هستفاده شود.


موارد و عوارض مصرف سوکرالفیت (Sucralfate) چیست؟ منع مصرف و تداخل دارویی سوکرالفیت
به صورت تزریق اپیدورال متناوب، 5 میلی گرم از طریق کتتراپی دورال هر 24 ساعت.


موارد و عوارض مصرف آکوا-درین (سولفاستامید) (Sulfacetamide Sodium) چیست؟ منع مصرف و تداخل دارویی

برای انفوزیون اپی دورال (وسیله از طریق جراحی کار گذاشته نمی‌ شود)، دوز شروع 2 تا 4 میلی گرم در 24 ساعت می‌ باشد.

در صورت لزوم دوز 1 تا 2 میلی گرم در روز افزایش می‌ یابد.

در مورد وسیله‌ای که از طریق جراحی کار گذاشته شده باشد ، 5/3 تا 5/7 میلی گرم روزانه یا 5/4 تا 10 میلی گرم روزانه اگر تولرانس به اپ یوئیدها داشته باشد، مصرف می‌ شود.

دوز داخل نخاعی 1/0 دوز اپ یدورال می‌ باشد.

2/0 تا 1 میلی گرم در بیمارانی که تولرانس به اپ یوئیدها ندارند، جواب مناسبی ایجاد می‌ کند.

کپسولهای آهسته رهش هر 24 ساعت مصرف می‌ شود.


کودکان: 1/0 تا 2/0 میلی گرم/كیلوگرم زیر جلدی یا عضلانی هر 4 ساعت.

حداکثر مقدار مصرف، 15 میلی گرم می‌ باشد.

همچنین می‌توان 05/0 تا 1/0 میلی گرم/كیلوگرم وریدی بسیار آهسته تزریق کرد.

در مواردی مرفین را می‌ توان به صورت انفوزیون وریدی یا اینترااسپاینال یا اینتراتکال تزریق کرد.


درد شدید مزمن ناشی از کنسر :
بزرگسالان: شروع با دوز اولیه 15 میلی گرم وریدی به دنبال اون 8/0 تا 10 میلی گرم در ساعت انفوزیون وریدی یا زیر جلدی.

تا اثر مطلوب تنظیم دوز شود.


کودکان: 025/0 تا 6/2 میلی گرم/كیلوگرم/ساعت انفوزیون وریدی یا 025/0 تا 79/1 بوسیله میلی گرم/كیلوگرم/ساعت انفوزیون زیرجلدی تزریق می‌ شود.


ضد دردی سپس جراحی:
کودکان: 01/0 تا 04/0 میلی گرم/كیلوگرم/ساعت بوسیله انفوزیون وریدی.


نوزادان: 015/0 تا 02/0 میلی گرم/كیلوگرم/ساعت بوسیله انفوزیون وریدی.


درد به دنبال جراحی ماژور :
بزرگسالان: 10 تا 15 میلی گرم (حداکثر 20 میلی گرم ) از طریق lumbar-epidural قبل از جراحی یا سپس بستن بند ناف در سزارین.

ممکن هست به صورت رقیق نشده یا رقیق شده در 5 میلی لیتر محلول نرمال سالین بدون پرزرواتیو تزریق شود.


کنترل درد ناشی از انفارکتوس حاد میوکارد:
بزرگسالان: شروع با 2 تا 15 میلی گرم عضلانی، زیر جلدی یا وریدی.

دوزهای اضافه در صورت نیاز 1 تا 4 میلی گرم وریدی هر 5 دقیقه می‌ تواند تزریق شود.


کنترل درد اونژین:
بزرگسالان: 2-5 میلی گرم وریدی هر 5 تا 30 دقیقه در صورت لزوم در برطرف کردن دردی که با 3 دوز نیتروگلیسیرین زیر زبانی از بین نرفته هست.


ضد درد در هنگام زایمان:
بزرگسالان: 10 میلی گرم عضلانی یا زیر جلدی.


ب) تسكین قبل از جراحی و داروی كمكی در بی‌هوشی.


بزرگسالان: مقدار 10-8 میلی‌گرم از راه تزریق عضلانی، وریدی، یا زیرجلدی مصرف می‌شود.


پ) درمان كمكی در ادم حاد ریوی.


بزرگسالان: مقدار 15-10 میلی‌گرم با سرعت حداكثر تا دو میلی‌گرم در دقیقه تزریق وریدی می‌شود.


مكانیسم اثر
اثر تسكین‌دهنده : مرفین آلكالوئید اصلی تریاك هست و فعالیت آگونیستی شبه تریاك دارد.

تصور می‌شود مكانیسم اثر این دارو تغییر درك بیمار از درد، از طریق گیرنده‌های مخدر، باشد.

مرفین بخصوص در درد حاد و شدید یا درد مزمن و شدید مؤثر هست.

هم‌چنین، این دارو از طریق مركزی اثر مضعف بر روی تنفس و مركز رفلكس سرفه دارد.


فارماکوکینتیک
جذب: جذب مرفین از دستگاه گوارش متغیر هست.


پخش: به‌طور گسترده در سرتاسر بدن انتشار می‌یابد.

اتصال پروتئین آب پایین هست.


متابولیسم: عمدتاً در كبد متابولیزه می‌شود.

متابولیت مورفین 6- گلوكورمید فعال هست.


دفع: از طریق ادرار و صفرا دفع می‌شود.



تداخل دارویی:
عوارض جانبی
اعصاب مركزی : تسكین ، خواب‌آلودگی، احساسات گنگ و مبهم، احساس سرخوشی، آشفتگی، اغتشاش شعور، سردرد، لرزش، حملات تشنجی با دوزهای بالا، وابستگی روانی، كابوس‌های شبانه (با مصرف شكل‌های طولانی‌اثر دارو).

توهم ، سنكوپ.


قلبی- عروقی: تاكی‌كاردی، برادی‌كاردی، زیادی فشار خون، كمی فشار خون، ‌شوك، ارست قلبی.


پوست: بر افروختگی (با مصرف دارو از راه سخت‌شامه)، ارست قلبی، خارش، تعریق، ادم.


دستگاه گوارش: خشكی دهان، بی‌اشتهایی، اسپاسم‌های صفراوی (قولنج)، انسداد فلجی روده، تهوع، هستفراغ، یبوست.


ادراری - تناسلی: احتباس ادرار.


خون: ترومبوسیتوپنی.


تنفسی: آپنه، ارست تنفسی، دپرسیون تنفسی.


سایر عوارض: کاهش میل جنسی، وابستگی فیزیکی.


مسمومیت و درمان
انتقال سریع وریدی دارو ، ممکن هست به علت تأخیر در حداکثر اثر CNS دارو (30 دق یقه)، ایجاد اوردوز کند.


تظاهرات بالینی: ضعف تنفسی با یا بدون ضعف CNS، میوز (امتك ته‌سنجاقی)، سایر عوارض حاد مسمومیت با مرفین عبارتند از كمی فشار خون، برادی‌كاردی، كاهش حرارت بدن، شوك، آپنه، ایست قلبی - ریوی ، كلاپس گردش خون، ادم ریوی و تشنجات.


درمان: برای درمان مصرف بیش از حد دارو، ابتدا باید مبادلات گازهای تنفسی را از طریق یك راه تنفسی باز و تهویه، در صورت لزوم، بربرنامه كرد.

یك اونتاگونیست مخدر (نالوكسون) برای رفع اثرات مضعف تنفسی لازم هست.

از اونجایی كه مدت اثر مرفین طولانی‌تر از نالوكسون هست ، تكرار مصرف نالوكسون ضروری هست.

در صورتی كه ضعف تنفسی یا قلبی - عروقی از نظر بالینی بارز نباشد ، نباید هستفاده كرد.


در صورتی كه حدود دو ساعت از بلع مرفین گذشته باشد برای برداشت مرفین از بدن، ذغال فعال از طریق لوله بینی - معدی (NG-ube) تجویز می‌گردد.


درمان علامتی و حمایتی (حمایت مداوم تنفسی، تصحیح عدم تعادل مایعات و الكترولیت‌ها) باید تأمین شود.

معیارهای آزمایشگاهی، علائم حیاتی و وضعیت نورولوژیك بیمار باید به دقت پی‌گیری شود.


مکانیسم اثر:
موارد منع مصرف و احتیاط
موارد منع مصرف: حساسیت مفرط شناخته شده به دارو یا سایر مخدرهای فنانترین (كدئین).


موارد احتیاط: آسیب به سر یا افزایش فشار داخل جمجمه‌ای (معیارهای نورولوژیك را پنهان می‌سازد).

اختلال كار كلیه یا كبد ، بیماری ریوی، اختلالات تشنجی، بیماران سالخورده یا ناتوان که نسبت به اثرات درمانی و عوارض جانبی دارو حساس تر هستند ، هیپرپلازی پروستات، مشكلات حاد داخل شكمی، هیپوتیروئیدی، بیماری آدیسون، انسداد اورترا.


موارد منع مصرف و احتیاط:
اثر بر آزمایشهای تشخیصی
مرفین غلظت‌های پلاسمایی آمیلاز را افزایش و شمارش پلاكت را كاهش می‌دهد.



اطلاعات دیگر:
طبقه‌بندی فارماكولوژیك: شبه تریاك.


طبقه‌بندی درمانی: ضد درد مخدر.


طبقه‌بندی مصرف در بارداری: رده C (مصرف طولانی و یا مقادیر زیاد در وقت ترم D)
نکات قابل توصیه به بیمار
قرصهای مرفین طولانی اثر با ید به صورت کامل بلعیده شود.

این قرصها نباید شکسته شده، خرد شده یا جویده شود.


جهت کاهش عوارض گوارشی دارو را می‌ توان با غذا مصرف کرد.


مصرف در سالمندان: بیماران سالخورده نسبت به اثرات درمانی و عوارض جانبی مرفین حساس‌تر هستند، و مقادیر كمتر مصرف در اون‌ها توصیه می‌شود.


مصرف در كودكان:
1- سلامت و کارایی روش اپی دورال و اینتراتکال در کودکان اثبات نشده هست.


2- سلامت و کارایی مورفین در نوزادان اثبات نشده هست.

کودکان ممکن هست نسبت به مقدار تعیین شده اپیوئید بر پايه وزن حساسیت بیشتری داشته باشند .


مصرف در شیردهی: مرفین در شیر ترشح می‌شود.

شیردهی باید 3-2 ساعت سپس مصرف دارو صورت گیرد.

تا از sedation در نوزاد اجتناب شود.


ملاحظات اختصاصی
علاوه بر ملاحظات مربوط به تمامی مخدرها، رعایت موارد زیر نیز توصیه می‌شود:
مرفین در رفع درد ناشی از انفاركتوس میوكارد داروی انتخابی هست.

این دارو ممكن هست فشار خون را به‌طور گذرا كاهش دهد.


مصرف دارو در وقت معین برای درمان درد مزمن و شدید مؤثر هست.


مرفین ممكن هست درد كیسه صفرا را پنهان یا بدتر كند.


در کنترل درد با ترکیبات R نوسانات زیادی وجود دارد.


بین دوزهای خوراکی و تزریقی اختلاف وجود دارد.


برای انفوزیون اپی دورال یا اینتراتکال، مرفین از طریق وسیله کنترل سرعت انفوزیون تزریق می‌ شود.

هنگام پر کردن مجدد مخزن اون، از خروج صحیح دارو مطمئن شوید.

یک اشتباه تکنیکی ممکن هست باعث دپرس یون تنفسی مرگبار شود.


تزریق 10 تا 25 میلی گرم در میلی لیتر مورفین سولفات به صورت میکروانفوزیون تزریق می‌ شود.


جهت هستفاده وریدی، mg/ml 25 مورفین با mg/ml 1-1/0 دکستروز 5% رقیق می‌ شود.

در بیماران با محدودیت مایعات از غلظت بالاتر دارو هستفاده می‌ شود.


در هنگام تزریق اپیدورال، هیچ داروی دیگری را حداقل تا 48 ساعت در فضای اپیدورال تزریق نکنید.


درمان طولانی مدت در بیماران با نارسایی کلیه، به علت تجمع متابولیتهای فعال ، ممکن هست منجر به بروز سمیت شود.


در بعضی از فرمهای تزریقی مورفین سولفیت وجود دارد که می‌ تواند منجر به بروز واکنشهای آلرژیک شود.


فرم بدون پرزرواتیو جهت تزریق اپیدورال و اینتراتکال دردسترس می‌ باشد.

در حال حاضر هستفاده از روش اپیدورال افزایش یافته هست.


مورفین به صورت اپیدورال اثر ضد دردی خوبی در دردهای پس از جراحی داشته هست.

تا 24 ساعت سپس تزریق بیمار را از نظر دپرسیون تنفسی بررسی کنید.

سرعت و عمق تنفس را بر پايه پروتکل (هر 15 دقیقه برای 2 ساعت سپس هر 1 ساعت برا ی 18 ساعت ) بررسی کنید.

تعدادی از پزشکان از انفوزیون نالوکسان به صورت mcg/kg/hour 10-5 در مدت 12 ساعت اول جهت کم کردن دپرسیون تنفسی بدون تغییر در میزان درد، هستفاده می‌ نمايند.



اشكال دارویی:
اشكال دارویی:
ablet: 10mg
Injection: 10 mg/ml
Suppository: 10mg
اطلاعات دیگر:
طبقه‌بندی فارماكولوژیك: شبه تریاك.


طبقه‌بندی درمانی: ضد درد مخدر.


طبقه‌بندی مصرف در بارداری: رده C (مصرف طولانی و یا مقادیر زیاد در وقت ترم D)
نکات قابل توصیه به بیمار
قرصهای مرفین طولانی اثر با ید به صورت کامل بلعیده شود.

این قرصها نباید شکسته شده، خرد شده یا جویده شود.


جهت کاهش عوارض گوارشی دارو را می‌ توان با غذا مصرف کرد.


مصرف در سالمندان: بیماران سالخورده نسبت به اثرات درمانی و عوارض جانبی مرفین حساس‌تر هستند، و مقادیر كمتر مصرف در اون‌ها توصیه می‌شود.


مصرف در كودكان:
1- سلامت و کارایی روش اپی دورال و اینتراتکال در کودکان اثبات نشده هست.


2- سلامت و کارایی مورفین در نوزادان اثبات نشده هست.

کودکان ممکن هست نسبت به مقدار تعیین شده اپیوئید بر پايه وزن حساسیت بیشتری داشته باشند .


مصرف در شیردهی: مرفین در شیر ترشح می‌شود.

شیردهی باید 3-2 ساعت سپس مصرف دارو صورت گیرد.

تا از sedation در نوزاد اجتناب شود.


ملاحظات اختصاصی
علاوه بر ملاحظات مربوط به تمامی مخدرها، رعایت موارد زیر نیز توصیه می‌شود:
مرفین در رفع درد ناشی از انفاركتوس میوكارد داروی انتخابی هست.

این دارو ممكن هست فشار خون را به‌طور گذرا كاهش دهد.


مصرف دارو در وقت معین برای درمان درد مزمن و شدید مؤثر هست.


مرفین ممكن هست درد كیسه صفرا را پنهان یا بدتر كند.


در کنترل درد با ترکیبات R نوسانات زیادی وجود دارد.


بین دوزهای خوراکی و تزریقی اختلاف وجود دارد.


برای انفوزیون اپی دورال یا اینتراتکال، مرفین از طریق وسیله کنترل سرعت انفوزیون تزریق می‌ شود.

هنگام پر کردن مجدد مخزن اون، از خروج صحیح دارو مطمئن شوید.

یک اشتباه تکنیکی ممکن هست باعث دپرس یون تنفسی مرگبار شود.


تزریق 10 تا 25 میلی گرم در میلی لیتر مورفین سولفات به صورت میکروانفوزیون تزریق می‌ شود.


جهت هستفاده وریدی، mg/ml 25 مورفین با mg/ml 1-1/0 دکستروز 5% رقیق می‌ شود.

در بیماران با محدودیت مایعات از غلظت بالاتر دارو هستفاده می‌ شود.


در هنگام تزریق اپیدورال، هیچ داروی دیگری را حداقل تا 48 ساعت در فضای اپیدورال تزریق نکنید.


درمان طولانی مدت در بیماران با نارسایی کلیه، به علت تجمع متابولیتهای فعال ، ممکن هست منجر به بروز سمیت شود.


در بعضی از فرمهای تزریقی مورفین سولفیت وجود دارد که می‌ تواند منجر به بروز واکنشهای آلرژیک شود.


فرم بدون پرزرواتیو جهت تزریق اپیدورال و اینتراتکال دردسترس می‌ باشد.

در حال حاضر هستفاده از روش اپیدورال افزایش یافته هست.


مورفین به صورت اپیدورال اثر ضد دردی خوبی در دردهای پس از جراحی داشته هست.

تا 24 ساعت سپس تزریق بیمار را از نظر دپرسیون تنفسی بررسی کنید.

سرعت و عمق تنفس را بر پايه پروتکل (هر 15 دقیقه برای 2 ساعت سپس هر 1 ساعت برا ی 18 ساعت ) بررسی کنید.

تعدادی از پزشکان از انفوزیون نالوکسان به صورت mcg/kg/hour 10-5 در مدت 12 ساعت اول جهت کم کردن دپرسیون تنفسی بدون تغییر در میزان درد، هستفاده می‌ نمايند.


برگرفته از : دارونما .


پزشک اونلاین در تاریخ 27 بهمن ماه سال 1392 در ساعت 12:00 ق.ظ به این سوال جواب داده هست.


94 out of 100 based on 74 user ratings 874 reviews